Το blog του Αλέξη!

Άντε, βρε...

2012-01-01T00:00:00.000+02:00

...καλό μήνα να έχουμε!

Εντάξει, και καλή χρονιά... Χρόνια πολλά και καλά, τώρα και πάντα. Με υγεία (σώμα και πνεύμα) και δουλειά. Με όμορφες εικόνες, όσο γίνεται, και όμορφους ανθρώπους δίπλα μας. Και όλα αυτά.

2011 (σκατούλες)

2011-12-31T21:07:00.000+02:00

Ε, ναι, η Google δεν θα μπορούσε να μην κάνει κάτι τέτοιο... Η ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε (άσχετο αν το βίντεο 'βγήκε' στις 15 του μήνα), σε στύλ αναζητήσεων μέσω των υπηρεσιών της. Αμερικάνικα ελπιδοφόρο, αναμενόμενα ανεβαστικό, υποκριτικά εύθυμο, υπόγεια διαφημιστικό. Και όμως...

Κάπου στα 2:30, κάνει την εμφάνισή του ένα απόσπασμα από τον Αμερικανό στρατιώτη που κάνει coming out στον πατέρα του, αμέσως μετά την άρση του ιδιόρρυθμου don't ask/don't tell από τον στρατό τους. Ξέρεις, μωρέ, τώρα, αυτό εδώ:

Το είχα δει και τότε (κάπου στον Σεπτέμβρη;) αυτό, πάλι σε απόσπασμα, στον John Stewart. Φαντάζομαι ότι έπαιξε και στην ελληνική gay μπλογκόσφαιρα, (την οποία, λόγω χρόνου, δεν παρακολουθώ όσο θα ήθελα). Και τότε είχα κλάψει. Όπως και τώρα, με τα λίγα δευτερόλεπτα που έπαιξαν ανάμεσα σε επαναστάσεις, θανάτους, συμπλοκές και άλλα τέτοια αμερικανο-ελπιδοφόρα. Με έπιασε εντελώς απροόπτου. Ίσως γιατί το coming out σε γονείς είναι μια πιθανά επώδυνη εμπειρία για όλους μας. Ίσως γιατί 'όλοι' μας μπορούμε να καταλάβουμε πόσο δύσκολο είναι αυτό που κάνει ο μικρός εδώ. Ίσως γιατί η απάντηση που λαμβάνει από την άλλη άκρη της γραμμής ο μικρός, είναι αυτό που ονειρευόμαστε 'όλοι' μας, μια άφεση για μια αμαρτία που δεν έχουμε διαπράξει. Ίσως, πάλι, γιατί δεν θα μπορέσω ποτέ να έχω μιαν αντίστοιχη άφεση/απάντηση - ο μπαμπάς έχει πεθάνει...

Και έτσι ευχάριστα τελειώνει ο δύσκολος τούτος χρόνος. Μην σκέφτεσαι ότι ο επόμενος θα είναι, μάλλον, πολύ πιο δύσκολος - συγκεντρώσου στο παρόν, και μην ξεχνάς: baby steps, πάντα. Και μην ξεχάσεις αύριο, ίσως από απόψε κιόλας, να εύχεσαι παντού, εκτός των υπολοίπων γλυκανάλατων, και 'Καλό μήνα!'. Οι αντιδράσεις που θα μαζέψεις, πίστεψέ με, είναι ενδιαφέρουσες...

(Άσχετο: Ο τύπος του άνωθεν βίδεου, έχει και ονλάιν 'μαγαζί' που πουλάει μπλουζάκια πλέον, εκμεταλλευόμενος, φαντάζομαι, όλη την δημοσιότητα που πήρε το βιδεάκι του. Εννοείται ότι δεν το κοίταξα...)

2011-12-05T22:04:00.001+02:00

Ιωάννινα. Στην "Λίμνη των Ξωτικών", ένα theme park. Διάφορα περίπτερα που πουλάνε λιχουδιές, βιβλία παιδικά, ακόμα και παπαγαλάκια, ψαράκια και άλλα. Κόσμος πολύς, παιδιά (κυρίως εφηβικής ηλικίας που ήρθαν να γελάσουν στο παγοδρόμιο) να σουλατσάρουν και να χοροπηδάνε σε τραμπολίνα, ένα μεγάλο έλκηθρο με 2 εντελώς ψεύτικους τάρανδους για να βγάλεις φωτογραφία αν θες. Φαντάζομαι μπήκες στο πνεύμα.

Ανάμεσα στα περίπτερα, ήταν και ένα μικρό καλύβι. Χαμηλός φωτισμός, ένα γραφείο, μια σόμπα, ένα κατάλευκο δέντρο και κάτι κόκκινα κουτιά με φιόγκους. Μέσα εκεί, λοιπόν, καθόταν ένας τύπος με κάτι κόκκινα λαμέ φαρδιά ρούχα, κάποια κιλά από βαμβάκι που του έκρυβαν την μισή μούρη και κρέμοταν μέχρι τον αφαλό του, και κάτι άλλα τέτοια κουλά. Καθώς τον κοίταζα από το παράθυρο, με κοιτάει. Με χαιρετάει με το χέρι. Τον χαιρετάω και εγώ.

Και τότε κατάλαβα τι παίζει. Είναι ο Άι-Βασίλης!!! Ναι, ολοζώντανος μπροστά μου, με χαιρέτησε! Παιδάκια μπαίναν μέσα και τους μίλαγε, κάτι τσούπρες χαχάνιζαν και έβγαζαν φωτό... Και καθώς πολεμούσα κάποια ρίγη συγκίνησης να μην εξαπλωθούν, μου ήρθαν, ταυτόχρονα, 2 πολύ συγκεκριμένα πράματα να κάνω. Άσχετα το ένα με το άλλο, μπορεί και τα 2 μαζί, χωρίς κάποια συγκεκριμένη σειρά, ή μπορεί μόνο κάποιο από τα 2.

ΠΡΑΓΜΑ #ΕΝΑ:

Να μπω στην καλύβα (εκτός αν έχει προηγηθεί το #2 κατωτέρω, οπότε είμαι ήδη μέσα), να σταθώ μπροστά στον 'Άι-Βασίλη' όλο σοβαρότητα, και να τον ρωτήσω ειλικρινά: "Πόσο γελοίος αισθάνεσαι που το κάνεις αυτό το πράμα";

ΠΡΑΓΜΑ #ΔΥΟ:

Να μπω στην καλύβα (εκτός αν έχει προηγηθεί το #1 ανωτέρω, οπότε είμαι ήδη μέσα), να κάτσω και να χουχουλιάσω στα γόνατά του, και όταν με πάρει και αυτός αγκαλίτσα και με ρωτήσει τι θέλω για τα Χριστούγεννα, να του απαντήσω "Θέλω έναν boyfriend".

Δεν έκανα το #1 Ούτε το #2. Και τα 2, όμως, θα είχαν πλάκα. Το κάθε ένα για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Τα καταχώρησα νοερά, σε εκείνο το συγκεκριμένο αρχείο του εγκεφάλου μου με τίτλο "Πράγματα-που-ήθελα-να-κάνω-και-τελικά-δεν-τόλμησα,-και-ξέρω-ότι-κάποια-στιγμή-θα-τα-σκέφτομαι", ένα αρχείο με ξέχειλες συρταριέρες και ράφια...

Αν δεν θυμάσαι ποιο είναι το σήμα Ρ-71 που γράφει στην κλήση, είναι αυτό εδώ:

Εξ'ου και το τσουχτερό πρόστιμο, και οι 7 βαθμοί στο point system... Μεγάλη μαλακία, και αν ξαναπαρκάρω οπουδήποτε χωρίς να κοιτάξω τις πινακίδες ένα γύρω να με χέσεις. Η κλήση αυτή, μαζί με χίλιες τόσες φωτό, και πολλές όμορφες αναμνήσεις είναι ό,τι έμεινε από το 7ήμερο κοινωνικού τουρισμού στα Ιωάννινα (συν Ζαγοροχώρια, Μέτσοβο και Πάργα) την περασμένη βδομάδα. Κάποιες από τις γευστικές αναμνήσεις παρατίθενται πιο κάτω:

Προφιτερόλ με γκανάζ σοκολάτας γάλακτος, στο Motley, στα Ιωάννινα. Ένα κάθε βράδυ!
Λουκάνικο στην ταβέρνα "Τόρης" στην Κόνιτσα. Δικά του.
Το γεμιστό μπιφτέκι (ντομάτα και φέτα, λουσμένο με υπέροχη σως), καθώς και η "Απάντηση της νύφης" στο Αγνάντι στα Ιωάννινα.
Το κόκκινο κρασί στον "Διόνυσο" στο Μονοδένδρι. Της κυρά-Θάλειας.

Φαντάζομαι, μαζί με όλα τα υπόλοιπα, έμειναν και κάτι μονάδες περίσσιες από ζάχαρα, τριγλυκερίδια, χοληστερινόλεsomething και δε συμμαζεύεται...

Hunchback

2011-10-18T14:08:00.001+03:00

Σήμερα στη δουλειά, από το πρωί, σιγομουρμουρίζω τα τραγούδια της 'Παναγίας των Παρισίων' της Disney. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό;

-Εμπριμέ, gay μιζέρια;
-Είμαι 'παράνομα' ερωτευμένος; Δείχνω μια προτίμηση στο Hellfire που λέει μπροστά στο τζάκι ο Frolo...
-Παλιμπαιδισμός;
-Κάτι άλλο;

2011-10-03T17:17:00.001+03:00

Συγκίνηση...

Τόσα χρόνια τα ΙΚΕΑ στην Ελλάδα, τι βρήκα για πρώτη φορά στην πόρτα μόλις σήμερα;

Συγκίνηση και ευτυχία...

2011-09-23T18:28:00.000+03:00

Ασήμαντη (;) και άχρηστη (;;;) διαπίστωση.

Έχουμε έναν τύπο στην δουλειά, που είναι λίγο... θρησκόληπτος. Με την κακή έννοια (αν και δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί η έννοια της λέξης να είναι και καλή). Τέλος πάντων, πολύ. Ένα ατάκτως ερριμένο συνοθύλευμα από Λιακόπουλο$, παπαδομάνι, προσωπικά άγχη και κόμπλεξ, άλλα σκατά που δεν ξέρω που τα βρίσκει, ένα πράμα περίεργο.

Να σου δώσω να καταλάβεις: Πρώτες μέρες στην δουλειά εγώ, και τον είδα από το αυτοκίνητο να περπατάει μετά το σχόλασμα. Πήγαινε στον κοντινό σταθμό του μετρό. Τον είχα δει ότι δουλεύαμε μαζί, και του πρότεινα να τον πετάξω με το αυτοκίνητο. Και πως πιάσαμε την αναμενόμενα αμήχανη και αδιάφορη κουβέντα, ήρθε το θέμα στους εξωγήινους.

(Αλέξης): -Δηλαδή, εσύ δεν πιστεύεις ότι υπάρχουν εξωγήινοι;

(Συνάδελφος): -Όχι.

-Εντάξει, θεωρίες είναι όλα αυτά, ο καθένας-

-Δεν υπάρχουν. Αν υπήρχαν, δεν θα τους ανέφερε η Βίβλος;

Τέτοια χάλια.

Από την σύντομη κουβέντα αυτή, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξανακάνω κουβέντα με αυτόν τον τύπο. Μια υπόσχεση που την σπάω εξοργιστικά τακτικά... Κάθε τρεις και λίγο, πετάει μια καινούργια μαλακία, και δεν μπορώ να μην αντιδράσω!

Ε, λοιπόν, σύντροφε, ξέρεις τι εικόνα μου ήρθε πρόσφατα στο μυαλό; Εντελώς θεωρητικό, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι. Ότι όλοι αυτοί οι λανθασμένοι άνθρωποι, όπως φωνάζουν όλες αυτές τις απίστευτες θεωρίες συνομωσίας που κυμαίνονται ανάμεσα στο "όλη η γη περιστρέφεται γύρω από τους Έλληνες" και στο "ο καιρός γαρ(γάρ) εγγύc", όταν γίνει, εντελώς συμπτωματικά, κάτι που να ομοιάζει έστω και αμυδρά σε κάτι από όλα όσα αναφέρουν, αντί να καθήσουν και να βοηθήσουν την κατάσταση με όποιον τρόπο μπορούν, το μόνο που θα κάνουν θα είναι το να στέκονται σε μια γωνιά και να ουρλιάζουν χαιρέκακα και παραληρηματικά "Είδες; Στα έλεγα εγώ!!!"

Αυτό.

Πω-πω ζέστη...

2011-07-19T23:43:00.001+03:00

Ένας ακόμα τρόπος να καταλάβεις ότι κάνει ζέστη εκεί έξω, εκτός από τον ποταμίσιο ιδρώτα, είναι να ακούς έξω από το παράθυρό σου, κοντά δώδεκα την νύχτα, εντός μεγάλου αστικού κέντρου (την Αθήνα, ας πούμε), τζιτζίκια... Φαντάσου τι ζέστη θα κάνει αύριο!

Ψυχοθεραπεία...

2011-06-28T21:41:00.001+03:00

...με μια τιραμισού!

New York, New York!

2011-06-28T20:03:00.000+03:00

The Daily Show With Jon Stewart

Mon - Thurs 11p / 10c

Happy Gays - New York Gay Pride Parade

www.thedailyshow.com

Daily Show Full Episodes

Political Humor & Satire Blog

The Daily Show on Facebook

Την περασμένη Παρασκευή πέρασε νόμος στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, που νομιμοποιεί τον γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, ενώ την Κυριακή προχθές γίνεται στο καπάκι και το τοπικό pride. Ο Jon Stewart δεν θα το άφηνε έτσι, και έστειλε έναν ανταποκριτή για την σχετική κάλυψη...

Σκατομέρα...

2011-06-14T18:45:00.000+03:00

...αν πιστεύεις σε αυτά.

Υπάρχει κάτι που λέγεται Βιορυθμοί. Είναι, λέει, κάτι κύκλοι με διάρκεια 23-33 μέρες έκαστος, που ξεκινούν όταν γεννιέσαι. Δείχνουν τα επίπεδα που βρίσκεσαι κάθε μέρα σε τρεις διαφορετικούς τομείς:

-Φυσική κατάσταση.

-Πνευματική κατάσταση.

-Συναισθηματική κατάσταση.

Μια παγίδα είναι ότι, οι πιο περίεργες μέρες μας, σύμφωνα πάντα με την θεωρία αυτή, είναι όταν ο κάθε κύκλος γυρίζει από θετικός σε αρνητικός / όταν χτυπάει τον άξονα των x (αν είσαι καλός στα μαθηματικά) / όταν είναι ίσος με το μηδέν. Αυτές τις μέρες είναι πιο πιθανό, λέει, να κάνουμε τα μεγαλύτερα λάθη ή να έχουμε τις μεγαλύτερες επιτυχίες.

Κοίτα, λοιπόν, 7 ιστοσελίδες από τις πρώτες δέκα που έβγαλε η αναζήτηση στο Google, και τι αποτελέσματα έδωσαν για σήμερα (κοίταξα πολλές, έτσι για το καλό):

Οι ειδικοί συμφωνούν: Μιλάμε για τον σχεδόν απόλυτο πάτο σήμερα!!! Αν ενδιαφέρεσαι και για τον δικό σου κύκλο, ψάξε στο Google. Υπάρχουν, επίσης προγράμματα για τον πι/σί σου και για το smartφόνι σου... Υπάρχει ακόμα και πρότυπο για το Excel, που σου υπολογίζει πλάι-πλάι για δύο διαφορετικά άτομα (αν θέλεις να ψάξεις τις καλύτερες μέρες για σεξάκι ή για τσακωμό/χωρισμό!)

2011-06-11T11:06:00.000+03:00

2011-06-11T11:04:00.000+03:00

Μουσικώνεται?

2011-06-08T18:19:00.002+03:00

Πριν λίγο, έβαλα στον Χαρούλη 50€ βενζίνη. Είχα πολλούς μήνες να το κάνω αυτό (το σύνηθες γέμισμα είναι στα 20€ - πιο σπάνια στα 15€). Λίγα λεπτά αργότερα, είχε συμβεί αυτό:

Ο Χαρούλης μου είχε μια γερή hard-on! Φουσκοδεντριές, του σηκώθηκε, καύλωσε, πως-το-λένε;

Τώρα, το μόνο που μένει είναι να του βρω μια νόστιμη αυτοκινητίνα, να ζευγαρώσει (είναι και η άνοιξη, βλέπεις...), και να κάνουν πολλά-πολλά αυτοκινητάκια!

Εκτός αν είναι gay, σαν τον κάτοχό του. Κάτι υποψιάζομαι, αλλά δεν έχει κάνει coming out ακόμα. Οπότε, θυσία να γίνω (;)...

Άμστερνταμ fun facts (2)

2011-06-03T18:52:00.001+03:00

Τα αυτοκίνητα, ψιλοπροσέχουν τους πεζούς. Οι πεζοί, ψιλοπροσέχουν τα αυτοκίνητα. Όλοι, όμως, προσέχουν τα ποδήλατα. Και βέβαια, τα ποδήλατα δεν προσέχουν κανέναν. Το κουδουνάκι που σου βαράνε, είναι εντελώς τυπικό, αφού αν το ακούσεις είναι ήδη αργά. Απέχεις στιγμές από το να πέσει πάνω σου. Το μόνο που σε σώζει (και αυτό όχι απαραίτητα) είναι ένα απότομο τίναγμα προς το πλησιέστερο "πεζοδρόμιο", πάντα ελπίζοντας... Ή απλά, να προσέχεις τα ποδήλατα όσο, ας πούμε, θα πρόσεχες τα αυτοκίνητα αν ήθελες να διασχίσεις την Συγγρού. Πολύ.

Άμστερνταμ fun facts.

2011-06-03T15:51:00.000+03:00

-Οι κάτοικοι εδώ, τρώνε πολύ. Και παντού. Πολύ. Παντού. Και συνέχεια. Πλατείες, παγκάκια, δρόμους, πάρκα, σκαλιά, στον ζωολογικό κήπο ένα γύρω, στο μετρό... Δεν υπάρχει περίπτωση, καμιά ώρα της μέρας, να μην δείς κάπου, κάποιους να τρώνε. Ακόμα και από ταπεράκια, αλουμινόχαρτα κλπ.

Να περάσετε καλά στο pride αύριο!

Άμστερνταμ

2011-06-02T17:28:00.001+03:00

Μια πόλη χαρούμενη. Γνήσια, αυθεντικά χαρούμενη και πολύχρωμη. Και δεν φταίνε μόνο τα ντουμάνια...

Ζευγάρια

2011-05-31T09:14:00.005+03:00

Άκου να δεις τώρα. Στο ΙΚΕΑ, πάω πολύ συχνά, εντάξει; Συνήθως, όλο και κάτι ξεχνάω και "χρειάζεται". Εξάλλου, που θα βρεις μπλε πορτοκαλάδα σε αμέτρητη ποσότητα για 75 λεπτά;
Anyway, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Που λες, όσες φορές και αν έχω έρθει, τους τελευταίους Χ μήνες, μου τυχαίνει κάτι αρκετά ευχάριστο: πάντα στην μεγάλη διαδρομή γύρω-γύρω και ανάμεσα στα έπιπλα και στα πηρούνια και στα κεριά κλπ., βλέπω και από ένα γκέι ζευγάρι! Και τα φέρνει έτσι που, με μια σχετικά κανονική ταχύτητα περπατήματος και σκέψης/συζήτησης για το πως θα μπορούσε να ταιριάξει η τάδε κουρτίνα ή η δείνα κορνίζα, κάνουμε δίπλα-δίπλα την διαδρομή. Εξαίρεση, ίσως, σήμερα, που πέτυχα ένα ζευγάρι και μια παρέα 3 φίλων! Και ναι, το ξέρω ότι δεν θα έπρεπε να μου κάνει εντύπωση. Και δεν μου κάνει. Απλά, σκέφτομαι 2 πράγματα:
- Έχουμε καλό γούστο.
- Το σύμπαν, προσπαθεί να μου πει κάτι...

2011-05-31T08:30:00.000+03:00

fou fighters

2011-05-30T19:31:00.000+03:00

Διάλογος με φίλο στην δουλειά τις προάλλες:

(άλεξ) -Κοίτα που με το μαλακισμένο ηφαίστειο θα έχω πρόβλημα. Πάει ο Αμστελόδαμος, πάει το bulldog, τόσα σχέδια...
(φίλος) -Τι είναι το bulldog;
-Από τα διασημότερα coffe shop του Άμστερνταμ! Έχουν περάσει όλοι οι παλιοί: Rolling Stones, Led Zeppelin, Beatles...
-Καλά, έτσι όπως πάει με το ηφαίστειο, κάτσε να πάμε στο fou το Σάββατο, που πάει και η Παπαρίζου, και πολύ σου είναι...

Μετά από αυτό, η υπόλοιπη μέρα κύλισε με γέλιο...

Pizza time!

2011-05-13T20:03:00.000+03:00

Μάλιστα. Πως μπορείς να καταλάβεις ότι είσαι κάπως περισσότερο καλός πελάτης σε μια πιτσαρία από ότι θα έπρεπε; Έχεις τις ακόλουθες τρεις απαντήσεις - διάλεξε σοφά:

1) Από τα βογγητά της ζυγαριάς σου που, πλέον, αγχώνεται και μόνο όταν κάνεις την κίνηση να την ξε-καταχωνιάσεις;

2) Μήπως όταν βλέπεις τους μπλε κάδους στον δρόμο απ' έξω, που είναι ξέχειλοι από τα σχετικά κουτιά;

3) Ή μήπως το κατανοείς πλήρως όταν, μαζί με την πιο πρόσφατη παραγγελιά σου, ο μελαμψός deliverάς σου φέρνει αυτό:

Και τι είναι αυτό; Αυτό μάλλον που κατάλαβες. Ένα "κιβώτιο" με 24 δείγματα (150 ml) Coca-Cola Zero!!!

Shock and awe...

2011-03-31T22:10:00.000+03:00

Τι το παράξενο βλέπεις σε αυτήν την εικόνα; Όχι, δεν είναι το ότι έκανα σεξ... Ούτε ότι έγινε στο "κρεββάτι". Μια χαρά μέρος είναι. Καλός ο νεροχύτης, ή η μπανιέρα, ή το μεγάλο τραπέζι στο σαλόνι, αλλά και το "κρεββάτι" μια χαρά είναι. Όχι, αλλού είναι το πρόβλημα. Απλά, παρατήρησε αυτή την ενοχλητική κυματιστή κόκκινη γραμμούλα κάτω από την λέξη "κρεββάτι" - σαφής ένδειξη του ότι ο ορθογράφος του Word θεωρεί ότι στη λέξη "κρεββάτι" υπάρχει κάποιο λάθος ορθογραφικό.

Επί σειρά ετών, από τότε που πήρα τον πρώτο μου υπολογιστή (κάπου στο 2003), έριχνα πολύ βρισίδι σε αυτό το πράμα. Πως είναι δυνατόν να είναι λάθος το "κρεββάτι"; Τα μόνα λάθη που μπορεί να έχει σαν λέξη, είναι δύο: Είτε γράφεται με άλλο-'ι'-εκτός-του-γιώτα, είτε γράφεται με ένα 'β'. Και τα δύο δεν έπαιζαν (μέχρι πρότινος), οπότε ποιος έκανε το λάθος; Μα φυσικά, ο ορθογράφος του word! Εξάλλου, μπορείς να το δεις και έτσι: Ποιος από τους κάτωθι είναι πιο πιθανό να έχει κάνει λάθος, μια εταιρία όπως η Intracom (Intralex), το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Πατρών (Hellenic Word Thesaurus) ή εγώ; Εννοείται όχι εγώ πάντως!

Εννοείται! Το "κρεββάτι", γράφεται ΜΕ ΔΥΟ ΒΗΤΑ!. ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ!

Fast forward σε λίγες μέρες πριν. Μετά από μια αγωνιώδη αναζήτηση στην αποθήκη του σπιτιού για κάτι εντελώς άσχετο, βρήκα σε μια κούτα ένα λατρεμένο βιβλίο από τα παλιά: εκείνο το μικρό μπλε βιβλιαράκι της νεοελληνικής γραμματικής, που μας έδιναν στο γυμνάσιο, του Τριανταφυλλίδη (αν αυτό δεν σου θυμίζει κάτι, τότε είσαι ενοχλητικά μικρός - ή εγώ ενοχλητικά μεγάλος). Μαζί με το αντίστοιχο του συντακτικού το κατέβασα κάτω, να το διαβάσω και πάλι (ναι, μιλάμε για τόση μαλακία - I just love it!). Όπως καθόμουν στον μοναδικό χώρο που πραγματικά μπορώ να χαλαρώσω, είδα ότι το βιβλίο έχει και επίμετρο. Και, επειδή πάντα εκεί γράφουν τα ωραία, άρχισα από κει. Και πέφτω εδώ:

Αν δεν το βλεπεις, παρ' το σε μεγέθυνση:

Ε ναι, λοιπόν. Έτσι απλά, ένα απόγευμα Μάρτη, στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, καθισμένος στην λεκάνη της τουαλέτας και μέσα από τις κιτρινισμένες σελίδες ενός παλιού σχολικού βιβλίου, άλλαξε η ζωή μου όλη. Το "κρεββάτι", έγινε κρεβάτι.

Παραμένει πολύ καλό μέρος για σεξ, πάντως. Με όσα "βββββββ" και αν γράφεται.

Ασθενής...

2011-02-09T13:08:00.000+02:00

Και το χειρότερο δεν ήταν ούτε ο τρελλός και άνευ ελέγχου πυρετός. Ούτε οι πόνοι που συνήθως τον συνοδεύουν. Ούτε το ότι περνούσε η κάθε ώρα λες και ήταν μήνας. Ούτε καν η υποχρεωτική αποχή από τις μικρές ευχάριστες συνήθειες της μικρής μας ζωής, όπως το τσιγάρο, το σεξ, ή ο συνδυασμός τους. Και αυτά χάλια είναι, εννοείται, αλλά όχι. Ούτε ότι δεν μπορούσα να πάρω κάποιον στην δουλειά να ενημερώσω - με έψαχναν λυτοί και δεμένοι...

Ξέρεις ποιο ήταν το χειρότερο; Ότι δεν μπορούσα να βρω έναν fucking γιατρό να μου γράψει ένα fucking κωλόχαρτο για την δουλειά, ούτε ένα fucking φαρμακείο (σε εύλογα κοντινή απόσταση) να ανανεώσω το επικίνδυνα ελλατωμένο απόθεμα σε ασπιρίνες, βικς, ντεπόνια, αμοξίλια, και τα ρέστα...

Fuck!

2011-02-01T22:34:00.000+02:00

Και έτσι απλά, σήμερα ο Χαρούλης μου έπιασε τα 170.000 χλμ...

Ήταν 4 Φλεβάρη του 2000 (αλλά φαντάζει λες και ήταν χθες) που τον έβγαζα από την αντιπροσωπία, τον Χαρούλη μου... Μόλις και μετά βίας παρακολουθούσα τον πωλητή, καθώς εξηγούσε τα διάφορα κουμπιά. Τα χάζευα. Σα διαστημόπλοιο μου φαίνοταν, σε σύγκριση με το προηγούμενο (ένα Jetta του '79 - πρώην ταξί), το οποίο ήταν από κάθε άποψη λάθος το να κυκλοφορεί στους δρόμους.

Στον Χαρούλη μέσα, έμαθα το απίστευτο κόλπο του να μιλάω στο κινητό (εννοείται χωρίς hands-free), να τρώω πίτσα (PizzaHut με Thin'n'Crispy ζύμη - η καλύτερη, γιατί είναι εντελώς στεγνή) και να οδηγώ (κανονικά, με αλλαγές ταχύτητας παρακαλώ!) ταυτόχρονα. Ο Χαρούλης μου έβγαλε την δεύτερη άσπρη τρίχα στα μαλλιά (με το εντελώς ηλίθιο - αλλά σοβαρό - τρακάρισμα). Στον Χαρούλη μέσα ερωτεύτηκα, έχασα, έκλαψα, γέλασα, τρόμαξα... Με τον Χαρούλη ήταν που έκανα την διαδρομή σπίτι-Γαλατάς σε μία ώρα και 40 λεπτά. Όλα αυτά και άλλα πολλά. Μετά από 11 χρόνια, και 170.000 χιλιόμετρα, ακόμα ο Χαρούλης (ταλαιπωρημένος, βέβαια, και κουρασμένος) με πηγαινοφέρνει στην δουλειά, στα μαθήματα, στην μάνα μου, στις βόλτες, παντού... Απτόητος, πάντως! Και πάντα αμετανόητος εργένης, σαν τον οδηγό του.

Άντε, Χαρούλη! Πάμε για άλλα τόσα, βρε!

2011-01-16T06:48:00.002+02:00

Για πρώτη φορά, "άντε πάλι...".

2011-01-15T09:45:00.023+02:00

Και ναι, φτάσαμε σε εκείνη ακριβώς την χρονική στιγμή του έτους που διαφέρει κάπως από όλες τις άλλες. Απλά, για κάποιον λόγο, φέτος διαφέρει κάπως περισσότερο.

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά φέτος, δεν με έπιασαν τα λεγόμενα holiday blues. Και πως θα μπορούσαν, άλλωστε, όταν για κάποιες μέρες πριν, κατά την διάρκεια, και για αρκετές μέρες μετά δουλεύεις πολύ (και σε ώρες, και σε κούραση). Ευτυχώς, λοιπόν, πάει και αυτό. Για τα επόμενα Χ χρόνια, no more holiday blues. Αμέ!

Υπάρχουν, όμως, και τα birthday blues... Ναι, εντάξει, η ιστοσελίδα αυτή είναι μάλλον κλισέ και σε ορισμό, και σε "λύσεις". Όμως, ναι. Φέτος, ήρθαν και κατσικώθηκε μια ελαφριά (και δυσάρεστη) μελαγχολία.

Γιατί σήμερα, είναι τα γενέθλιά μου. Yeap! Πριν από 32 χρόνια, ένας γιατρός έκανε μια χαρακιά στο στομαχάκι της μαμάς μου και με τράβηξε έξω (δεν ήθελα να βγω από κει μέσα, λέμε! - 40 βδομάδες κράτησε η κύηση, proof on file). Και μάλιστα, χάρη στο scheduled publishing που προσφέρει ο bloggerας, μπορείς να δεις και την ακριβή ώρα, δέκα παρά τέταρτο το πρωί (ναι, το ποστ αυτό θα κρεμαστεί -μια μονάχα λεξιλογική αυτοκτονία- μόνο του, αυτόματα, την ώρα αυτή ενώ εγώ θα δουλεύω). Και, για πρώτη, μάλλον, φορά δεν μου αρέσει αυτό. Ήδη, μέσα στην βδομάδα που πέρασε κάποιοι συνάδελφοι άρχισαν να "προειδοποιούν" για αυτό (λόγω της μέσω facebook δικτύωσης): "Α, έχουμε και γενέθλια το Σάββατο, ε;" ή κάπως έτσι.

Και γιατί δεν μου αρέσει φέτος; Μάλλον γιατί κάθισα και σκέφτηκα. Όλα όσα έχω κάνει και δεν έπρεπε. Όλα όσα συνέβησαν και δεν έπρεπε. Αλλά πιο πολύ, όλα όσα δεν έκανα, ενώ έπρεπε. Και, κυρίως, το πόσα από αυτά τα τελευταία δεν μπορώ, πλέον, να κάνω. Το πόσα έχασα. Και άλλα τέτοια ευχάριστα.

Αυτά.

Υ.Γ.: Και αυτό, από μόνο του, δεν είναι τίποτα

μπροστά στον επικίνδυνο συνδυασμό με ένα

άλλο περίεργο συναίσθημα που προέκυψε

τώρα τελευταία. Stay tuned, για το αίσθημα του ανήκειν...

FFF

2011-01-01T19:50:00.000+02:00

...ή αλλιώς 'fucking firefox'.

Ε, ναι λοιπόν. Ο FireFox μου είναι μόνιμα γεμάτος ανοιχτές καρτέλλες. Όποτε ανοίγει, κάνει αρκετή ώρα να 'φορτώσει'... Μάλλον ένας από τους λόγους που τον ανοίγω μόνο για all things porn.

Και τι έχουν όλες αυτές οι καρτέλες; Ε, να τώρα, ξέρεις δα... Από το ένα site στο άλλο, κάνε κλικ εδώ, μην χάσεις, όμως αυτή που είσαι άρα 'σε νέα καρτέλλα'...

Από την μια φωτό στην άλλη, από εδώ από εκεί... Και που να κάτσεις να τα ταξινομήσεις όλα αυτά, αν τα θέλεις να τα έχεις και αύριο; Άσ' τα ανοιχτά για την επόμενη φορά που θα ανοίξει ο FireFox... Κάπως σαν την ζωή μου - ένα ανακάτεμα διαρκές.

Ανοίγω, λοιπόν, με την συνήθη ολιγόλεπτη διαδικασία τον FF σήμερα, πρώτη μέρα του χρόνου, και βρίσκω το σύνηθες πλήθος καρτελλών να περιμένουν. Μέσα από κάποια από αυτές, όμως, έρχεται και μουσική! Δύο τραγούδια, μάλλον dance τα λες, ακούγονται ξανά, και ξανά, και ξανά, και ξανά, εδώ και αρκετή ώρα τώρα (πόση ώρα, δηλαδή, χρειάζεται να δεις κάποιες από τις φωτό που κρύβουν τα προαναφερθέντα site, να τις αποθηκεύσεις στον ολοένα και αυξανόμενη συλλογή σου από δαύτες, να ανοίξεις και δυο-τρία ακόμη, άντε να σηκώσεις και κανά τηλέφωνο από τον κόσμο που σε ψάχνει και να γράψεις αυτά εδώ τα λογάκια)...

Και το πρόβλημα είναι: Σε ποια διάολο καρτέλλα κρύβεται η μουσική αυτή;;;

2011-01-01T00:00:00.003+02:00

Αισχρό Σ/Κ, διάρκειας 6 ημερών! - Μέρος δεύτερο.

2010-12-04T18:14:00.009+02:00

Και, το σοκ με το DVD της βάπτισης, δεν ήταν μόνο του. Προηγήθηκε ένα και ακολούθησαν πολλά σοκ, απανωτά (ή περίπου). Ιδού, λοιπόν, η συνέχεια.

1) Μαθαίνω, πρωί-πρωί Σαββάτου, ότι ένας αγαπημένος θείος, αδερφός του πατέρα μου, είναι βαριά άρρωστος, μπορεί και στα τελευταία του. Ούτε καν τόλμησα να περάσω από το νοσοκομείο που βρίσκεται, γιατί πρόκειται για έναν υπέροχο και ταλαιπωρημένο άνθρωπο που δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να δω ανήμπορο...

2) Το πιο σοκαριστικό θέμα, βέβαια, ήταν το σκηνικό με το DVD από την βάπτισή μου. Για αυτό και μπήκε σε ένα μόνο του ποστ...

3) Κυριακή πρωί, και με την μητέρα πήγαμε για καφέ σε μια φίλη. Ήθελε η μητέρα να πάρει ένα κέηκ να πάρουμε μαζί μας, να 'σου και βρεθήκαμε στον φούρνο απέναντι από το σπίτι. Εκεί, λοιπόν, δουλεύει μια κοπελιά, Μαρία την λένε, που είναι πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος. Έχει μόνιμα μια υπέροχα χαρούμενη διάθεση, που δεν μπορεί παρά να στην μεταδώσει. Και, ενώ πήραμε το κέηκ και καθ' οδόν για Νεό Ηράκλειο, μου πετάει η μητέρα: "Τι καλή κοπέλα η Μαρία... Να, μια τέτοια κοπελιά να βρεις και εσύ, να σε κάνει να αισθανθείς όμορφα, να έχεις παρέα...". Είχε χρόνια να κάνει τέτοιο σχόλιο, και φανταζόμουν ότι θα τα είχε σταματήσει, αλλά όχι... Είχα διαβάσει και μια-δυο μέρες πριν το σχετικό φυλλάδιο από το Athens Pride, και ήρθε και έδεσε.

4) Η οποία μητέρα, έχει ένα ψιλο-προβληματάκι με το ζάχαρό της (τουλάχιστον, έτσι ήξερα). Στην φίλη μας που βρεθήκαμε, λοιπόν, και μετά από 1-2 περίεργες συμπτώσεις, έκανε ένα τεστ ζαχάρου, από αυτά τα μικρά τα μηχανηματάκια με την ταινία που στάζεις λίγο αίμα και σου δίνει απάντηση αμέσως. Επειδή την ξέρω την μάνα μου, μόλις έβγαλε αποτέλεσμα στην οθόνη, αμέσως; πετάχτηκα να το δω πριν προλάβει να σβήσει. Έγραφε ένα νούμερο αρκετά μεγαλύτερο από ότι έπρεπε (και από ότι θα ήθελα): 275. Το οποίο με άγχωσε πολύ. Μπορεί να ήμουν απλά ευάλωτος από το σοκ με το DVD, αλλά κόντεψα να σκάσω (πάλι).

5) Το ίδιο βράδυ, τηλέφωνο από το νοσοκομείο. Ο θείος χειροτέρεψε απότομα. Πήγα από εκεί. Είδα αρκετούς συγγενείς, μιλήσαμε με τα παιδιά του (πρώτα ξαδέρφια, δηλαδή), στενάχωρα πράματα. Δευτέρα και Τρίτη, κινήθηκα στο απόηχο του DVD και του θείου. Μέχρι που, ...

6) ...Τετάρτη μεσημέρι, τηλέφωνο από το νοσοκομείο, ότι ο θείος πέθανε. Τηλέφωνο στη δουλειά, δεν θα πάω την άλλη μέρα λόγω της κηδείας.

7) Το όλο σκηνικό της κηδείας, ήταν φοβερό. Κόσμος, κλάματα, όπως περιμένεις σε τελευταίους αποχαιρετισμούς καλών ανθρώπων. Έσκυψα και του είπα να πει στον αδερφό του, στον μπαμπά μου, ότι μου λείπει...

8) Η μητέρα, εν τω μεταξύ, δεν είχε ενημερωθεί για το ότι ο θείος είχε πεθάνει. Όταν τελειώσαμε με τα σχετικά, την πήρα τηλέφωνο να της τα πω. Με πρόλαβε αυτή, όμως, λέγοντάς μου ότι την προηγούμενη μέρα (Τετάρτη, δηλαδή) έμαθε ότι πέθανε ο πατέρας της (ο παππούς μου). Και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν πέθανε εκείνες τις στιγμές, αλλά "κάποια στιγμή τον Σεπτέμβρη". Λίγες μέρες μετά, μάθαμε ότι, τελικά, είχε πεθάνει αρχές Μαΐου... Μην ρωτάς γιατί άργησε τόσο πολύ να το μάθει, δεκαετίες παλιά, μεγάλη και πολύ δυσάρεστη ιστορία. Περιλαμβάνει αποξένωση, και μάλιστα αμοιβαία...

Και κάπως έτσι πήγε. Ανάδρομος Ερμής; Συγκυρία; Κάτι άλλο; Δεν ξέρω. Συμπεράσματα; Ναι, εννοείται ότι έχει και από αυτά.

Πρώτα-πρώτα, μην χάνεις την επαφή σου με ανθρώπους που τους αγαπάς και σε αγαπάνε, που σου έχουν φερθεί μόνο καλά. Ποτέ δεν ξέρεις πότε δεν θα τους έχεις.

Μετά, το ίδιο ισχύει για τους γονείς σου. Και μάλιστα σε αυτή την περίπτωση, μπορείς (και πρέπει) να επεμβαίνεις στα θέματα υγείας τους, όσο περισσότερο είναι ανθρωπίνως δυνατό.

Τέλος, κράτα αναμνήσεις με πολλούς τρόπους, από τους ανθρώπους σου. Όταν, τελικά, τους χάσεις, θα το μετανιώσεις. Φωτογραφίες, βίντεο, ακόμα και ήχο... Όσο και τους θυμάσαι, όσο και αν τους έχεις μόνιμα (ή περίπου μόνιμα) στο μυαλό σου, όσο και αν έχεις φωτογραφίες να κοσμούν τον χώρο σου ή ένα-δυο άλμπουμ, το να τους βλέπεις να κινούνται στον χώρο και να μιλούν τους κάνει περισσότερο αληθινούς, περισσότερο χειροπιαστούς...

Αν έχεις και ένα θέμα με το coming out που μπορεί να θέλεις να κάνεις, διάβασε το φυλλαδιάκι αυτό, μάθε και ρώτα, μίλα και άλλαξε απόψεις με άλλα άτομα με το ίδιο θέμα... Είναι μια περίεργη "υποχρέωση" (;) που έχουν τα ομοφυλόφιλα άτομα, μάλλον μελανών αποχρώσεων κατά κανόνα. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να ντρέπομαι που δεν το έχω πει ακόμα στην μάνα μου...

Αισχρό Σ/Κ, διάρκειας 6 ημερών! - Μέρος πρώτο.

2010-12-03T16:27:00.005+02:00

Πριν λίγες βδομάδες, ήρθε ένα Σ/Κ που δεν θα ήθελα να θυμάμαι... Ένα αισχρό πολυήμερο Σ/Κ από όπου και αν το δεις... Το δεύτερο από τα πράματα που συνέβησαν, ήταν το ακόλουθο. Μην νομίζεις, όμως, ότι δεν θα έχει και εγκυκλοπαιδική / ακαδημαϊκή εισαγωγή...

Είναι ευχάριστο το να υπάρχουν ακόμα πράγματα που μπορεί να σε σοκάρουν. Σπάει λίγο η μονοτονία της σύγχρονης και δύσκολης καθημερινότητας. Τι γίνεται, όμως, όταν τα πράγματα αυτά που σε σοκάρουν είναι δυσάρεστα;

Πριν βγούν κινητά με κάμερες, μίνι κάμερες και άλλα τέτοια γκάτζετ, ήταν αρκετά δύσκολο να έχεις κάποιου είδους αναμνήσεις καταγεγραμένες κάπου. Αν ήσουν τυχερός (και, με κάποια οικονομική άνεση) μπορούσες να έχεις αυτές τις πελώριες βιντεοκάμερες που έμοιαζαν περισσότερο με πλαστικά κουτιά - καφάσια μπύρας και λιγότερο με κάμερες, ή κάποιον επαγγελματία να κάνει την δουλειά για σένα με τέτοιες βιντεοκάμερες, ή (αν πας ακόμα πιο παλιά), κάμερες κινηματογραφικές ειδικά κατασκευασμένες για ερασιτεχνική χρήση. Μέχρι εδώ καλά; Μάλλον.

Κάποτε, όλοι ήξεραν ότι υπάρχει κάποιος επαγγελματίας να "τραβήξει" κάποιο event (γάμος, βαφτίσια κλπ), αλλά λίγοι το έκαναν, κυρίως λόγω έλλειψης οικονομικής άνεσης. Έτσι, δεν υπήρχε στην γενικότερη συνείδηση του πολλή κόσμου η έννοια του "τραβάω βίντεο τον γάμο μου". Αρκούσαν οι φωτογραφίες... Το μέσο αποτελεί το μύνημα, όπως είπε ο ΜακΛούαν κάποτε. Η πτώση των τιμών για τέτοιου είδους μηχανές λήψης, μαζί με την βελτιωμένη φορητότητα, έκανα την λήψη ερασιτεχνικών ταινιών εύκολη υπόθεση και κάτι το υποχρεωτικό, γενικά.

Τώρα, όμως, αυτά. Μέχρι πριν λίγο καιρό, δεν ήταν εύκολο. Έτσι, (και ερχόμαστε στο θέμα μας) δεν έχω κάτι τέτοιο από τον πατέρα μου, ούτε καν κάτι σε κασσέτα ήχου, παρά μόνο πολλές φωτό. Στρατού, γάμου, βαφτίσια, καταλαβαίνεις. Τουλάχιστον, έτσι έλεγα μέχρι πρότινος.

Μικρή αναδρομή στο 1982, στα βαφτίσια μου. Ένας θείος ήταν επαγγελματίας φωτογράφος, και έτσι είχε καλύψει το μεγάλο γεγονός. Μιλάμε για μπομπίνα, έτσι; Φιλμ, Σούπερ 16 (μάλλον, επειδή έχει και κανάλι ήχου), σε μια μικρή μπομπίνα. Το κινηματογραφικό φιλμ, όμως, εκτός από την δυσκολία λήψης σε ερασιτεχνικό επίπεδο έχει και την δυσκολία της προβολής: Χρειάζεσαι ένα μηχάνημα να το προβάλεις αυτό το πράμα. Και έτσι, η μπομπίνα είχε μείνει στα αζήτητα ενός συρταριού, έχοντας περάσει από 3-4 μετακομίσεις, μέχρι πρόσφατα οπότε και την πήρε στα χέρια της η μάνα μου, η οποία αποφάσισε να ψάξει αν γίνεται αυτό το πράμα να μεταφερθεί σε μια πιο φιλική προς προβολή μορφή. Όπως και έκανε. Βρήκε από γνωστό σε γνωστό έναν φωτογράφο, που ήξερε κάποιον άλλον, και πάει λέγοντας και η μπομπίνα του φιλμ πέρασε σε ένα τελευταίας τεχνολογίας δισκάκι DVD. Σήμερα, λοιπόν, βάλαμε το δισκάκι να παίξει, για να το δούμε.

Πρόχειρη και κουνημένη εικόνα, όχι, όμως, αρκετά κουνημένη ώστε να μην αναγνωρίζονται τα πρόσωπα. Κλασικά χτενίσματα, ντυσίματα και στησίματα τελών δεκαετίας 70, κλασικός παπάς, όλα όπως θα τα περίμενε κανείς. Και μέσα στο πλήθος, η μάνα μου και ο πατέρας μου.

Αγνώριστος, με παχύ μουστάκι μαλλί α-λα Justin Bieber όπως ήταν της μοδός... Χαμογελούσε πολύ και κοίταζε τα δρώμενα. Μέχρι εδώ καλά. Συνεχίζονται οι κομένες και κουνημένες εικόνες ένα γύρω, και λίγο πριν το τέλος, κάποιος ακούγεται να τον φωνάζει. Και απαντά. Και έσπασα. Η λέξη, όσο και αν την έχουμε συνηθίσει για σκληρά αντικείμενα του φυσικού κόσμου γύρω μας, είναι ό,τι πιο κοντά μπορώ να γράψω. Κάτι έσπασε, κάπου μέσα μου.

Είναι, λοιπόν, διαφορετικό το να βλέπεις φωτογραφίες ενός ανθρώπου που έχεις χάσει, διαφορετικό (και αρκούντως πιο καρδιοσφιγγκτικό) να τον βλέπεις να κινείται σε ένα βίντεο κλιπ, και ένα εντελώς διαφορετικό πράγμα το να τον ακούς να μιλάει. Όταν άνοιξε το στόμα του, έγινε πιο αληθινός. Όταν άκουσα την φωνή του, για πρώτη φορά μετά από 10 χρόνια... Μέχρι τότε, δεν ήταν τίποτε άλλο από μια φιγούρα όπως την θυμάμαι. Η φωνή του, ενελώς διαφορετική από ότι θυμάμαι. Μπορεί να φταίει η αρκετά νεώτερη ηλικία του, μπορεί απλά να έχω ξεχάσει την φωνή του εδώ και 10 χρόνια που έχει πεθάνει. Μάλλον το πρώτο (θέλω να ελπίζω).

Καθώς συνέχιζε να μιλάει στην τηλεόραση, δεν άκουγα πλέον. Ούτε καν θυμάμαι τι έλεγε. Το ράγισμα είχε επέλθει. Η μάνα μου, βουρκωμένη και αυτή, το έκλεισε βιαστικά, ενώ εγώ απλά είχα σοκαριστεί τόσο πολύ που δεν κατάλαβαινα τίποτα.

Μετά από κάποιες ώρες, έκασα σπίτι μου, όπου έκατσα και έγραψα τούτα εδώ. Μπορεί για να ξορκίσω το σοκ, μπορεί για άλλο λόγο. Έτσι απλά, ο πατέρας μου που είχα να ακούσω εδώ και 10 χρόνια, βρέθηκε χαμογελαστός στην οθόνη μιας τηλεόρασης να μιλάει στην κάμερα.

GFb?

2010-12-01T20:14:00.000+02:00

Άντε και κάποια στιγμή, έφτιαξες μια σελίδα στο Facebook. Αρκετό καιρό πίσω, χωρίς καν να έχεις καταλάβει περί τίνος πρόκειται, εντάξει; Ίσως πιο πολύ για περιέργεια. Μπορεί να είχεις γίνει φαν και κάποιων γκρουπ, έτσι για πλάκα. Κάποια από τα γκρουπ αυτά, μπορεί να ήταν, ας πούμε παραδείγματος χάρη, gay-friendly. Ελαφρά και επιφανειακά μόνο. Ίσως, μέσα από διαδοχικά κλικ, να βρέθηκες κάποια στιγμή, πάντα τυχαία, να κάνεις και αίτημα φιλίας στον Βαλλιανάτο. Δηλαδή, με όλα αυτά θέλω να σου πω ότι το 'προφίλ' σου ήταν κάπως αδιόρατα gay. Όχι πολύ, ανάλαφρα μόνο...

Πες, τώρα, ότι αλλάζεις δουλειά. Και από εκεί που είχες να κάνεις με ένα team 3-4 ανθρώπων που η μόνη τους επαφή με τον κόσμο των μαγικών υπολογιστών εξαντλούνταν στην σκέψη "τι είναι αυτό / δεν το θέλω / δεν μου αρέσει / τι είν' τούτο;" και άλλα τέτοια συναφή, τώρα έχεις να κάνεις με καμιά 40αριά συναδέλφους, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων όχι μόνο κατέχει από υπολογιστές, όχι μόνο κατέχει από Facebook, αλλά περνάει ώρες και ώρες μπροστά, παίζοντας και ανεβοκατεβάζοντας σχόλια και βίντεο...

Μέχρι εδώ καλά; Καλά...

Γίνεσαι,λοιπόν, 'fb friend' με κάποιους από αυτούς. Αυτό, βέβαια, έρχεται να αλλάξει λίγο το δεδομένο #Α πιο πριν, που έλεγε ότι δεν κατέχεις και πολλά περί fb. Το δουλεύεις, βάζεις και φωτογραφίες σου από τα πρόσφατα ταξίδια σου στο Αμβούργο (λέμε τώρα) ή την Ορεινή Κορινθία (για παράδειγμα), καταλαβαίνεις περίπου τι παίζει, και αρχίζεις και ασχολείσαι κανονικά πλέον. Όχι τίποτα υπερβολικά πράματα - που και που ρίχνεις καμιά ματιά, έτσι για πλάκα. Κανένα Like από 'δω, κανένα χαζοσχολιάκι από 'κει...

Ένα από τα πράγματα, όμως, που έχει το fb, είναι και τα διαδοχικά κλικ που κάνεις, που μπορεί να σε οδηγήσουν σε επικίνδυνα μονοπάτια. Ένα τέτοιο μονοπάτι που μου έρχεται, έτσι πρόχειρα στο μυαλό, είναι τα προφίλ διαφόρων ιδιαζόντως όμορφων και μη ανδρών, με τους οποίους θα ήθελες πάρα (μα πάρα) πολύ να γίνεις fb friend (τουλάχιστον!). Τα προφίλ, όμως, όλων αυτών των ανδρών, είναι γεμάτα gay πράματα (ένας από τους λόγους, εξάλλου, που θέλεις να γίνετε friends τουλάχιστον στο fb ).

Πως γίνεται, τώρα, να κάνεις αιτήσεις φιλίας δεξιά και αριστερά, χωρίς να πάρουν χαμπάρι οι 10-11 συνάδελφοι που παρακολουθούν κάθε σου κίνηση;

Ξαναδιαβάζοντάς το, κατάλαβα το λάθος στο σκεπτικό. Είναι λάθος, λοιπόν, να χρησιμοποιείς το Facebook για να κάνεις αυτή την δουλειά. Υπάρχουν τόσα και τόσα άλλα site που είτε φτιάχτηκαν για τον σκοπό αυτό (γνωριμία, ας το αποκαλέσουμε), είτε ξέπεσαν σε αυτό μετά από καιρό... Ας μην "λερώνουμε" το facebook με τέτοια πράματα. Άλλωστε, πολλά από τα προφίλ που μου κίνησαν το ενδιαφέρον (και αποτέλεσαν το βασικό θέμα αυτού του ποστ), δεν είχαν καν αληθινά ονόματα...

2010-12-01T00:01:00.006+02:00

Προσέχουμε για να έχουμε, σύντροφε. Το ότι από θανατηφόρα, χαρακτηρίζεται, πλέον, ώς 'χρόνια', δεν αλλάζει το ότι είναι μια φριχτή ασθένεια (και ποια ασθένεια δεν είναι, άλλωστε...). Δεν γίνεσαι cool, ούτε θα σε λυπάται ο κόσμος, ούτε θα σου δίνει την προσοχή που (νομίζεις ότι) δεν σου δίνει τώρα, ούτε καμιά άλλη από τις μαλακισμένες σκέψεις που γέννησαν έννοιες όπως chargers κτλ. αν το τσιμπήσεις το ρημάδι. Προσέχουμε για να έχουμε.

Και να 'λεγα ότι η πρόληψη είναι τίποτα το περίπλοκο και το μεγαλειώδες... Ελάχιστα κοστίζει, ακόμα λιγότερα "αφαιρεί από την απόλαυση", δεν σε κάνει να ντρέπεσαι στον φαρμακοποιό σου, ούτε καμιά άλλη από τις δικαιολογίες που μπορεί να θέτεις... Τι ψυχή έχει ένα προφυλακτικό; Μπορεί να πιστεύεις ότι "εντάξει, μωρέ, μια φορά μόνο έτυχε και δεν είχα πάνω μου, σιγά"... Ναι, μια φορά μόνο χρειάζεται, και όχι πολλαπλή έκθεση στον ιό... Αυτό που μπορεί να είναι για σένα (και για τον άλλον) ένα υποτίθεται πιο ωραίο γαμήσι, μπορεί να σου στοιχίσει σε χρήμα, ταλαιπωρία και πάνω από όλα πόνο για την υπόλοιπή σου ζωή. Το σκέφτεσαι ακόμη;

Πάντα προφυλακτικό. Τόσο απλά.

Στενό...

2010-11-29T18:01:00.000+02:00

Να που, μέσα Σεπτέμβρη με την τελευταία βδομάδα της άδειας, βρέθηκα στην ευρύτερη περιοχή της Αρχαίας Κορινθίας, ψηλά στα βουνά. Δήμος Αρχαίου Φενεού. Σε ένα χωριό που λέγεται:

Η κύρια ατραξιόν, εκτός από την ησυχία, την ηρεμία, το πόσο μπορείς να ξεχάσεις τα πάντα (έστω και για λίγες μέρες) και την αμόλυντη ατμόσφαιρα, είναι μια λίμνη. Στην μέση του πουθενά, εκεί ακριβώς που δεν το περιμένεις, σου πετάγεται μες στη μούρη μια λίμνη! Τεχνητή, βέβαια, αλλά λίμνη nontheless.

Αντιθέσεις...

2010-11-28T15:10:00.000+02:00

Παράξενη μέρα η Παρασκευή προχθές... Μόλις μπήκα και έκανα το registration στο TEDxAthens, και πήρα τα σχετικά ταμπελάκια και την σακουλίτσα με τα καλούδια, το, πάντα επίκαιρο, παιχνίδι των αντιθέσεων πήρε μπρος...

Όλο αυτό, έγινε κατά τις 1 το μεσημέρι. Είχε προηγηθεί μια "βόλτα" για συγκεκριμένη δουλειά στον Πειραιά. Η βόλτα, περιελάμβανε μια περιήγηση στα άθλια σοκάκια γύρω από το λιμάνι (κοντά στον ΟΛΠ, να σου δώσω να καταλάβεις), που έζεχναν από σκουπίδια, κάτουρο, ανθρώπινη μαυρίλα και μιζέρια, φτώχεια και ανέχεια. Γενικά ο Πειραιάς στο λιμάνι βγάζει μόνο άσχημα και αρνητικά συναισθήματα. Μπορώ να κάθομαι ώρες και να γράφω άσχημες λέξεις για το μέρος αυτό, και πάλι στα ίδια θα γυρνάω.

Μετά, ήταν το ΙΚΑ αυτό καθ' αυτό. Αυτή ήταν η "δουλειά" μου εκεί. Κτίριο δεκαετιών, που σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να στεγάζει υπηρεσίες υγείας. Ούτε και τίποτε άλλο, δηλαδή... Ούτε σπίτια, ούτε γραφεία, ούτε τίποτα. Το κτίριο αυτό δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει, ούτε καν στις μνήμες των ανθρώπων. Γιατί θα τις μόλυνε. Γιατί τις μολύνει, ούτως ή άλλως. Γιατί το κτίριο αυτό, είναι άρρωστο. Και σαν κτίσμα, σαν ομορφιά (άσχετο που η όποια σχέση μπορεί να είχε κάποτε με οτιδήποτε έχει να κάνει έστω και από μακριά με 'ομορφιά' έχει περάσει προ πολλού), αλλά και σαν αέρας, σαν ενέργεια (αν τα πιστεύεις αυτά...). Πόσοι και πόσες έχουν σταθεί σε ατέλειωτες ουρές, περιμένοντας να δουν γιατρούς του δημοσίου, για να πάρουν τις όποιες ελάχιστες παροχές που μόνο το Ελληνικό δημόσιο έχει τα αρχίδια να αρνείται να παρέξει... Θα μου πεις, όλα τα ΙΚΑ και όλα τα νοσοκομεία κάπως έτσι λειτουργούν. Όλοι αυτοί οι χώροι, έχουν συνυφασμένη την δυστυχία την μιζέρια, τον πόνο και την αρρώστια. Οπότε στο γυρίζω λίγο και πάλι στο αισθητικό του θέματος. Γιατί είναι διαφορετικό να περιμένεις (αν έχεις τις αισθήσεις σου) όταν βρίσκεσαι σε συνθήκες έστω και ελάχιστα πιο ανθρώπινες από αυτές που είδα στον χώρο αυτό (και σε κάποιους άλλους).

Παραληρώ. Πως γίνεται κάτι τόσο άρρωστο να έχει οιαδήποτε σχέση με την 'υγεία'; Τόσα (και άλλα τόσα, και άλλα τόσα, ...) μου γέννησε η ελάχιστη παραμονή μου στον άθλιο αυτό χώρο.

Και μετά την αρρώστια όλη αυτή μαζεμένη, βρέθηκα στο 'Θέατρον' του Ελληνικού Κόσμου, του Ι.Μ.Ε. Εγκαταστάσεις όμορφες, πεντακάθαρες και περιποιημένες. Άνθρωποι που δεν έδειχναν να έχουν τέτοιες βρωμερές σκέψεις, άνθρωποι χαμογελαστοί και ευχάριστοι, με τα τελευταίας τεχνολογίας gadget ανά χείρας να τους βοηθούν να οργανώσουν τις όποιες σκέψεις τους (ή ακόμα και να βλέπουν τσόντες με τα 2-3 τσάμπα wi-fi δίκτυα - ποτέ δεν ξέρεις!), έτοιμοι όλοι μαζί να παρακολουθήσουμε τις ομιλίες του TEDxAthens.

Αντιθέσεις, αντιθέσεις, αντιθέσεις... Παντού. Σε ένα ωκεανό δυστυχίας (γιατί, μάλλον αυτός είναι ο κανόνας, ακόμα και αριθμητικά να το δεις), μερικές μόνο ξέρες ομορφιάς, πολιτισμού και νόησης. Και πόσο μπορούν να αντέξουν αυτές οι ξέρες (γιατί αυτό είναι, ξερες, προσωρινά βραχονήσια παραδομένα στα στοιχεία της φύσης, κατάλληλα μόνο για μικρές στάσεις και πλήρως ανεπαρκή να κάνουν κάτι περισσότερο) στην μανία, την λύσσα και την ορμή του τρελού ωκεανού τριγύρω; Αχτίδες ελπίδας, που μόνο λίγοι τις βλέπουν, λιγότεροι τις κατανοούν, και ακόμα λιγότεροι τις ζουν...

Αντιθέσεις. Ναι, το ξέρω ότι είναι και αυτές μέσα στο 'πρόγραμμα', αλλά είναι ενδεικτικές καταστάσεων. Και, αν δεν ανήκεις σε ένα από τα δύο άκρα αντίθετα (όπου, μάλλον, δεν έχεις την δυνατότητα να δεις το άλλο άκρο), και μπορείς να κάνεις συγκρίσεις; Τις κάνεις; Φαντάζομαι ότι έχει σχέση με την ευγνωμοσύνη, με το πόσο θεωρούμε κάποια πράγματα δεδομένα, και με το πόσο αγνοούμε πλήρως κάποια άλλα.

Περί TEDxAthens: Φαντάζομαι, αν και δεν έχω ψάξει, ότι έχει βουίξει ο τόπος, οπότε μια ακόμα πλήρης περιγραφή εδώ μάλλον δεν χρειάζεται. Αν θες να έχεις τα βασικά τσιτάτα που ακούστηκαν εκεί μέσα, απλά βρες στο Twitter το @TEDxAthens, ή ψάξε τα hashtag #TEDxAthens και #TEDxAth για τις γνώμες όλων ημών που παρακολουθούσαμε... Κάποια στιγμή, θα ανεβάσουν και τα βίντεο με τις ομιλίες.

Back!

2010-09-27T21:54:00.000+03:00

New York State this week, passed a new law that allows unwed couples, including gay couples, to jointly adopt a child. So, get ready for a whole lot of little chinese girls named 'Lisa'...

Ένα από τα διαμάντια του Saturday Night Live, η Amy Poehler...

Και στο επόμενο segment, έκαναν μια ωραία επίθεση στο "Don't ask, don't tell", με ίσως το καλύτερο επιχείρημα που έχω ακούσει για το θέμα:

[...], can we please just let gay Americans help us fight the two [wars] we're already in? [...] It's time to repeal "Don't ask, don't tell". Because let's admit it, "Don't ask, don't tell" sounds a little gay to begin with... Sounds like something a gay dude would use as a title for his e-nvite. [...] What do ya think? Gay soldiers getting something out of the deal? "Hey, I'm totally gaming the system! All I gotta do is go to Afghanistan for 18 months, where a bunch of people are gonna try to kill me, but on the plus side, I might just catch a glimpse of some dude's wiener in the shower!". Really? [...] So let's just repeal "Don't ask, don't tell", it's really gay not to...

2010-07-29T21:37:00.000+03:00

Θυμάσαι, όταν ήσουν μικρός/ή που σου έλεγαν ότι, όταν βλέπεις ένα κακό όνειρό και ξυπνάς αλαφιασμένος, ο καλύτερος τρόπος να ξεπεράσεις τον πανικό σου είναι το να μιλήσεις για τον εφιάλτη που μόλις είδες; Ε, λοιπόν, κάτι τέτοιο είναι και αυτό.

The Daily Show With Jon Stewart

Mon - Thurs 11p / 10c

Gay Reichs

www.thedailyshow.com

Daily Show Full Episodes

Political Humor

Tea Party

2010-06-21T22:59:00.000+03:00

Ρωτάει ένας λευκός έναν μαύρο:

-Ξέρεις γιατί οι παλάμες σου είναι άσπρες, ενώ το υπόλοιπο σώμα σου είναι μαύρο;

-Για πες...

-Γιατί όταν σε έβαφε ο θεός, στεκόσουν με τα χέρια ακουμπισμένα στον τοίχο.

Χα-χα, γέλασαν διάφοροι στην παρέα.

-Και γιατί οι πατούσες σου είναι και αυτές άσπρες;

-Ναι;

-Γιατί όταν σε έβαφε ο Θεός, στεκόσουν όρθιος με τα χέρια στον τοίχο...

Χα-χα, γέλασαν πάλι κάποιοι. Ο μαύρος, λοιπόν ρωτάει τον ενοχλητικό λευκό:

-Εσύ, ξέρεις γιατί η κωλοτρυπίδα σου μέσα-μέσα είναι μαύρη, ενώ ο υπόλοιπος είσαι άσπρος;

-Όχι, απαντά ο λευκός.

ΣΤΟΠ

Αυτό το ανέκδοτο, το άκουσα για πρώτη φορά, στην τρυφερή ηλικία των 5 ή 6. Το έλεγε στην μάνα μου μια φίλη της. Μπορεί να το έχεις ακούσει με κάποια από τις διάφορες παραλαγές που, αναπόφευκτα, έχουν όλα τα ανέκδοτα στο πέρασμα από στόμα σε αυτί, στο πέρασμα των χρόνων. Η βασική ουσία είναι η ίδια, όπως και η τελική, υποτίθεται αστεία απάντηση. Για κάποιον λόγο, την τελευταία απάντηση του μαύρου, εν μέσω γελακίων και χαχανητών, της την είπε στο αυτί. Δεν ήξερα, τότε, τον λόγο. Και έμεινα, λοιπόν, με την απορία για χρόνια. Ειλικρινά! Δεν μπορούσα να φανταστώ την απάντηση (που είχε οδηγήσει και τις δύο φιλενάδες, τότε, σε γέλια αντάξια ενός καλού ανεκδότου). Επειδή, όμως, είχα μάθει από τότε στην διακριτικότητα, θεώρησα ότι, για κάποιον λόγο, δεν έπρεπε να ακούσω την απάντηση...

Λίγα χρόνια αργότερα, όταν έμαθα (με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο) ότι μια κωλοτρυπίδα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως κάτι άλλο πέραν της εντερικής εκκένωσης, ξαναήρθε στο μυαλό το ανέκδοτο. Και όμως, τόσο πολύ εντύπωση μου είχε κάνει. Αυτό να σας γίνει μάθημα, στρέητ γονείς εκεί έξω: ποτέ μην ξεκινάτε να λέτε ένα ανέκδοτο (ή να αφήνετε ένα ανέκδοτο να ακουστεί) μπροστά στα παιδιά σας, αν για κάποιον λόγο δεν πρέπει να το ακούσουν ολόκληρο.

Anyway, μου ήρθε τότε στο μυαλό, μια απάντηση στο ανέκδοτο. Μου φαινόταν εξοργιστικά προφανής, και σε καμία περίπτωση καλό τέλος για ανέκδοτο. Με λίγα λόγια, δεν το βρήκα αστείο. Και τότε ήταν που σταμάτησα να ασχολούμαι με το ανέκδοτο. Δεν έψαξα να βρω την πραγματική απάντηση ποτέ, γιατί μάλλον την είχα βρει.

Λίγα χρόνια αργότερα, πέτυχα όλο το ανέκδοτο εντελώς ξαφνικά σε μια λίστα με ανέκδοτα. Και η απάντηση όντως ήταν αυτή που είχα σκεφτεί (-"Επειδή σε γάμησε ένας φρεσκοβαμμένος μαύρος"), και όντως δεν το βρήκα καλό ανέκδοτο. Απλά, μου θύμισε τη απορία που κράτησε τόσα χρόνια αναπάντητη, μια απορία ενός παιδιού που είχε μάθει ότι κάποια πράγματα δεν τα ρωτάνε, και ότι οι απαντήσεις για αυτά τα πράγματα θα έρθουν μόνες τους όταν "πρέπει"...

Άλλη μια απορία από τα παιδικά μου χρόνια, ήταν το ασανσέρ. Για την ακρίβεια, το τι σημαίνει αυτή η παράξενη λέξη που εμφανίζεται κοντά στο κουμπάκι όταν το πατάς για να σου έρθει το ασανσέρ. Την λέξη, την διάβαζα ως "ΚΑΤΙΝΟΣ", και την έβλεπα σε όλα τα ασανσέρ. Και αυτό επικράτησε πολλά χρόνια, μέχρι που κάποιος μου είπε τι σημαίνει. Άλλη μια αποκάλυψη!

Είναι φοβερό (και σωστό, και φυσιολογικό, και..., και... )το τι απορίες μπορούν να αναπτύξουν τα παιδιά, και είναι επίσης εξίσου φοβερό το ότι πρέπει, ως γονιός, να μπορείς να είσαι εκεί και να κατανοείς τις απορίες, ακόμα και αν δε τις εκφράζει (για τον οποιονδήποτε λόγο) ένα παιδί, ποιότητα που πρέπει να έχει, ως ένα βαθμό, και ο εκπαιδευτικός (κυρίως σε τάξεις με μικρά παιδιά)...

Scheiße (τελευταίο)

2010-06-03T11:03:00.004+03:00

Αυτές, είναι μερικές χαρακτηριστικές φωτογραφίες από τις περιπέτειές μου στην ευρύτερη περιοχή της ΒΔ Γερμανίας. Γενικά, είναι αρκετά αυτά που ήθελα να κάνω και δεν έκανα, ενώ τελικά έκανα και είδα πράγματα που ούτε καν θα μπορούσα να φανταστώ. 6 μέρες κράτησε όλο το σκηνικό. 6 μέρες με πολλή βροχή, αρκετό κρύο, τρελλό περπάτημα και εικόνες για μια ζωή (και βάλε). Ή έστω, για τους επόμενους 11 μήνες (ή κάπου τόσο), μέχρι την επόμενη άδεια...

Το scheiße του τίτλου, σημαίνει 'σκατά'. Σαν λέξη, έχει έναν πολύ ωραίο ήχο!

Scheiße (μικρά και άνοστα)

2010-06-03T07:02:00.034+03:00

-Οι δημόσιες τουαλέττες του χωριού που έμεινα, είχαν ένα μηχάνημα για προφυλακτικά δίπλα στην πόρτα των "Ανδρών" (σε κοινή θέα, στην πλατεία του σιδηροδρομικού σταθμού).

-Οι τουαλέττες ενός δημόσιου πάρκινγκ σε έναν ξεχασμένο "επαρχιακό" δρόμο που οδηγούσε, προοδευτικά, στην Δανία, δεν ήταν καθόλου ξεχασμένες. Μια εσοχή στον τοίχο, από ανοξείδωτο something, είχε αισθητήρες. Βάζοντας τα χέρια σου στο δεξί μέρος της εσοχής, έτρεχε αυτόματα μια μικρή ποσότητα υγρού σαπουνιού. Μετακινείς το χέρι σου προς το κέντρο, και έτρεχε νερό. Στην αριστερή άκρη της εσοχής, έβγαινε ζεστός αέρας...

-Μέσα από το αυτοκίνητο, στους δρόμους του Αμβούργου, έβγαζα διάφορες φωτογραφίες. Είχα στηθεί, λοιπόν, στο παράθυρο, και ετοίμαζα την επόμενη πόζα. Στην διπλανή λωρίδα, ένας Γερμανός σταμάτησε το αυτοκίνητό του πίσω από το δικό μας, προκειμένου να μην μου κόψει την θέα. Αν θυμάμαι καλά, η φωτό ήταν αυτή:

-Τα κλουβιά καπνίσματος στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης (τα λένε, χαϊδευτικά, Smoke Cabin):

-Στις πτήσεις προς Αμβούργο, ο πρώτος πιλότος μίλαγε σαν να έκανε ερωτική εξομολόγηση. Ο δεύτερος, σαφώς πιο επαγγελματίας, ήταν σαν να έλεγε τις βραδυνές ειδήσεις.

-Στο τουριστικό "θέρετρο" της ανατολικής θάλασσας, ένα ζευγάρι Γερμανών μιας κάποιας ηλικίας, με παρακολουθούσε αρκετή ώρα να βγάζω φωτογραφίες. Μόλις κατέβασα την μηχανή, με πλησιάζουν, και αρχίζουν να μου μιλάνε (κυρίως η γυναίκα) με κάτι στο βλέμμα που το εξέλαβα (ορθά) ως απελπισία. Η στάνταρ απάντηση "Δεν μιλάω γερμανικά" λίγο τους πτόησε. Μίλαγαν και μου πρότειναν την δική τους φωτογραφική μηχανή. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι έψαξα στην μηχανή, αλλά δεν της έκανα κάτι, αφού δεν κατάλαβα τι ακριβώς ήθελαν και απλά τους έλεγα "ΟΚ, ΟΚ"...

-Στην τράπεζα του χωριού, ο φίλος μου είχε παρκάρει κάπως ελληνικά στο στενό πάρκινγκ της τράπεζας (εμπόδιζε αρκετά), και με είχε αφήσει μέσα στο αμάξι για λίγο. Ένας ψιλοπανικός προέκυψε, όταν ένα άσχετο αμάξι κάπου πιο μπροστά έκανε ελιγμό να φύγει. ήρθαν κανά-δυο αμάξια από μπροστά, άλλα τόσα από πίσω, και για κανά λεπτό δεν κουνιόταν κανένας τους. Μόλις άδειασε, τελικά, ο πανικός, μια Γερμανίδα θειά σταμάτησε ακριβώς δίπλα στο παράθυρό μου, και άρχισε να μιλάει για ένα χρονικό διάστημα που έμοιαζε με ώρες (ενώ ήταν, μάλλον, πιο κοντά σε διάρκεια στο "λίγα δευτερόλεπτα"). Το μάλλον αυστηρό της βλέμμα, σε συνδυασμό με τα γουρλωμένα, ολοστρόγγυλα και καταγάλανά της μάτια (που μάλλον θα τα ξαναδώ στους χειρότερούς μου εφιάλτες), μου έδωσαν να καταλάβω ότι έβριζε. Και, μόλις έκανα να εκστομίσω την στάνταρ απάντηση, απλά συνέχισε τον δρόμο της...

-Ένας μαγαζάτορας, που έχει ένα εστιατοριο-καφέ μαγαζί λίγο μετά την είσοδο της βόρειας θάλασσας, έχει κάνει ένα Welcome point για τα καράβια που μπαίνουν (και βγαίνουν). Έχει βάλει, λοιπόν, κάτι τεράστιες κόρνες (αυτά τα στρογγυλο-κωνικά που κάνουν την δουλειά των ηχείων), και όποτε περνάει ένα καράβι (έχει το σχετικό πρόγραμμα), παίζει τον εθνικό ύμνο της χώρας στην οποία ανήκει το καράβι...

-Στην πτήση προς Αθήνα, και ενώ το αεροπλάνο γλίστραγε απαλά στον αέρα, άρχισαν τα τραντάγματα. Ήταν λες και έτρεχε σε κάποιον κατσικόδρομο στα Τρίκαλα. Κράτησε κανένα εικοσάλεπτο. Μάζεψαν τα τρόλεϋ με το φαγητό κακήν-κακώς, και δεθήκαμε περιμένοντας να σταματήσει. Ο πανικός μου ήταν απίστευτος. Μην ξεχνάς ότι έχεις να κάνεις με έναν άνθρωπο που:

1- Φοβάται τα αεροπλάνα (όπως και γενικότερα).

2-Τελευταία φορά που μπήκε σε αεροπλάνο, ήταν σε ένα ελικοφόρο για Λήμνο (φαντάρος γαρ), το '99. Όλα ήταν διαφορετικό τότε...

3-Έχει δει το Lost, το Airplane!, το Turbulence, το Airport (μαζί με όλα τα sequel) και άλλα τέτοια χαρωπά, και τον έχουν τρομάξει αρκετά. Έχει, δε, τόσο καλή μνήμη που, τις πλέον ψυχολογικά κατάλληλες στιγμές (για παράδειγμα, σε ένα εντελώς "αθώο" τράνταγμα ενός μεταλλικού κτηνώδους αντικειμένου που πετάει γεμάτο ανθρώπους στα 10 χιλιόμετρα ύψος), φέρνει στον νου του σκηνές από όλες αυτές τις ταινίες, ολοζώντανες και πιο τρομακτικές από ποτέ.

-Στο προαναφερθέν αεροπλάνο, σχηματίστηκε, κάποια στιγμή, ουρά για τις τουαλέττες! 6 άτομα περίμεναν!

Scheiße (4)

2010-06-03T04:20:00.001+03:00

Και συνεχίζουμε με φαγητό. Δυστυχώς, δεν μου έκοψε (επειδή γελάγαμε, κυρίως) να βγάλω φωτογραφία του πιάτου.

Μιλάμε για τα alster του Αμβούργου, εντάξει; Τουριστικό μέρος, πρέπει οπωσδήποτε να πας στο μαγαζί αυτό (Alex λέγεται) και να χαζέψεις την (μικρή, γιατί από την άλλη μεριά έχει και μεγάλη) λίμνη. Ο κατάλογος, αναμενόμενα ακαταλαβίστικος (γερμανικά γαρ), οπότε έσπευσα για βοήθεια στον φίλο που με φιλοξενεί. Διαβάζει, μεταξύ άλλων, "Βάφλα ροδάκινο". Λυσσασμένος για κάτι γλυκό, και σκεπτόμενος τον συνδυασμό των εννοιών "βάφλα", "Γερμανία", "τουριστικό μέρος" και "ροδάκινο", τον εκοψα εκεί. "Αυτό", του λέω να παραγγείλει. Όπως και έπραξε...

Κρίμα, πόσο κρίμα που δεν το έβγαλα φωτογραφία. Κρίμα!

Τέλος πάντων, έρχεται ο σερβιτόρος (σε σχετική ερώτηση, απάντησε ότι είναι μισο-ισπανός, ό,τι και αν σημαίνει αυτό) με ένα πιάτο από τα μεγάλα. Διάμετρος 30 εκ και βάλε. Και κάνει το λάθος να το αφήσει στο τραπέζι.

Πόσο κρίμα που δεν το πήρα φωτογραφία!!!

Δεν ξέρω αν έχεις φάει βάφλα με {βάλε-την-φαντασία-σου-να-οργιάσει} στην Ελλάδα, αλλά είναι γαμάτη. Ένα αντίστοιχο πιάτο, με μια παχιά καυτή βάφλα μεγέθους λίγο μικρότερου από το όλο πιάτο, με ό,τι έχεις ζητήσει να έχει πάνω και κάτι ακόμα. Το πιάτο που άφησε ο μισο-ισπανός εμπρός μου, είχε μια βάφλα μεγέθους ίσου με ένα κανονικό πακέτο τσιγάρων (όχι τόσο παχιά, όμως), μαζί με λίγες λεπτοκομμμένες φέτες κομπόστας ροδάκινου, με μία (δεν την λες και μεγάλη) μπάλα παγωτό ροδάκινο (αυτό ήταν όντως καλό), με μία φυσηξιά άγλυκη σαντιγύ και ένα μικρό γυάλινο βαζάκι με κρέμα βανίλια. Επισπρόσθετα, μια τραβηγμένη σταλιά σιροπιού σοκολάτας ένα γύρω, και κάποια άχνη ζάχαρη επίσης ένα γύρω... Δεν σταματούσαμε να γελάμε (και εδώ ήταν που την πάτησα και δεν έβγαλα φωτό, γαμώτο!!!). Το έφαγα. Σαν γεύση δεν ήταν και άσχημο, αλλά από παρουσίαση και ποσότητες ήταν στην καλύτερη περίπτωση απαράδεκτα. Και όλο αυτό για €5,80 (για να μην ξεχνιόμαστε). Βασικά, αυτό ήταν ό,τι απέμεινε:

Και εδώ, η θέα της μικρής alster:

Για την ιστορία, ο φίλος μου εδώ πάνω με ενημέρωσε ότι οι βάφλες παντού, κάπως έτσι είναι, καμία σχέση με Ελλάδα...

Scheiße (3)

2010-06-03T02:39:00.000+03:00

Έχει κάτι το μελαγχολικά σουρεαλλιστικό το να τρως pommes mit mayo και currywurst, σε ένα μικρό πανηγύρι έξω από το εμπορικό κέντρο του Schenefeld, ενώ μια ξεκούρδιστη πρασινοφορεμένη γερμανική μπάντα παίζει το "Yellow Submarine" των Beatles κάτω από μια δυνατή και σκοτεινή βροχή... Για του λόγου το αληθές:

Εδώ είναι οι pommes mit mayo (έχω ήδη φάει τις περισσότερες).

Εδώ είναι το υπέροχα καυτερό Currywurst.

εδώ είναι η μικρή καντίνα που τα πήραμε όλα αυτά,

και εδώ είναι η μπάντα που παίζει beatles. Για συνδύασέ τα όλα αυτά τώρα!

Scheiße (2)

2010-05-29T16:17:00.000+03:00

Λίγο πριν φύγουμε σήμερα το πρωί, ο φίλος που με φιλοξενεί μάζεψε κάτι μήλα που είχε πάνω στο τραπέζι του σαλονιού. Ακολουθεί ο διάλογος:

Α: Ωωω, τι έγινε, χαλάσανε;
Ν: Όχι, μωρέ, μόνο το κάτω-κάτω είναι κάπως...
Α: Α, και θα τα πετάξεις στον κάδο για το κομπόστ;
Ν: Όχι, τα παίρνουμε για να ταΐσουμε τους ελέφαντες.

Φαντάσου, τώρα, να το ακούς αυτό το πράμα λίγο αφότου έχεις ξυπνήσει. Όπως καμιά φορά λέμε όταν έχουμε τίποτα κόκκαλα "Πάμε να ταΐσουμε τα σκυλάκια"

Και να κάποια από τα ελεφαντάκια που τάισα με τα εν λόγω μήλα (και λίγα καρότα):

Το άλλο το φοβερό, βέβαια, ήταν το ότι όταν αντί για κάτι φαγώσιμο τους έδινες κέρμα ενός ή δύο Ευρώ, το έδιναν στον υπεύθυνό τους, που κάθοταν λίγο πιο πίσω (και που φώναζε ένα δυνατό "Danke" χαμογελώντας)... Και μετά, επέστρεφαν να τεντώνονται έτσι για περισσότερο φαγητό. Όλα αυτά, στον υπέροχο ζωολογικό κήπο του Αμβούργου.

Scheiße (1)

2010-05-29T16:01:00.000+03:00

Όπως και να το δεις, υπάρχει κάτι το απόκοσμα μίζερο στο να χαζεύειες ένα δέντρο τίγκα στα κοράκια που τσακώνονται ουρλιάζοντας στις φωλιές τους, ενώ κάθεσαι και ακούς το Eternity των Tiger Lillies συνοδεία ενός Caramel Macchiato σετάκι με ένα Cheese cake σε ένα καφέ δίπλα στα δικαστήρια του Elmshorn, κάτω από έναν βαρύ και μελαγχολικό ουρανό

Ιδού το σχετικό τοπίο.

Ντου!

2010-05-25T09:36:00.000+03:00

Και έλεγα ότι τίποτα δεν θα ταράξει την άδειά μου (εκτός από την ευχάριστη ταραχή του Pride σε λίγες μέρες).

Και λίγες μόνο ώρες πριν φύγω, βλέπω (από εδώ) αυτό:

Ναι, λίγο παλιό το θέμα αλλά τι να κάνω, τώρα το είδα... Κατέβασα και το σχετικό φύλλο, μπας και λέει τίποτα εκτός των καθιερωμένων, αλλά τίποτα. Πλέον, η φαντασία τους έχει στερέψει, και αναλώνονται στα ίδια και στα ίδια. Μένουμε, μόνο, στις τελευταίες προτάσεις του "άρθρου" της μπροστινής σελίδας:

Είμαστε σίγουροι ότι κανείς δεν θα αντιδράσει. Θα χαρούμε να βρεθεί κάποιος να το κάνει και να μας διαψεύσει.

Μάλιστα.

2010-05-25T08:51:00.000+03:00

2010-05-06T19:08:00.000+03:00

The Colbert Report

Mon - Thurs 11:30pm / 10:30c

Alpha Dog of the Week - George Rekers

www.colbertnation.com

Colbert Report Full Episodes

Political Humor

Fox News

Αξίζει τον κόπο, δες το!

Φαντασμαγορία!

2010-04-10T20:23:00.002+03:00

Την μεγάλη βδομάδα, πέθανε ένας άνθρωπος, όχι ιδιαίτερα κοντινός μου. Όμως τον ήξερα, όσα χρόνια ξέρω και τον εαυτό μου. Έτσι, ο θάνατός του δεν πέρασε, ας πούμε, απαρατήρητος, αλλά αφαίρεσε ένα κομμάτι από το παζλ της ζωής μου. Και ναι, δεν ήταν σημαντικό κομμάτι (δεν ήταν, ας πούμε, μια γωνία ή ένα πρόσωπο, ή κάτι άλλο που θα βοηθούσε στην πιο γρήγορη επίλυση του παζλ - παρά ήταν ένα κομμάτι, για παράδειγμα, μονόχρωμου ουρανού που πρέπει να συνδυαστεί με πολλά άλλα προτού βρει την θέση του στην όλη εικόνα) αλλά ήταν ένα κομμάτι... Ήταν, που λες, αυτός ο άνθρωπος, ένα ακόμα σημείο αναφοράς. Ένα σημείο που, επειδή ακριβώς ήταν αναφοράς δεν σου έδινε κάποιο λόγο να σκέφτεσαι ότι κάποια στιγμή θα χαθεί για πάντα...

Όταν σπάσει κάτι τέτοιο, αρχίζει το εσωτερικό ανακάτεμα. Και, όταν ανακατεύεις κάτι τόσο περίπλοκο όσο την ανθρώπινη ψυχή, βγαίνουν σκατά στην επιφάνεια, σκατά προ πολλού (και, συνήθως, ατάκτως) πνιγμένα. Η υπερβολικά πολλή δουλειά, βοηθά κάπως στο να μην θυμάμαι ανά πάσα στιγμή, αλλά όταν πνίγεις πολλά πράγματα μέσα σου, κάποτε θα ξεσπάσουν. Και ποια καλύτερη ευκαιρία να φύγει η πίεση, από κάποια στιγμή που είμαι ήδη φορτωμένος (άρα, αρκετά αδύναμος να τηρήσω τις άμυνές μου) με κάτι επίκαιρο, όπως μια απώλεια ενός κομματιού από το προσωπικό μου, προαναφερθέν παζλ...

Και λόγω της υπερβολικής δουλειάς των τελευταίων ημερών, ξέχασα (μέχρι την τελευταία στιγμή), ότι ήρθε και πάλι το Πάσχα! Φαντάσου ότι είχαμε τόση πολλή δουλειά λόγω του Πάσχα, που δεν πήρα χαμπάρι ότι ήρθε το Πάσχα! Κάτι σαν την αναζήτηση για την λέξη recursion στο google, αλλά στο πιο twisted... Anyway, παραδοσιακά, το Πάσχα το μισώ...

Φαντασμαγορία [<γαλλ. fantasmagorie < ελλ. φάντασμα + αγορεύω· αρχική σημ. προβολή φανταστικών εικόνων] (η) ουσ. η δημιουργία φανταστικών παραστάσεων με οπτικά τεχνάσματα | (θεατρ.) σκηνική δημιουργία όπου κυριαρχεί το φανταστικό και θεαματικό στοιχείο | (μτφ.) καθετί το εντυπωσιακά θεαματικό

(Μείζον Ελληνικό Λεξικό Τεγόπουλου-Φυτράκη)

Και τι άλλο μπορεί να έρθει, αν συνδυάσεις όλα τα ανωτέρω; Μόνο μια περιποιημένη φαντασμαγορία: Οπτικά τεχνάσματα μπας και συνέλθω, μια φανταστική σκηνή με πρωταγωνιστή εμένα σε άλλη μια πράξη (σύντομης) μιζέριας και (μεταφορικά) μια εντυπωσιακά σύντομη (πλην εντυπωσιακά έντονη) κατάθλιψη. Τι να πεις; Same ol', same ol'... Και, για να θυμηθούμε τα αλησμόνητα λόγια του μεγάλου σεναριογράφου, "Το καλό με την κατάθλιψη είναι το ότι, όταν πάρεις χαμπάρι ότι την έχεις, γίνεται πολύ βαρετή, πολύ γρήγορα...". Και κάπως έτσι πέρασε και αυτό το Πάσχα.

Και μόνο που κάθησα και τα έγραψα, αισθάνομαι καλύτερα! Thank God for small favours... Βέβαια, πολλά "εγώ αυτό" και "εγώ εκείνο" είχε. Συγγνώμη. Αλλά πάλι, weblog δεν είναι; Προσωπικό ημερολόγιο δεν είναι; Ό,τι θέλω θα γράφω. Εγώ.

Και, για να μην ξεχνιόμαστε, καλό δρόμο να έχεις κύριε Σωτήρη...

Εποχές…

2010-04-10T15:23:00.000+03:00

Έχει μια αναγέννηση η άνοιξη. Μπορεί μέσα στους τρελούς ρυθμούς σου να μην το καταλαβαίνεις, αλλά υπάρχει. Ένα ξύπνημα των αποχαυνωμένων και τακτικά κρυμένων λόγω του κρύου του χειμώνα αισθήσεων, που το αισθάνεσαι σε κάθε κύτταρο. Η διάθεσή σου αλλάζει προς το καλύτερο. Βέβαια, έχει και τα άσχημά της αυτή η αναγέννηση, γιατί, μέσα στους τρελούς ρυθμούς, κάθεσαι και σκέφτεσαι τι ωραία που θα ήταν να ήσουν κάπου αλλού (και όχι, ας πούμε, σε μια γεμάτη τρόφιμα αποθήκη, με 9-10 ώρες εξαντλητικής δουλειάς να απλώνονται μπροστά σου), αλλά ακόμα και αυτό το γυρνάς σε θετική ενέργεια...

Και βέβαια, πως θα μπορούσε να ήταν αναγέννηση, χωρίς τον απαραίτητα ανανεωμένο ερωτισμό. Και αυτό το νιώθεις συνέχεια. Το βλέπεις ακόμα και στην φύση γύρω σου: Τα λουλούδια ξεκινούν την εντελώς ντεκαβλέ, υποβοηθούμενη και μη συνουσιακή αναπαραγωγή τους, τα (όποια εναπομείναντα) ζωάκια είναι σε εντελώς άλλο mood, και εσύ ο ίδιος σκέφτεσαι πράγματα με πολύ μεγαλύτερο ρυθμό από ότι λίγες μόλις μέρες πριν (και, αν είσαι τυχερός τα κάνεις κιόλας!).

Όλες οι αισθήσεις σου, έχουν κάτι νέο να απολαύσουν. Η γεύση σου, εμπλουτίζεται με περισσότερο ελαφριά φαγητά, η όσφρησή σου, κυρίως το βράδυ, αντιλαμβάνεται κάτι νέο και εντελώς διαφορετικό, το δέρμα σου απολαμβάνει έναν ήλιο που είχε να δει μήνες πριν, τα (ξαφνικά υπερβολικά) πουλάκια στον ουρανό και στα δέντρα εμπλουτίζουν τον συνήθη ambient ήχο με κάτι τόσο όμορφα απλό, ενώ τα χρώματα, αυτή η πλημμύρα χρωμάτων, μπορεί να είναι ό,τι πιο έντονο μπορείς να ζήσεις χωρίς καν να κουνήσεις το μικρό σου δαχτυλάκι... Το μόνο που πρέπει να κάνεις, είναι απλά να μάθεις να κοιτάς γύρω σου.

Ο ερωτισμός, όμως... Το σκέφτεσαι συνέχεια, και το ποθείς μονίμως. Μπορεί ακόμα και σε ενοχλητικό βαθμό. Λες και είναι γραμμένο κάπου βαθιά μέσα σου, και η άνοιξη σε βοηθά να το ανακτήσεις και να το μελετήσεις. Ο ερωτισμός της άνοιξης είναι παιχνιδιάρικος, έκδηλος (πρόδηλος), αλλά σχεδόν εξαναγκαστικός. Το καλοκαίρι, όμως, είναι σαφώς πιο αισθησιακός, πιο υπόγειος, υπονοείται... Με κινήσεις πιο μυστηριακές, πιο αργές, σαγηνευτικές. Η άνοιξη, είναι γνωστό ότι προσφέρεται για ερωτισμό, γιατί... έτσι πρέπει. Ενώ το καλοκαίρι, όλα αλλάζουν, και γίνονται πιο ερωτικά... Τα πάντα, τόσο αθώα τις υπόλοιπες εποχές του χρόνου, μπορούν να γίνουν άκρως ερωτικά, έτσι απλά επειδή είναι καλοκαίρι. Όλα αλλάζουν κάτω από το σκληρό φως του καλοκαιριού, από το νερό καθώς τρέχει πάνω σε κορμιά που βγαίνουν από την θάλασσα, τον ιδρώτα που τρέχει μετά από εξαντλητικές παρτίδες παιχνιδιών κατάλληλων για παραλία ή την ζεστή και υγρή νύχτα του.

Και όλο αυτό το κατεβατό, προέκυψε όπως χάζευα από ψηλά έναν ελαφρά ντυμένο, ελαφρώς beefy και άκρως hot γείτονα, έτσι όπως λιαζότανε στο μπαλκόνι του...

2010-03-06T00:04:00.003+02:00

Και, όταν όλος ο κόσμος γύρω σου, ασχολείται με τα της Τζούλιας, εκεί μακριά και απέναντι, ο κος. Colbert, ασχολείται με... άλλα. Δες το, αξίζει! Εδώ είναι, αν δεν δουλεύει το embed...

The Colbert Report

Mon - Thurs 11:30pm / 10:30c

Greece's Economic Downfall - Scheherazade Rehman

www.colbertnation.com

Colbert Report Full Episodes

Political Humor

Skate Expectations

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος;

2010-02-14T20:43:00.000+02:00

Από τον μεγάλο ποιητή (και μην αγχώνεσαι - δεν ξεχνάω τον Dylan) Leonard Cohen, έρχεται το φετινό τραγουδάκι αφιερωμένο στην μέρα των ερωτευμένων, "Dance Me To The End Of Love":

Dance me to your beauty with a burning violin

Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in

Lift me like an olive branch and be my homeward dove

Dance me to the end of love

Oh let me see your beauty when the witnesses are gone

Let me feel you moving like they do in Babylon

Show me slowly what I only know the limits of

Dance me to the end of love

Dance me to the wedding now, dance me on and on

Dance me very tenderly and dance me very long

We're both of us beneath our love, we're both of us above

Dance me to the end of love

Dance me to the children who are asking to be born

Dance me through the curtains that our kisses have outworn

Raise a tent of shelter now, though every thread is torn

Dance me to the end of love

Dance me to your beauty with a burning violin

Dance me through the panic till I'm gathered safely in

Touch me with your naked hand or touch me with your glove

Dance me to the end of love

Να περάσετε καλά απόψε!

2010-01-15T10:45:00.047+02:00

(κακήν-κακώς μετάφραση αποσπασμάτων, από το σχετικό άρθρο της Wikipedia, καθώς και από άλλα άρθρα)

Το 31, είναι ο φυσικός αριθμός που έρχεται μετά το 30, και πριν το 32.

Στα μαθηματικά:

-Το 31, είναι ο τρίτος πρώτος του Μερσέν, και μαζί με το 29, συνιστούν έναν δίδυμο πρώτο.
Είναι τριγωνικός, πενταγωνικός και δεκαγωνικός με κέντρο αριθμός:

Το 31, είναι πενταγωνικός

με κέντρο αριθμός.

-Το 31, είναι repdigit [σ.τ.μ.:Σειρές από άσσους] στην βάση 2 (11111) και στην βάση 5 (111).

Στην Χημεία:

-Το 31, είναι ο ατομικός αριθμός του Γάλλιου.

Στην αστρονομία:

-Το αντικείμενο με αριθμό Μεσιέ Μ31, είναι ένας γαλαξίας μεγέθους 4,5 στον αστερισμό της Ανδρομέδας. Πιο γνωστός ως 'ο γαλαξίας Ανδρομέδα', είναι ορατός με γυμνό μάτι σε έναν σχετικά σκοτεινό ουρανό.
-Η σειρά Saros με αριθμό 31, διήρκησε 1316,2 χρόνια, και είχε 74 ηλιακές εκλείψεις. Η σειρά Saros για τις σεληνιακές εκλείψεις με τον ίδιο αριθμό, διήρκησε 1298,1 χρόνια, και περιελάμβανε 73 εκλείψεις.

Στον αθλητισμό:

-Ο οδηγός του NASCAR Jeff Burton, οδηγεί ένα αυτοκίνητο με το όνομα #31.

Σε άλλους τομείς, το 31 είναι επίσης:

-Οι μέρες των μηνών Ιανουάριος, Μάρτιος, Μάιος, Ιούλιος, Αύγουστος, Οκτώβριος και Δεκέμβριος.
-Ο κωδικός υπεραστικών κλήσεων για την Ολλανδία.
-Ένα παιχνίδι με χαρτιά.

-Το όνομα μια πιτσαρίας στην Αστόρια της Νέας Υόρκης.

-Ο ευρωπαϊκός αυτοκινητόδρομος με αριθμό Ε31, ενώνει το Ρότερνταμ της Ολλανδίας με το Λουντβιντσχάφεν (ή κάπως έτσι) της Γερμανίας.
-Τα χρόνια ενεργού παρουσίας και ανενεργού δράσης που ο συγγραφέας τούτου εδώ του μπλογκ, κλείνει σήμερα στον πλανήτη ετούτον.
-Ένα παιχνίδι που παίζεται στο ταμπλώ του Τάβλι.
-Οι διαφορετικές γεύσεις του παγωτού Baskin-Robbins. Τα μαγαζιά αυτά, στην Ιαπωνία, λέγονται '31 Ice Cream'.
-To ISO31, είναι το πρότυπο που περιγράφει ποσότητες και μονάδες μέτρησης.
-Ο τίτλος του άνιμε 'Ulysses 31'.
-Μέρος του τίτλου ενός βιβλίου του Nick Hornby ('31 Songs').
-Λέξη για τον αυνανισμό στην τούρκικη αργκώ ("otuzbir").

Μόνο ένα από τα παραπάνω δεν υπάρχει στα πρωτότυπα άρθρα...

Βουτιά.

2009-12-26T19:48:00.001+02:00

Παράξενο πράγμα τα holiday blues... Κάθε χρόνο, εκφράζονται και με διαφορετικό τρόπο (το μόνο κοινό είναι η κάπως άσχημη διάθεση - ο λόγος αλλάζει). Φέτος, λοιπόν, ήρθε η ώρα του επί δεκαετίας θανόντος πατρός.

Ναι, σύντροφε, σκέφτομαι συχνά-πυκνά (και μελαγχολικά) τον πατέρα μου τις τελευταίες μέρες. Κάτι η απότομη αλλαγή δουλειάς ελάχιστο καιρό πριν, κάτι η σκατοδιάθεση των ημερών, ήρθε και έδεσε το γλυκό. Και σίγουρα, η φωτό που έχω κάπου στο σαλόνι, που τον δείχνει χαμογελαστό να με κρατάει στην αγκαλιά του όταν ήμουν 2-3 χρονών, δεν βοηθά. Την γύρισα ανάποδα (για λίγες μέρες μόνο - μέχρι να περάσει η "κρίση").

Θυμάμαι διάφορα σκηνικά. Για παράδειγμα, όπως τότε που με πήρε για "ψάρεμα" (κάθε Παρασκευή βράδυ εξαφανιζόταν για αρκετές ώρες, και γυρνούσε με μια καλή ψαριά), και μου αποκάλυψε το κόλπο του: καΐκια που, γεμάτα φρέσκο ψάρι, έδεναν και πουλούσαν κάποια καφάσια από την απογεμυατινή ψαριά. Ή τότε που έβαλα τα κλάμματα στο μετρό, όταν σκέφτηκα ότι δεν είχε προλάβει να το "δει" (θυμάσαι, τότε που ακόμα το μετρό ήταν ένα γοητευτικό παιχνιδάκι, ολοκαίνουργιο και αστραφτερό και βολικό;). Ή το πόσα είχε στερηθεί για να με μεγαλώσει. Ή την τελευταία φορά που τον είδα ζωντανό, εκείνο το μοιραίο απόγευμα ενός Αυγούστου, τόσα χρόνια πίσω, σετάκι με την τελευταία κουβέντα που του είπα. Ή το βράδυ που περίμενε να σχολάσω από τα Αγγλικά, και στην μικρή βόλτα που πήγαμε πριν με αφήσει σπίτι μου ζήτησε να πω στην μαμά να μην χωρίσουν (δυστυχώς, θυμάμαι και την απάντηση που του έδωσα σε αυτό, και πονάει ακόμα πιο πολύ η σκέψη). Και άλλα πολλά... Άσχημο πράγμα να μπορείς να θυμηθείς λεπτομέρειες τόσα χρόνια πίσω.

Τα blues, όμως, δεν σταματούν εκεί. "Αν δεν μπορείς να αποφύγεις τον βιασμό, χαλαρώνεις και τον απολαμβάνεις", λένε. Έτσι, το πρόγραμμα συνεχίστηκε για την μεσημεριανοαπογευματινή ξεκούραση με τα πιο μίζερα ακούσματα από Tiger Lillies στη διαπασών, καθώς και ταινίες, εδώ και καιρό κατεβασμένες. Και μιλάμε για πολύ κλάμα. "Καπνός" του Τζ. Τζάρμους, "Up" από την Pixar... Έχω σπαράξει στο κλάμα. Δάκρυσα ακόμα και όταν είδα πόσα πολλά production babies ανέφερε στους τίτλους τέλους το Ice Age 3!

Λες να είμαι έγκυος;

Όμως, μετά από όλο αυτό το κακό, ήρθε και το Σαββατόβραδο. Καλά να περάσουμε, όλοι και όλες! Και που θα πάει; Θα περάσουν και αυτά τα Χριστούγεννα!

Νέα δουλειά, blues και νοσταλγία...

2009-11-23T19:40:00.001+02:00

Τα νέα περί νέας δουλειάς... Βρέθηκα στα 30 μου, μετά από σκάρτα 3000 ένσημα, να παίρνω και πάλι βασικό ανειδίκευτου. Αλλά, αυτό είναι το μικρότερο από τα προβλήματα εκεί. Πολλές ώρες έντονα κουραστικής δουλειάς. Εντελώς καινούργιο αντικείμενο, που εύκολα το λες και δουλειά για ηλίθιους. Όπως λέει και ένας συνάδελφος εκεί, η δουλειά αυτή (κεντρική αποθήκη αλυσίδας σούπερ μάρκετ) απαιτεί μόλις ένα μπιζέλι μυαλού. Και μάλιστα, μπορεί πολύ εύκολα να μείνεις μόνο με αυτό το μπιζέλι...

Highlight από εκεί; Παρ' τα:

-Η καθαρίστρια που παραπονιέται σε όποιον βλέπει μπροστά της ότι την ενοχλεί η "φωνή της κοντής". Τη πιάνει το κεφάλι από "την φωνή της κοντής". Πάει για διάλειμμα, και φτιάχνει τσάι για να ηρεμήσει λίγο από "την φωνή της κοντής". Τώρα, ποια είναι αυτή η κοντή, δεν ξέρω...

-Δύο νέες βρισιές που έμαθα εκεί μέσα:

Άντε γαμήσου να μας φέρεις την είσπραξη.
Άντε γαμήσου, και καλό Σαββατοκύριακο [ανεξάρτητα μέρας εκφέρεται αυτό].

Και μετά σου λέει ότι οι straight άντρες δεν έχουν φαντασία στο σεξ...

-Είναι απίστευτο το πόσα είδη μακαρονιών υπάρχουν. Και δεν τα έχουμε όλα, έτσι;

-Μια πλειάδα συναισθημάτων μου έρχονται στον νου (από ιλαρότητα, μέχρι ένα αίσθημα poetic justice), όταν ακούω κάτι "άντρακλες" (που, εντελώς στερεοτυπικά, δεν θα περίμενες να ασχολούνται με ψώνια τροφίμων), να φωνάζουν στους ατέλειωτους διαδρόμους "Μήτσο! Σπαγγέτι εξάρι, τορτελίνι με τυρί και τοματάκι πασάτα!"

-Το ότι αδυνάτισα 12 κιλά σε 2 μηνες. (κακό-)Πληρωμένο γυμναστήριο!

-Η ατάκα: "'Πουμαρό για κοκκινιστά'. Τους μαλάκες! 'Για κοκκινιστά'! Γιατί, τα υπόλοιπα Πουμαρό για τι είναι, για λεμονάτα;"

Το βασικό, εννοείται, είναι το ότι έχω δουλειά. Και αυτό είναι το σημαντικότερο στους δύσκολους καιρούς μας. Όλα τα υπόλοιπα, κουτσά-στραβά κανονίζονται.

Στην υπόλοιπη επικαιρότητα, το γνωστό και άθλιο κωλο-μάγαζο δεν αρκέστηκε φέτος στις παραδοσιακά άθλιες ραδιοφωνικές διαφημίσεις του (έλα, τώρα, ξέρεις ποιο λέω...). Πλέον έχουμε και τακτικά μια τηλεοπτική αντίστροφη μέτρηση για την παράδοξα καταθλιπτική γιορτή των Χριστουγέννων (είδες τι κάνει ένα χαλασμένο κομπιούτερ; μπορεί να σε κάνει να στραφείς ακόμα και στην τηλεόραση για την μετα-εργασιακή ξεκούρασή σου, και ακριβώς πόσο fucked-up είναι αυτό;). Ένα παιδάκι, στέκεται μπροστά σε ένα Μπαρτονικού ρυθμού και σύλληψης μηχάνημα, που ρουφάει την σακούλα του εν λόγω μαγαζιού, δείχνει έναν αριθμό, και ξερνάει την σακούλα (;) χαρτοπόλεμο. Μετά, σε διαφορετικές κάθε μέρα καταστάσεις, εμφανίζεται με λέηζερ (ουάου!) το μήνημα "Τόσες μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα". Το είδα μόλις προχθές. Άραγε, πότε ξεκίνησε να μετράει αυτό το πράγμα; Τον Αύγουστο;

Και για ποιον λόγο να γίνεται αυτό; Για να ξέρουν τα παιδάκια πόσες μέρες ακόμα θα πρήζουν τους έρμους γονείς (που και αυτοί, παραδομένοι στην 'μαγεία' των γιορτών θα πάνε 'οικογενειακώς' να τους ψωνίσουν ό,τι σκατολοΐδι βρεθεί εμπρός τους με την δικαιολογία ότι 'είναι φτηνό') μέχρι να τους αναγκάσουν να τα πάνε στον παράδεισο της αναξιοπρεπούς εργασίας, της απαράδεκτης ποιότητας και των παιδικών ονειρόξεων;

Είναι που είναι σκατά η όλη κατάσταση με τα holiday blues, έχεις και το κάθε κωλο-μάγαζο να στο θυμίζει στεγνά. Λαμπάκια-εφιάλτης-για-επιληπτικούς στις προσόψεις των κτιρίων, χριστουγεννιάτικα δέντρα, φουσκωτές (πλην παραμορφωμένες) μασκότ της Κόκα-κόλα εν μέσω Νοέμβρη, και άλλα τέτοια εμπριμέ. Christmas is coming, and there's no-where to hide...

...στην οποία τηλεόραση είδα, μεταξύ άλλων, και διαφημίσεις για τα playmobil. Για στάσου, όμως... Τι πλέημομπίλ είναι αυτά; Παράξενα, με περίεργα σχέδια στα 'πρόσωπά' τους, και με κουκλόσπιτα, με μεγάλα κάστρα, που δεν αφήνουν τίποτα στην φαντασία. Παλιά, το 'μεγάλο' διαστημόπλοιο ήταν το όνειρο κάθε αγοριού (και μιλάμε για τότε, που τα χέρια τους, εκείνα τα διάσημα 'U', ήταν σταθερά και ίδιου χρώματος με την υπόλοιπη φιγούρα). Και αν δεν το θυμάσαι αυτό με τα χέρια, σημαίνει ότι είσαι μικρός - αν το θυμάσαι, είσαι είτε στο μεταίχμιο του να θεωρήσαι 'μεγάλος', είτε μπαμπάς...

Ακόμα και τα λατρεμένα playmobil, τα χάλασαν...

Mormons...

2009-11-05T19:07:00.000+02:00

2009-09-27T06:19:00.001+03:00

Και συνεχίζοντας το σερί των αποτυχημένων επιλογών στην ζωή μου ("30 χρόνια λάθος επιλογών - το λες και ειδήμων", να μια ωραία ιδέα για υπογραφή στα mail και στο msn!), έτσι ξαφνικά άλλαξα δουλειά! Και, μπορώ να πω με αρκετή δόση σιγουριάς και ασφάλειας (ακόμα και μετά από μόλις 3 μέρες εκεί), ότι με αυτή την κίνηση, απλά ξεπέρασα τον εαυτό μου σε λάθη.

Το μόνο που μπορεί να ακολουθήσει μετά από αυτό, είναι μια αφήγηση σε δεύτερο ενικό, γεμάτη γοητευτικές ασάφειες στυλ Πυθίας (ερμηνευόμενες με πολλούς τρόπους δηλαδή), έτσι για χάζι:

Τα λάθη σου, δεν πρέπει να τα ξεχνάς. Σε βοηθούν να συνεχίζεις, και να γίνεσαι πιο γνώστης, πιο ξεψάρωτος, πιο ψαγμένος. Αν, όμως, το μόνο που έχεις να θυμάσαι από την ζωή σου είναι μια σειρά από αλληλένδετα λάθη, τότε τι λέει αυτό για σένα;

Το μόνο που μπορεί αλληγορικά να σε σώσει, είναι το να προσπαθείς να κάνεις κάθε φορά και μεγαλύτερο λάθος. Έτσι, μπορείς κάθε φορά να λες στον εαυτό σου: "Ουάου! Χε-χε, μόλις ξεπέρασα τον εαυτό μου..." Και έχει κάτι το συναρπαστικό το να μπορείς να πεις ότι ξεπέρασες τον εαυτό σου, τις ίδιες σου τις δυνατότητες (ακόμα και στην μαλακία). Και αν έχει και κάποιο μπλέξιμο η όλη ιστορία (τέτοιο, ώστε να μην μπορείς με τίποτα να κάνεις κάτι για να διορθώσεις το λάθος αυτό, εκτός από το να υπομένεις ό,τι σου έρθει), τότε πραγματικά μπορείς να είσαι περήφανος για το κατόρθωμά σου!

Συγχαρητήρια!

Και αν αυτό σου φάνηκε μίζερο, ηλίθιο, άσκοπο, η απλά ασαφές, άκου και αυτό: Το σουρρεαλιστικό συμβάν της Παρασκευής, έλαβε χώρα κατά τις 9 παρά 10 το βραδάκι... Χτυπάει το τηλέφωνο - απόκρυψη. Το σηκώνω, και μια γυναικεία φωνή με καλησπερίζει. Ο διάλογος ακολουθεί:

Άγνωστη:-Καλησπέρα σας!

Άλεξ:-Καλησπέρα...

-Τηλεφωνώ από την Hellas on Line.

-Παρακαλώ!

-Εσείς εξυπηρετείστε από τον ΟΤΕ, ή από.... κάποια άλλη εταιρία;

-Όχι, όχι, από την Forthnet...

-Μάλιστα... Ικανοποιημένος;

-Ναι, απόλυτα.

[μικρή παύση, μάλλον απογοήτευσης]

Άγνωστη:-Καλώς, τότε, καλό σας βράδυ!

Άλεξ:-Καλό βράδυ...

-Και κάτι ακόμα, θα ήθελα να σας πω ότι έχετε πολύ ωραία φωνή.

-Ό-Κέι, σας ευχαριστώ.

-Καλό βράδυ και πάλι.

*ΚΛΙΚ*

Oh, surrealism! Αν και μου έκανε περισσότερο εντύπωση το ότι δεν επέμεινε να μου αλλάξει τηλεφωνικό πάροχο, παρά το περί φωνής σχόλιο...

2009-09-21T04:39:00.002+03:00

Αν οδηγάς, μπορεί και να σου έχει συμβεί.

Να οδηγείς μόνος σε έναν σχετικά μεγάλο δρόμο, το ραδιόφωνο να παίζει κάτι, να έχει και λίγα αυτοκίνητα μπρος πίσω, να παρακολουθείς τις άσπρες διακεκομένες γραμμές να έρχονται και να φεύγουν, και να υπνωτίζεσαι (με την καλή την έννοια - δεν μιλάμε για ύπνο) τόσο, που να μην θέλεις να σταματήσουν ποτέ. Να οδηγάς, και να οδηγάς, μακριά, όλο και πιο μακριά. Να μην θέλεις να σταματήσεις ποτέ....

Πάντα όταν συμβαίνει, είναι ενοχλητικό. Ειδικά όταν στην επόμενη έξοδο (αν μιλάμε για κάτι σαν Εθνική) πρέπει να βγεις...

Άκου (straight) ανθρωπάκο...

2009-09-17T05:02:00.010+03:00

Προσπάθησες να με πείσεις ότι δεν υπάρχω, (straight) ανθρωπάκο. Πάλεψες για αυτό. Και, όταν άρχισαν να έρχονται οι αποδείξεις για την ύπαρξή μου, άλλαξες το τροπάριο. Μίλησες για παράδοση, για την φύση, για λάθος πρότυπα... Δεν είχες καταλάβει τίποτε (straight) ανθρωπάκο... Παρά μόνο έμεινες με την πλήρως λανθασμένη αντίληψη του ότι, ό,τι δεν είναι ίδιο με εσένα δεν υπάρχει, είναι εκτός πραγματικότητας, εκτός φύσης. Απορρίπτεις ακόμα και τους φίλους μου, επειδή δεν πιστεύεις ότι μπορούν να είναι straight, (straight) ανθρωπάκο...

Κλείνεις τα αυτιά σου και τα μάτια σου στον ίδιο σου τον πούστη γιο, (straight) ανθρωπάκο, πολλές φορές διώχνωντάς τον από το σπίτι, ή αναγκάζοντάς τον να κρύβεται ακόμα και από τον εαυτό του. Αρνείσαι την λεσβία κόρη σου, ισχυριζόμενος ότι "δεν υπάρχει 'λεσβία', απλά δεν έχει γαμηθεί σωστά ακόμα".

Παρ' όλες τις φιλότιμες προσπάθειές σου, (straight) ανθρωπάκο, δεν με πείθεις. Ναι, υπάρχω. Και είμαι εδώ, και θα μείνω. Και όσο πιο γρήγορα μπορέσεις να καταλάβεις ότι αυτό δεν σε απειλεί με κανέναν τρόπο (εκτός από μέσα στο αρρωστημένα κομπλεξικό μυαλό σου), τόσο καλύτερα θα είναι τα πράγματα για όλους μας. Και το ξέρεις ότι υπάρχω. Μάλιστα, με την πρώτη ευκαιρία φροντίζεις να διατυμπανείς την διαφορετικότητα του γείτονά/γνωστού/συναδέλφου σου, μήπως και ξεχάσεις την δικιά σου, μίζερη μιζέρια.

Δυστυχώς, (straight) ανθρωπάκο, δεν μπορώ να σε αλλάξω. Και, πίστεψέ με, δοκίμασα. Και πριν αρχίσεις να φωνάζεις με την ψιλή και αδύναμη φωνούλα σου (ετοιμάζοντας, την ίδια στιγμή, τις γροθιές σου), δεν θέλω να σου αλλάξω τα μυαλά για να σε κάνω ίδιο με μένα. Αυτό το επιχείρημα, το αφήνω σε σένα που μόνο τόσο μικρά μπορείς να σκεφτείς. Όχι. Θέλω απλά να σε κάνω να δεις την αλήθεια, και να καταλάβεις τι παίζει εδώ. Και, αφού δεν μπορώ να σε "αλλάξω" (έβαλα και τα εισαγωγικά, έτσι για να μην διαμαρτύρεσαι και άλλο), μπορώ να σε κράξω (όπως, τόσο λανθασμένα εικάζεις ότι με κράζεις εσύ, εδώ και τόσα χρόνια). Ίσα-ίσα που εσύ,...

...προσπάθησες ακόμα και να με αλλάξεις, (straight) ανθρωπάκο. Και για αυτό πάλεψες. Ξέχασες (ή μήπως δεν σε ενημέρωσαν τα πιο σημαίνοντα μέλη της οικογένειάς σου) τα ηλεκτροσόκ; Τα χάπια; Την πλύση εγεκφάλου; Ο Σαίξπηρ το είχε πει πριν από χρόνια: "A rose is a rose by any other name", και ας σου ακούγεται αδερφίστικο αυτό... Και αντί να κατανοήσεις ότι δεν μπορείς να με αλλάξεις (και εσύ προσπάθησες να με αλλάξεις, με την κακή έννοια - να με αλλοτριώσεις, να με κάνεις όμοιό σου, ίσως γιατί ήταν ο μόνος τρόπος να μην με φοβάσαι όπως φοβάσαι κάθε τι διαφορετικό), επέμεινες. Και, αφού είδες και απόειδες, άρχισες τον πόλεμο. Με την βία. Λεκτική και φυσική. Και βέβαια, ούτε και αυτό δούλεψε. Μήπως σταμάτησες να προσπαθείς; Όχι, βέβαια! Άλλαξες τακτική, (straight) ανθρωπάκο, και πλέον δουλεύεις με πιο "νόμιμες" οδούς. Συντηρείς την ανισότητα με διατάγματα, με νόμους και πομπώδεις φράσεις που (κατά βάθος ξέρεις ότι) δεν ισχύουν καν... Συντηρείς την κακία, την υποδαυλίζεις, με εφαλτήριό σου την "παράδοση", μια παράδοση που ούτε καταλαβαίνεις, ούτε καν τηρείς. Εκτός, ίσως, από όταν θέλεις να φανείς καμπόσος στους υπόλοιπους (straight) ανθρωπάκους γύρω σου. Εκφέρεις βαθυστόχαστες εκτιμήσεις περί "ετοιμότητας της κοινωνίας", καθώς τρέμουν τα αδύναμά πόδια σου.

Λύσσα και μανία, (straight) ανθρωπάκο. Και δεν γίνομαι υπερβολικός. Και, ακόμα κα διαβάζοντας αυτά, η αλήθεια δεν σε ενδιαφέρει. Προτιμάς τα κόμπλεξ και την μικρότητα, τα λάθος παραδείγματα και τα λάθος συμπεράσματα. Δεν ρωτάς καν ποια μπορεί να είναι αυτή η περιβόητη αλήθεια, γιατί (νομίζεις ότι) ξέρεις ότι είναι λάθος, ότι δεν ισχύει. Και δεν βαριέσαι ποτέ, έτσι; ΣΥνεχίζεις,και συνεχίζεις τις ίδιες μικρές και ηλίθιες σκέψεις σου, στην απελπισμένη σου προσπάθεια να κρύψεις την δική σου ανασφάλεια. Η οποία ανασφάλεια, προκαλείται (μάλλον;) από το ότι φοβάσαι τα άτομα που έχουν έρθει σε συμβιβασμό με την διαφορετικότητά τους, άτομα που έχουν λύσει κάποια βασικά και θεμελιώδη θέματα που εσένα σε ταράζουν και σε ταλανίζουν ασταμάτητα. Πάνω στην τρελή σου προσπάθεια να ενταχθείς σε βολικά καλούπια, ασφαλή στερεότυπα και καλο-οργανωμένες νόρμες. Ναι, αισθάνεσαι ασφαλής μέσα στο κουτί σου, (straight) ανθρωπάκο, και ζηλεύεις θανάσιμα όταν βλέπεις κάποιον άλλον να μην έχει τέτοιου είδους θέματα στο κεφάλι του.

Αρνείσαι να καταλάβεις (σχεδόν πολεμάς το μυαλό σου, όταν αρχίζει εντελώς φυσιο-λογικά να αποδέχεται την ιδέα) ότι είμαστε ίδιοι, (straight) ανθρωπάκο. Ότι και εμένα, όπως και εσένα, μου αρέσει το να κάνω έρωτα, το να πηγαίνω σινεμά, το να ερωτεύομαι, το να περνάω καλά, το να έχω έναν σύντροφο, το να πηγαίνω στην δουλειά μου ήρεμα και όμορφα, το να ζω αρμονικά και σωστά.

Μόνο μία η διαφορά μας, (straight) ανθρωπάκο. Δεν σε πολεμώ όπως με πολεμάς εσύ. Και ξέρεις γιατί; Γιατί σε ξέρω, (straight) ανθρωπάκο. Σε έχω δει να σταυροκοπιέσαι και να ρίχνεις γαμοσταύριδα την αμέσως επόμενη στιγμή. Σε έχω ακούσει να υμνείς τον Θεό (σου), χωρίς να ακολουθείς έστω και ένα από τα διδάγματά του. Σε έχω δει να χτυπάς το παιδί σου (συνήθως αναίτια), και να μου φωνάζεις ότι δεν θα είμαι καλός γονιός. Σε έχω δει να αρρωσταίνεις και να σε γιατρεύει μια gay γιατρίνα (ναι, και όμως, έχουμε και γιατρούς ανάμεσά μας), έχω δει να διδάσκει ένας gay καθηγητής τα παιδιά σου και να τον συγχαίρεις για την εξαιρετική δουλειά που κάνει (αγνοώντας, εννοείται, ότι είναι gay όλοι αυτοί οι άνθρωποι), σε έχω δει να ασπάζεσαι έναν ιερέα που διδάσκει υστερικά σχετικά με το κουσούρι μου και την αμαρτία μου, λίγο πριν κλειστεί στην κρεββατοκάμαρά του και γαμήσει ένα-δυο παιδιά, σε έχω δει να κλέβεις και να το παίζεις αθώος, σε έχω δει να απατάς την γυναίκα σου και να μου αρνείσαι να παντρευτώ λόγω της ιερότητας του γάμου-φάρσας σου, σε έχω δει να βλαστημάς που ο γείτονάς σου έχει γάιδαρο αντί να προσπαθείς να αποκτήσεις και εσύ έναν (για να σου θυμήσω και λίγο την παράδοση που τόσο λατρεύεις, με μια παροιμία σου).

Δεν σε πολεμάω, (straight) ανθρωπάκο, γιατί πολύ απλά ξέρω ότι εσύ (όπως και εγώ) έχεις τις αδυναμίες σου. Τις ασπάζομαι, μάλιστα, επειδή είναι οι αδυναμίες μας που μας κάνουν "ανθρώπινους". Οι αδυναμίες μας μας κάνουν ανθρώπινους, και οι διαφορές μας μας κάνουν ενδιαφέροντες. Και αυτό το ξέρεις, (straight) ανθρωπάκο, αλλά δεν το εφαρμόζεις για όλους. Όταν μπαίνει εμπρός η λέξη "λεσβία"/"πούστης", τότε όλα αλλάζουν. Τότε, τα μέτρα και τα σταθμά σου για την κρίση σου αλλάζουν. Τότε είναι, που τα κόμπλεξ σου, σου λερώνουν τους φακούς και βλέπεις τα πάντα αλλιωμένα, και κρίνεις έναν άνθρωπο από το πως του αρέσει να κάνει έρωτα και μόνο από αυτό.

(straight) Ανθρωπάκο, με τα λάθος σου πρότυπα (που ούτε καν ξέρεις πως να τα εφαρμόσεις όσο και αν φωνάζεις ότι τα ασπάζεσαι), και με τις γενικεύσεις/άστοχα συμπεράσματα, μόνο άκρη δεν μπορείς να βρεις. Χάνεσαι, κάτω από το βάρος της φοβίας σου, και υποκύπτεις σε αυτήν αντί να δέχεσαι το διαφορετικό, να το εκτιμάς, και να προσπαθήσεις μαζί του να κάνεις τον κόσμο καλύτερο.

Αυτό το κείμενο, προέκυψε εντελώς ξαφνικά (αν και, τα αναφερόμενα μαγειρεύοταν εδώ και χρόνια). Είναι σαφώς πολύ υπερβολικό (;), αλλά ακολουθεί το φορμά ενός βιβλίου ("Άκου ανθρωπάκο" του Βίλχελμ Ράιτ, από διάφορες εκδόσεις). Σε αυτό, ο συγγραφέας ξεμπροστιάζει την ανθρώπινη αδυναμία με πολύ σκληρά λόγια και χωρίς να χαρίζεται σε κανέναν. Η εμπειρία του ως ψυχαναλυτής (εκεί κάπου στο 1900-λίγο) είναι που του έδωσε αυτού του είδους την προοπτική. Οι εμπειρίες μου (και οι δικές σου, gay ανθρωπάκο, αρκεί να ξέρεις να της ερμηνεύσεις), μπορούν να μου δείξουν την ανθρώπινη όψη σε ένα σαφώς ελάχιστα επαγελματικό -πλην χρήσιμο και αποκαλυπτικό- επίπεδο. Και ειλικρινά, ο (εφηβικός) φόβος έγινε (μετεφηβικός) αγώνας, μετά (αναγκαστικά ώριμη) αδιαφορία, και πλέον έχει καταλήξει σε μια αηδιαστική αγανάκτηση για όλες τις μαλακίες που ακούω σε καθημερινή βάση.

Τέλος, να αφιερώσω όλο αυτό το κείμενο στον Κ., το πιο ρατσιστικό, ομοφοβικό, γενικότερα -φοβικό και κομπλεξικό άτομο που έχω γνωρίσει. Πολύωρες νυχτερινές συζητήσεις, με ατάκες αδιανόητες για "νορμάλ" άνθρωπο να εκσφενδονίζονται με ρυθμούς πολυβόλου (πολλές από τις οποίες βρήκαν τον δρόμο τους σε αυτό που μόλις διάβασες). Και,το χειρότερο από όλα είναι το ότι, αν εξαιρέσεις αυτή την μικρή τεχνική λεπτομέρεια, είναι καλό και φιλότιμο παιδί. Και αρκετά hot (μην ξεχνιόμαστε)...

2009-09-16T02:40:00.005+03:00

Αρκετές μέρες πίσω, η ώρα 3 παρά την νύχτα, βρέθηκα σε ένα τοπικό '24/7' τυροπιτάδικο για ένα γρήγορο σνακ. Καθώς έδινα τα λεφτά στην κοπελιά, είχε καρφώσει τα μάτια της στο wristband που φοράω τις μέρες που δεν δουλεύω.

Ο διάλογός μας, ακολουθεί:

Α.: -Τι είναι αυτό; Σημαίνει κάτι;

Άλεξ: -Ναι, τα χρώματα σημαίνουν κάτι.

-(το παρατηρεί επίμονα) Μπορώ να το δω;

-Φυσικά.

Το βγάζω και της το δίνω.

Α.: -Κάτι μου θυμίζει... Των γκέι είναι;

Άλεξ: -(λίγο σαστισμένος) Εεε, ναι.

-Γιατί, είσαι;

-Ναι.

-Και δεν σου φαίνεται... (επιστρέφει στο βραχιόλι) Αλλιώς το θυμόμουνα.

-Ναι, δεν είναι τα χρώματα της σημαίας, είναι των bears...

-Α, έτσι μπράβο! Από που το πήρες;

-Από το Λος Άντζελες. Το στείλανε, δεν έχω πάει...

-Α, κρίμα. Νόμιζα ότι υπήρχε κανένα μαγαζί εδώ.

-Γιατί, τι ψάχνεις;

-Να, είχα ένα από το Λονδίνο, αλλά κόπηκε. Με τα κανονικά χρώματα, όχι τέτοιο...

-(διψασμένος για εκδίκηση) Γιατί, είσαι;

-Ναι, δεν φαίνεται;

-Όχι, από που;

-(με ύφος, λες και είναι το πλέον αυταπόδεικτο) Από το στυλ, ίσως;

Που λες, δεν πρόσεξα κάποιο στυλ. Αλλά πάλι, το gaydar μου είναι εντελώς σπασμένο. Συμπτωματικά, πάντως, την πέτυχα ένα πρωινό λίγες μέρες αργότερα, καβάλα σε μια (τύπου) χάρλεϊ μηχανή, καθώς σχόλαγε...

-Θέλεις να σου παραγγείλω; Μιλάμε για τα χρώματα της pride, όχι τέτοιο. Θα κάνω μια παραγγελία δικιά μου.

-Αχ, μπορείς; Πω-πω, σε ευχαριστώ πολύ.

Anyway, αλλάξαμε ονόματα, και κανονίσαμε να της παραγγείλω 5 (ναι, 5 ζήτησε!) pride wristband. Δεν είχα δει ότι έχει και ο Πολύχρωμος Πλανήτης, αλλά του Rainbow Depot (στάνταρ επιλογή για διαφόρων ειδών ψώνια) μου αρέσει πιο πολύ. Δεν υπάρχει κάποιο ηθικό δίδαγμα από όλο αυτό, απλά μου έκανε εντύπωση η όλη στιχομυθία για κάποιο (άγνωστο) λόγο...

Αν και μπορεί να φαίνεται περίεργο ή και ύποπτο το κίνητρο πίσω από το να φοράς σε "καθημερινή" βάση ένα wristband (ή κάποιο άλλο αξεσουάρ) που σημαίνει κάτι για μια μερίδα των ανθρώπων γύρω σου (για την ακρίβεια, ένα 10% περίπου υποτίθεται ότι μπορεί να αναγνωρίσει την σημασία των εν λόγω χρωμάτων - μαζί με κάποιους gay-friendly τύπους), εντούτοις δεν το φοράω για να πιάσω γκόμενο.

2009-09-04T05:52:00.002+03:00

Και άλλο εκλογικό. Διαβάζουμε στον σημερινό ηλεκτρονικό Ριζοσπάστη (και οι τονισμοί παντού, δικοί μου):

ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΓΙΑ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ
Απορρίφθηκε από τη Βουλή

Χωρίς ψηφοφορία λόγω της τρέχουσας ερμηνείας σχετικής συνταγματικής διάταξης σύμφωνα με την οποία προτάσεις νόμου της αντιπολίτευσης που προκαλούν δαπάνες του δημοσίου δεν τίθενται σε ψηφοφορία, απορρίφθηκε χτες στην τελευταία συνεδρίαση της Βουλής πρόταση νόμου του ΠΑΣΟΚ για επέκταση του συμφώνου συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια.

Η εισηγήτρια του ΚΚΕ Ε. Μελά δήλωσε ότι ψηφίζει «Παρών» στην πρόταση νόμου και τόνισε ότι τα σύμφωνα συμβίωσης έρχονται να ρυθμίσουν τη συμβίωση ανθρώπων που θέλουν να ζουν μαζί αλλά να μην υφίστανται τους κανόνες του αναγκαστικού δικαίου όπως προβλέπει ο γάμος. Οι νέοι, είπε, σήμερα είναι αρκετά διστακτικοί στο να κάνουν οικογένεια και αυτό δεν είναι άσχετο από τις συνθήκες που ζει σήμερα η λαϊκή οικογένεια.

Η βουλευτής είπε ότι ο συντηρητισμός της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ μας έχει οδηγήσει στο να είμαστε η μόνη χώρα στην οποία ο πολιτικός γάμος δεν είναι υποχρεωτικός και υπογράμμισε ότι η πρόταση νόμου του ΠΑΣΟΚ για το σύμφωνο συμβίωσης πλησιάζει με τις ρυθμίσεις που προτείνει περισσότερο προς τον πολιτικό γάμο και αυτό δημιουργεί ερωτήματα, αφού εάν κάποιος «θέλει να μπει σε όλη αυτή την περιπέτεια τότε κάνει έναν πολιτικό γάμο και τελειώνει». Στην συνέχεια τόνισε ότι η σημερινή κοινωνική πραγματικότητα είναι αποτρεπτική για να κάνει κάποιος οικογένεια και αναφερόμενη στα ομόφυλα ζευγάρια τόνισε: «Ο κάθε άνθρωπος δικαιούται να έχει όποια σεξουαλική προτίμηση θέλει και αυτό πρέπει να γίνεται σεβαστό. Αυτό είναι εκ των ουκ άνευ. Ομως μιλάτε (σ.σ. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) για αυτό και δεν μιλάτε για όλες τις άλλες κοινωνικές διακρίσεις που γίνονται. Εμείς θεωρούμε ότι οι πολίτες που επιλέγουν μια ιδιαίτερη σεξουαλική συμπεριφορά, θα πρέπει να γίνονται σεβαστοί, δεν είναι ούτε κατώτεροι, ούτε πρέπει να περιθωριοποιούνται. Ομως ακριβώς επειδή το ζήτημα της διαδικασίας αυτής της τυπικής αναγνώρισης της συμβίωσης συνδέεται αργά ή γρήγορα με το ζήτημα της υιοθεσίας θεωρούμε ότι υπάρχει πρόβλημα με αυτό».

Υπέρ της πρότασης τάχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά ο ΛΑΟΣ, ενώ ο υφυπουργός Εσωτερικών Χ. Ζώης είπε ότι η κυβέρνηση δεσμεύεται ότι θα διερευνήσει το θέμα υπενθυμίζοντας ότι πριν από λίγους μήνες ψήφισε τον νόμο για το σύμφωνο συμβίωσης για τους ετερόφυλους.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ούτε το ταγέρ το Σταλινικό, ούτε η ελαφρώς παρωχημένη ιδέα για τον κόσμο (το λες και "ζουν πίσω από τον ήλιο αυτοί οι άνθρωποι")... Επίσης, από πολύ πιο παλιό άρθρο:

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ
Αποσπασματικό μέτρο με επικοινωνιακές επιδιώξεις

Παρέμβαση του Αντώνη Σκυλλάκου στη σχετική συζήτηση στη Βουλή

Την ίδια στιγμή που η κυβερνητική πολιτική πλήττει τους νέους ανθρώπους και τα νέα ζευγάρια, το υπουργείο Δικαιοσύνης επιχειρεί να δείξει «προοδευτικό πρόσωπο» για να διασκεδάσει τις αντιδράσεις, φέρνοντας στη Βουλή το νομοσχέδιο για το «Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης».

Ο εισηγητής του ΚΚΕ Αντώνης Σκυλλάκος, στην τοποθέτησή του, υπογράμμισε ότι η κυβέρνηση στο πλαίσιο των επικοινωνιακών επιδιώξεων κατέθεσε για ψήφιση το αποσπασματικό μέτρο του «Συμφώνου Ελεύθερης Συμβίωσης», που απαντά μεν στο υπαρκτό πρόβλημα ότι υπάρχουν ζευγάρια που δε θέλουν γάμο, αλλά να συμβιώνουν στη βάση πιο χαλαρών κανόνων. Γι' αυτό το ΚΚΕ, είπε, αν και δε διαφωνεί με τις περισσότερες διατάξεις του νομοσχεδίου, ψηφίζει «παρών».

[...]

Σχολιάζοντας τη θέση κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του ΠΑΣΟΚ ότι θα έπρεπε να ενταχθούν στο Σύμφωνο και τα ομόφυλα ζευγάρια με προοπτική να τους επιτραπεί και ο γάμος τόνισε: «Δε συμφωνούμε με αυτή τη θέση. Ο γάμος δημιουργήθηκε σαν θεσμός, εδώ και χιλιάδες χρόνια για να υπάρχει ένα πλαίσιο που θα εξασφαλίζει κυρίως τα παιδιά, ένας θεσμός που τελικά θα εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους και γι' αυτό και εμφανίζεται μαζί με την ατομική ιδιοκτησία, τα κληρονομικά δικαιώματα κλπ.

Πυρήνας του γάμου δεν ήταν ποτέ οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Βέβαια, υπάρχει πρόβλημα προκατάληψης, δυσμενούς μεταχείρισης και διακρίσεων στην πράξη σε βάρος των ομόφυλων. Ομως, η αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος δε γίνεται με το να αποκτήσουν δικαίωμα στο γάμο ή στο Σύμφωνο. Οι χώρες που προχωρούν σε τέτοιες ρυθμίσεις και η ΕΕ που τις ενθαρρύνει, τουλάχιστον, υποκρίνονται, όταν ταυτόχρονα προωθούν μια σειρά μέτρα περιορισμού και ανατροπής των ατομικών, δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων».

Κατά του νομοσχεδίου, με το επιχείρημα κυρίως ότι δεν είναι τολμηρό και δεν περιλαμβάνει και τα ομόφυλα ζευγάρια, τάχθηκαν το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο ΛΑ.Ο.Σ. το καταψήφισε κάνοντας λόγο για «νάρκη στα θεμέλια της οικογένειας».

Και γιατί είναι εκλογικό αυτό; Για να ξέρεις τι θα ψηφίσεις... Περισσότερα επί του κατά πόσο θα πρέπει να επηρρεάσει ένα ομοφυλόφιλο άτομο η θέση των κομμάτων σχετικά με το Σύμφωνο (αλλά και με άλλα ζητήματα αντίστοιχης θεματικής) σε λίγο. Φεύγω για δουλειά τώρα.

Καλημέρα!

2009-09-03T22:24:00.002+03:00

Προσοχή, είναι κάπως μεγάλο. Αξίζει, όμως:

Ιδιοφυές. Απλά. Τραγούδι από τον Weird Al Yankovic και video από την doogtoons. Εδώ, βρίσκεις όλα τα βίντεο του Weird Al.

2009-09-03T16:47:00.000+03:00

Μερικές πρόχειρες σκέψεις για τις πρώτες ώρες μετά την προκύρηξη (γέλια) πρόωρων (γέλια) εκλογών (γέλια):

-Και μετά λέτε ότι δεν υπάρχει αυτοκάθαρση: Ο Λιάπης δεν κατεβαίνει βουλευτής... Αυτό δεν είναι αυτοκάθαρση μόνο, είναι αυτο-απεντόμωση, αυτο-απολύμανση και αυτο-ικανοποιητικό πολιτικό έργο μαζί.

-Πέμπτη μεσημέρι, 18+ ώρες μετά το διάγγελμα (γέλια), άκουσα το πρώτο (από τα άπειρα που μας περιμένουν) σποτ "ακολουθεί πολιτική διαφήμιση" στο ραδιόφωνο: Ήταν του ψηλού Σουηδού μουστάκια κιόλας! Αν το χθεσινό διάγγελμα (γέλια) ήταν άσκηση ετοιμότητας για την πιο γρήγορη διαφήμιση, Γιώργο το 'χεις!

-Μετά το διάγγελμα (γέλια) εχθές, και δεν ξέρω αν έχει καμιά σχέση με αυτό, η έρμη η τηλεορασούλα μου έπαθε την πιο χοντρή ζημιά που μπορεί να πάθει τηλεοπτική συσκευή. Δεν την έχεις ακούσει; Λέγεται "τηλεοπτική προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα". Πιάνει τις τηλεοράσεις μια στο τόσο, μάλλον εντελώς αναπάντεχα, και κάνει να διορθωθεί γύρω στις 6 με 7 βδομάδες... Αν γενικά βλέπεις τηλεόραση, είναι χάλια. Αν, όμως, δεν πολυ-βλέπεις, στα αρχίδια σου. Παντού υπάρχει ένα τόρεντ...

-Ο Καρατζαφύρερ, πρέπει να είναι μεγάλος αλήτης...

2009-09-03T03:28:00.001+03:00

Γυρίζοντας σπίτι απόψε, πρόσεξα ότι τα περισσότερα διαμερίσματα εδώ γύρω είχαν κατεβασμένες τις τέντες τους...

Ποιος θα ήθελε να κλείσει έξω από το δωμάτιό του το αποψινό φεγγάρι;

Ταινία-εμπειρία.

2009-08-18T04:57:00.004+03:00

Μερικές σκέψεις, καθώς παρακολουθούσα (για άλλη μια φορά) το "A scanner darkly", αυτή την φορά, όμως, έχοντας διαβάσει και το βιβλίο:

1-Ο Robert Downεy Jr. είναι ένας καταπληκτικός ηθοποιός, ακόμα και κάτω από το συγκεχυμένο κινούμενο σχέδιο που απαιτεί η ταινία, και μπορεί να δώσει σε έναν χαρακτηριστικό ρόλο της λογοτεχνίας ΕΦ, αυτό το κάτι που χρειαζόταν για την οπτική απεικόνισή του.

2-Αν το αρχικό σου κείμενο είναι τόσο καλό, όσο ένα βιβλίο του Ντικ, τότε όσο σκατά ηθοποιός και να είσαι, όλα σου βγαίνουν καλά. (Βλ. Ριβς - Ράιντερ).

3-Ακόμα και αν η ταινία είναι απλά "βασισμένη" σε βιβλίο του Ντικ (ναι, υπάρχουν μερικές ανακρίβειες σε σχέση με το βιβλίο), μόνο μια καλή ταινία μπορεί να είναι. Ειδικά μέσα από την ματιά του ΛινκΛέιτερ (υπεύθυνου, επίσης, για άλλη μια "αντίστοιχη" ταινία, το Waking Life)..

Μια γνήσια trippy εμπειρία: Φαντασία, όλα κινούμενα και cartoon-ish και παιδικά, ευχάριστος αποπροσανατολισμός και παραισθήσεις εκεί που δεν το περιμένεις, τρόμος και φρίκη λίγο μετά. Το βιβλίο αυτό, όπως και η ταινία αυτή, είναι το μόνο καλό που μπορεί να βγει από την χρήση των ναρκωτικών (στην προκειμένη, μιλάμε για εντατική χρήση από τον συγγραφέα), μια σκληρή προειδοποίηση, δηλαδή, για όσους σκέφτονται να πέσουν σε αυτόν τον δαιδαλώδη διάδρομο παραισθήσεων και ψέμματος (ή για όσους είναι τόσο ευαίσθητοι που κινδυνεύουν να πάθουν κάτι τέτοιο). Παράλληλα, μπορεί να δουλέψει και ως μια καταγγελία για τα κυκλώματα που υποτίθεται ότι βοηθούν. Ο μάγος Φίλιπ Κ. Ντικ, σε στιγμή αποκορύφωσης.

Νύχτα στην Αθήνα.

2009-08-17T04:35:00.004+03:00

Απόλαυση η άδεια Αθήνα αυτα τα βράδια! Πραγματικά, Πειραιώς από Γκάζι, προς Ομόνοια, μόνος στο δρόμο. Ωραία αίσθηση. Μέχρι, βέβαια, που φτάνεις στην πρώην πλατεία Ομονοίας...

Καλέ, τι κόσμος είναι αυτός; Πατείς με πατώ σε σε όλη την έκταση αυτού που κάποτε ήταν πλατεία! Κόσμος και κοσμάκης (4 η ώρα το πρωί όλα αυτά), μικρές και μεγάλες παρέες, αλλά και κάποιοι ξέμπαρκοι που κόβουν βόλτες σκεπτικοί. Κάποιοι άλλοι, πάλι, παραδωμένοι σε αυτό που κάποτε ήταν απόλαυση και τώρα απλά τους έχει ήδη σκοτώσει χωρίς να τους έχει ενημερώσει κανείς...

Και, παρ'όλο που όλο το πλήθος ήταν, σε γενικές γραμμές, ακίνητο, υπήρχε μια ένταση, μια περίεργη και κρυφή κινητικότητα, μια αίσθηση ενός ανήσυχου πλήθους, που μπορεί ανά πάσα να ξεσηκωθεί (και να κάνει τί, άραγε; - αυτό το τελευταίο, μπορεί να ήταν και η νύστα μου).

Θα την ξανακάνω αυτή την νυχτερινή βόλτα, απόψε ή αύριο. Έτσι, για να δω πάλι αυτό το παράδοξο πλήθος. Μπορεί και με τα πόδια, για πιο κοντινά ζουμ...

Υ.Γ.: Η αποκορύφωση αυτής της βόλτας στην νύχτα ήταν, βέβαια, πολύ πιο ψηλά στην (απελπιστικά άδεια) Πατησίων, όπου μια κοπελιά με χρώμα δέρματος αρκετά πιο σκούρο από το σύνηθες, στεκόταν αγέροχη σε μια σκοτεινή γωνιά, ντυμένη δεόντως προκλητικά όπως βλέπουμε στις ταινίες τις αμερικάνικες, με έναν φουσκωτό δίμετρο μαυρούλη να στέκεται δυο μέτρα πιο πίσω... Τι λέμε σε αυτές τις περιπτώσεις; Καλές δουλειές;

Το μαγαζί θα παραμείνει ανοικτό...

2009-08-13T15:19:00.001+03:00

Το μπλογκ τούτο, πιστό στις αντιδραστικές του ρίζες, παραμένει καθ'όλη την διάρκεια του Αυγούστου ανοικτό. Βέβαια, μπορεί και να φταίει η 8-μηνη περίοδος μειωμένου ωραρίου στην δουλειά (ναι, και μιλάμε για 8 με 10 μεροκάματα τον μήνα, εντάξει) με την επακόλουθη μείωση των εσόδων, αλλά δεν μπορώ να είμαι σίγουρος. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω ακριβώς τι σημαίνει η λέξη "διακοπές", δεν έχω κάνει ποτέ κάτι τέτοιο. Και οι συνθήκες δεν είναι και οι καλύτερες για να αρχίσω τώρα...
Anyways, τίποτα το νεώτερο από την τελευταία φορά, αγαπητέ αναγνώστα. Εκτός, ίσως, από την σημερινή νέα απόπειρα (εν μέσω δροσερού κατακαλόκαιρου) για νέα δουλειά. Δεν πήγε και άσχημα, αν ξεχάσω το ότι πλέον, σε μια δουλειά εκτός της "τέχνης" μου (είπαμε, λουστραδόρος - λατρεύω να λουστράρω συνήθως!), είμαι ένας ανειδεικευτος εργάτης, Αν, τώρα, αυτό το ακούς από το υποψήφιο αφεντικό, δεν είναι και καλό, ε;
Και με την άλλη δουλειά; Εντάξει, όταν δουλεύεις σε μια εταιρία για 10 χρόνια, δεν την παρατάς και σηκώνεσαι και φεύγεις έτσι με την πρώτη δυσκολία. Όμως, 8 μήνες υπομονής για το (όλο και περισσότερο μειούμενο) ωράριο είναι ήδη αρκετοί. Σε τελική ανάλυση, τα αφεντικά εκεί, μια χαρά περνάνε με τις συνεχώς φρεσκοβαμένες βίλες (να μην αναφέρω τα πάντα άψογα έπιπλά τους) και τα πλεούμενα. Αλί από μας. Άρα, πάμε για άλλα. Απόλυση δεν αναμένεται σύντομα (τουλάχιστον, να υπήρχε και μια αποζημίωση της προκοπής, το κυνηγάς αυτό), άρα, πάμε για άλλα.
Στην υπόλοιπη επικαιρότητα; Τίποτα, όλα τα ίδια.

Υ.Γ.:Και αυτό, είναι το πρώτο ποστ γραμμένο εξ' ολοκλήρου στο νέο φετίχ: Ένα AspireOne στις 8,9 ίντσες, με Linux! Αφού έφτασε στα χέρια μου εδώ και λίγες μέρες, με εντελώς απρόσμενο, απροσδόκητο, απίστευτο, αναπάντεχο τρόπο (σε ευχαριστώ, Γιώργο!) το έχω ξεκοιλιάσει (αλλά, πάλι, το Linux σε προδιαθέτει για τέτοιες περιπέτειες). Έτσι ήταν στην αρχή:

Και κάπως έτσι είναι τώρα:

Ανοίγει, έτοιμο για όλα, σε μόλις 16 δευτερόλεπτα. Και, το βασικότερο προσόν του είναι η τιμή του: "Δώρο" το πήρα! Αν, λοιπόν, δείτε έναν μυστήριο τύπο εκεί στην Τεχνόπολη να γράφει σα μανιακός σε ένα υπό-λευκο μηχάνημα ελαφρώς μικρότερο από ένα βιβλίο...

Η μεταλαβιά κάνει καλό στην γρίπη.

2009-08-05T16:16:00.003+03:00

Από το Βήμα, διαβάζουμε σήμερα:

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ

«Το καλύτερο εμβόλιο είναι η Θεία Κοινωνία»

Τετάρτη 5 Αυγούστου 2009

Πνευματικές εγκυκλίους στους πιστούς εν όψει και της γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου σκοπεύουν να αποστείλουν ιεράρχες του ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος της Αττικής για το θέμα της Θείας Κοινωνίας και της νέας γρίπης. Η αρχή έγινε από τον Μητροπολίτη Μεσογαίας κ. Νικόλαο, ο οποίος ζητεί από τους κληρικούς του να προτρέπουν τους πιστούς «εάν κρίνουν ότι δεν υπάρχουν πνευματικά κωλύματα, να μεταλαμβάνουν συχνότερα τούτες τις δύσκολες ημέρες». Οσοι δε προσθέτει «έχουμε την ευλογία τους να προσερχόμαστε συχνά στο ποτήριο της ζωής», πάντοτε όμως «μετά φόβου Θεού, πολλή πίστεως και ειλικρινούς αγάπης». Οπως επισημαίνει ο κ. Νικόλαος «το καλύτερο εμβόλιο είναι η “μετά καθαρού συνειδότος” και “ακατάκριτος” συχνή συμμετοχή μας στο μυστήριο της Θείας Κοινωνίας».

ΑΝ μπορείς, πες μας την μάρκα κρασιού που βάζεις, να πάρω 2-3 μπουκάλια για να μην τρέχω, σε ναούς και εκκλησίες πρωινιάτικο. Και τι άλλο βάζεις μέσα, είπαμε; Λίγο ψωμί; Χμμμ, πολύ εύκολο το εμβόλιο!

Ακόμη ο Μητροπολίτης Μεσογαίας ασκεί έντονη κριτική σε όλους όσοι ζήτησαν να διακοπεί η Θεία Κοινωνία από τον φόβο μεταδόσεως ασθενειών. Συχνά, λέει στους κληρικούς και στους πιστούς της μητρόπολής του ο κ. Νικόλαος «σε διάλεκτο ασεβή, ύφος ειρωνικό και επιχειρηματολογία όχι καλοπροαίρετη, έγινε ακόμη μία φορά προσπάθεια αποδόμησης της πίστης μας σε μέρες που δεν μας έχει μείνει κανένα άλλο μοντέλο».

Ατάκα από ταινία του Γούντι Άλλεν:

Chris: You know, there's a word for people who think everyone is conspiring against them.

C.W.: I know, perceptive.

Στην εγκύκλιο που διαβάστηκε σ΄ όλους τους ναούς τονίζει ότι ορισμένοι βρήκαν τρόπο να προσβάλουν το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Οσοι τονίζει χαρακτηριστικά «δυσπιστούν στο θαύμα της Αναστάσεως του Κυρίου, όσοι ειρωνεύονται την εκ παρθένου γέννησή Του, όσοι αρνούνται την ευωδία των λειψάνων, όσοι περιφρονούν τα ιερά και όσια, όσοι βυσσοδομούν κατά της Εκκλησίας μας, όσοι ζητούν να εξαφανίσουν και το ελάχιστο ίχνος πίστης από τις ψυχές μας φυσικό είναι να προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία να προσβάλουν και το ιερότατο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας» .

Ενώ εσύ, είσαι αθώος από τέτοιου είδους παραλογισμούς, όταν προσπαθείς να τονίσεις την πίστη των αμνών, βασιζόμενος στον πανικό των ημερών και την άγνοια. Η δε ευωδία των λειψάνων, μια πραγματικά υπέροχη και άκρως υγιεινή εικόνα...

Επίσης ο ιεράρχης υπενθυμίζει ότι από αιώνες «μεταλαμβάνουν οι πιστοί, υγιείς και ασθενείς, από το ίδιο ποτήριο και από την ίδια αγία λαβίδα,που ποτέ δεν πλένουμε,που ποτέ δεν απολυμαίνουμε και ποτέ δεν παρατηρήθηκε κάτι».

Άλλος ένας ακόμα λόγος για να πάει κάποιος και να κοινωνήσει. Τα επί σειρά ετών ασημένια άπλυτα κουτάλια. Αν είχα έστω και έναν ελάχιστο ενδοιασμό, τώρα, μετά από αυτό, θα τρέχω κάθε μέρα να μια κουταλιά μεταλαβιά. Και κάτι ακόμα... "Υγιείς και ασθενείς", γράφεις. Μήπως, τελικά, δεν ισχύει το "ασθενείς και οδοιπόροι, αμαρτίαν ούκ έχουν", και τους βάζεις όλους να μεταλαμβάνουν για να μην χάσεις κόσμο από το πριβέ κλαμπ;

Όταν είχε βγει το θέμα με την φραπελιά, οι αρχές είχαν κάνει κάτι (;). Αυτόν εδώ τον τύπο, θα βρεθεί κανείς να τον μαζέψει με συνοπτικές διαδικασίες για τις πίπες που γράφει προς τους πιστούς; Αφού δεν γράφει ότι φταίνε οι πούστηδες (και μόνο - είπαμε, οι λεσβίες δεν υπάρχουν) για την επιδημία πάλι καλά...

2009-08-02T04:09:00.002+03:00

Η μοναξιά/μοναχικότητα/όπως-αλλιώς-θέλεις-πες-το, συνήθως είναι εποικοδομητική. Κάπως σαν αυτό που έλεγε ένα φυλλάδιο για την ασφάλεια στην εργασία: Η βραχυπρόθεσμη πίεση στο εργασιακό περιβάλλον, μπορεί να είναι ακόμα και παραγωγική. Anyway, it's complicated. Στο θέμα μας.

Ώντας μόνος, κάθεσαι και σκέφτεσαι σωστά, απαλλαγμένος από την ευθύνη κάποιου άλλου, σκέφτεσαι δικά σου πράγματα, διάφορα άλλα θέματα (ή, όταν μιλάμε για πρόσφατη κατάσταση, απλά τι πήγε στραβά).

Όμως, βαρέθηκα. Δεν είναι καλό να είναι ένας άνθρωπος μόνος του, παρά μόνο 'βραχυπρόθεσμα'.

Βαρέθηκα το πρώτο άτομο που λέω καλημέρα να είναι η υπάλληλος στα διόδια, ή ο μάστορας στην δουλειά, ή ακόμα και ο κολλητός μου στις 4 η ώρα το απόγευμα (ώντας, μάλιστα, η πρώτη λέξη που έχει βγει όλη μέρα). Βαρέθηκα να πηγαίνω μόνος στη θάλασσα. Βαρέθηκα να ξυπνάω το πρωί, και να κουτουλάω σε άδειους τοίχους, ή να βλέπω την άδεια μεριά στο κρεββάτι δίπλα μου, ή να πίνω τσιγάρα μόνος, ή το να κάνουν έκο οι διάφοροι θόρυβοι όταν γυρνάω σπίτι το μεσημέρι. Βαρέθηκα η λέξη "μόνος" να είναι η μόνη που να μπορώ να πληκτρολογήσω χωρίς να κοιτάω τα πλήκτρα. Βαρέθηκα να βλέπω μούχλα αντί για σύννεφα, ή μια θάλασσα με βράχια αντί για μια ήρεμη λίμνη στα trippy visualizations του WinAmp. Βαρέθηκα να μαγειρεύω για έναν, να καθαρίζω το σπίτι για να το απολαύσει μόνο ένας, να φτιάχνω καφέ για έναν, βαρέθηκα να μπορώ να τεντώνομαι με τόση ευκολία στο κρεββάτι, να διαβάζω μόνος, να απαντάω στα ερωτήματά μου, να κατεβάζω ταινίες και σειρές μόνο για μένα...

Και να σου πω και κάτι ακόμα; Πρώτος θα φωνάξω ότι ο κάθε ένας από εμάς, είναι απόλυτα υπεύθυνος για την κατάσταση που βρίσκεται. Μέσα από τις επιλογές που έχουμε κάνει μέχρι αυτή την στιγμή. Είναι κάπως σαν την ατάκα από ένα βιβλίο: Αν κάτσεις και το σκεφτείς, όλες οι στιγμές της ζωής σου, όλες οι επιλογές που έχεις κάνει, όλες, μαζεύτηκαν και σε οδήγησαν σε αυτό που κάνεις αυτή την στιγμή. Και κάθε στιγμή. (και ακόμα και αν είναι τόσο προφανές και τετριμένο όσο ακούγεται, απλά περίμενα να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο για να μπoρώ να το εκφράσω φωναχτά - δεν σου έχει τύχει ποτέ αυτό;)

Είναι σίγουρα έτσι, όμως; Υπάρχει περίπτωση κάποιες από τις επιλογές να ήταν κάπως... εξαναγκασμένες; Μήπως, τελικά, είναι και κανένας άλλος υπεύθυνος εν μέρει, ή κάποια κατάσταση;

Και, για να επανέλθουμε στο θέμα, βαρέθηκα να τα 'συζητάω' όλα αυτά μόνος...

Και πως θα ήθελα να τελειώσει τούτο εδώ, με ένα χαζό σχόλιο του στυλ "Ναι, βαρέθηκα, πέρασαν κιόλας 3 μέρες...". Αλλά όχι. Τελείωσε με την λέξη "μόνος".

2009-07-26T15:33:00.001+03:00

Να και μια πολύ καλή δουλειά:

Να στέκεσαι στην ζέστη και να σε τραβάνε φωτογραφίες οι τουρίστριες: 10 μήνες θητείας.

Να περιμένεις να απολυθείς από την σκατό-υπηρεσία: Όλα τα λεφτά.

Να σκουπίζεις τον ιδρώτα του δίμετρου hot-as-hell τσολιά: Ανεκτίμητο...

Και μην ξεχνάς ότι ο τύπος με την παραλλαγή, είναι βαθμοφόρος (δίνει και διαταγές - βάλε την φαντασία σου να οργιάσει).

(Φωτό από άρθρο της Ναυτεμπορικής για τον καύσωνα του Σ/Κ)

2009-07-18T02:58:00.000+03:00

Πάρτε μας κουίζ!

2009-07-05T03:37:00.001+03:00

Ναι. Στις διαφημίσεις που εμφανίζονται υποχρεωτικά στις περισσότερες σελίδες του FaceBook, σήμερα αναδύθηκε (ως σκατό σε ήρεμη μετά από φουρτούνα θάλασσα) η εξής διαφήμιση:

Άλλο ένα δείγμα προχειρότητας μεταφοράς μιας διαφήμισης/υπηρεσίας στην ελληνική πραγματικότητα. Με λίγα αγγλικά, μπορείς να βγάλεις τι έλεγε η πρωτότυπη διαφήμιση, αλά να βγάλεις νόημα από αυτό εδώ, είναι μάλλον δύσκολο. Ούτε καν δοκίμασα να κάνω κλικ πάνω σε αυτό, αλλά φαντάζομαι πρόκειται για αυτά που είναι μέσω κινητού, και σε χρεώνουν για κάθε μύνημα που σου στέλνουν χωρίς να θέλεις (αλλά και για κάποια ακόμα που δεν σου στέλνουν, καθώς και γενικότερα). Και, επ 'ευκαιρία, να και μια larger-than-life (κυριολεκτικά) παρουσία στο FaceBook:

Έχει βάλει και φωτό!

2009-07-03T19:27:00.000+03:00

(εντάξει, 'κλεμμένο' είναι αλλά δεν θυμάμαι από που)

Σχόλια...

2009-07-01T20:27:00.001+03:00

Πως μας σχολιάζουν οι άνθρωποι; Και επειδή η ερώτηση είναι εντελώς λάθος, πάμε πάλι: Πως σχολιάζουμε ο ένας τον άλλον; Αν είσαι της εντελώς εκνευριστικής άποψης του να μην κρίνουμε για να μην μας κρίνουν, ή απλά αν βαριέσαι αφόρητα, πήδα στο τέλος, εκεί που έχει ένα υστερόγραφο. ΑΝ όχι, συνέχισε εδώ.

Γενικά, η άποψη που έχουμε για τον εαυτό μας, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Ένας από αυτούς, λόγω της ανάγκης μας για ένταξη σε κοινωνικά συνολα, είναι και η άποψη που διατηρούν οι γύρω μας για εμάς. Αυτή η συνομοταξία, τώρα, των "γύρω μας" μπορεί να χωριστεί, σε κανονικές συνθήκες, σε υποκατηγορίες.

Ας πούμε, γύρω μας είναι οι συγγενείς μας. Οι οποίοι συνήθως, είτε δείχνουν και αισθάνονται αδιαφορία, είτε έχουν μια καλή άποψη για εμάς, περισσότερο, όμως, λόγω του ελληνισμού που διαθέτουν, ο οποίος επιτάσσει το να 'αγαπάς' τους συγγενείς σου, ακόμα και αν σου έχουν κάνει κάποιου είδους μαλακία. Οπότε από αυτούς, και να ακούσεις κάτι καλό, δεν είσαι ποτέ σίγουρος αν όντως το πιστεύουν ή αν απλά το λένε, προκειμένου να σου ρίξουν στάχτη στα μάτια λίγοπριν σου φάνε ένα σπίτι (λέμε τώρα).

Γύρω μας, και μάλιστα με πολύ ιδιαίτερο τρόπο, είναι οι φίλοι μας. Αυτοί, μπορεί να προέρχονται από παντού: Σχολείο/σχολή, δουλειά, στρατός (αν είσαι αγοράκι ή η J.I. Jane), μπλογκ, καφετέρια, παρτούζα ή ασανσέρ, όπου και αν τους τσιμπήσεις οι φίλοι είναι οι πρώτοι εκτός οικογενείας που εκφέρουν άποψη και γνώμη για το ποιόν μας. Και, αν το καλοσκεφτείς, από τους φίλους περιμένεις μια απόλυτη ειλικρίνια επειδή η άποψη που εκφέρουν, δεν έχει κανένα προσωπικό κίνητρο. Πάντα σε κανονικές συνθήκες μιλάμε, και αν είσαι από αυτούς που πιστεύεις ότι δεν υπάρχουν φίλοι στον μάταιο τούτο κόσμο, πλανάσαι (ή απλά, δεν ξέρεις να ψάχνεις).

Μια άλλη κατηγορία "γύρω μας", και δεν είναι σπάνιο το να μην το καταλαβαίνουμε παρά μόνο εκ των (πολύ) υστέρων, είναι οι συνάδελφοι/συνεργάτες. Γενικά, έχω την εντύπωση ότι οι περισσότεροι από εμάς, δεν καταλαβαίνουμε το πόσο σημαντική είναι η καταξίωση στην δουλειά μας σε επίπεδο αυτοεκτίμησης. Και εδώ, παίζουν (μετρημένα) 1.002 πράγματα. Το πόσο σε αφήνουν να εκδηλώσεις το όποιο μεράκι έχεις για το αντικείμενο, το πόσο δέχονται το μεράκι σου για το αντικείμενο, το αν σου δίνουν να καταλάβεις ότι πας καλά (σε αντίθεση με το να σου επιβάλλουν συνεχώς, την άποψη του "Κοίτα, μπορείς και καλύτερα" όταν έχεις δώσει τα πάντα για μια δουλειά...) είναι λίγα μόνο... Είναι τόσο περίπλοκο το θέμα! Και πως να μην είναι; Αν το καλοσκεφτείς, η έννοια της σχέσης "εργαζόμενος"-"εργοδότης", είναι σχετικά ξένη προς την ανθρώπινη φύση - άλλο αν το δεχόμαστε ως δεδομένο εδώ και τόσα χρόνια. Και αν μπλέξεις μέσα και θεωρίες περί καπιταλισμού, τότε γίνεται χειρότερο. "Μα, δεν μπορείς να καταλάβεις αν είσαι καλός στην δουλειά σου;" μπορεί να ρωτήσεις. "Εξαρτάται από την θέση που έχεις στην δουλειά αυτή, και από το πόσο εμπιστεύεσαι τους ανώτερούς σου (από τους οποίους και περιμένεις και τα καλά μαντάτα)" σου απαντώ.

Έτσι είναι, σύντροφε. Δεν είναι εύκολο το να χτίσεις μια ειλικρινή αυτοπεποίθηση σε κάθε τομέα της ζωής σου. Όταν, όμως, το καταφέρεις, τότε...

Να και το υστερόγραφο: Είσαι σε μια άτυπη ξενάγηση σε κάποιον εργασιακό χώρο, ωραία; Και μάλιστα, υπάρχει μια χαζο-συζήτηση προκειμένου να πιάσεις δουλειά εκεί. Όχι τίποτα σπουδαία πράματα, μια σκέψη μόνο που συζητήθηκε, αλλά δεν είναι εντελώς τυχαία η ξενάγηση...
Φαντάσου, τώρα, λίγο πριν κλείσουν οι πόρτες του ασανσέρ, ότι βλέπετε, μαζί με την "ξεναγό" (οικογενειακή φίλη) έναν τύπο να ανεβαίνει τις σκάλες. Και, καθώς κλείνουν οι πόρτες του ασανσέρ, και αρχίζει η κατάβαση προς έναν άλλον όροφο, ακούς την "ξεναγό" να σου λέει με ύφος:

-Μμμ, τον είδες αυτόν; Είναι μια καρακραγμένη αδερφάρα! Αλλά, αν ήταν αυτός προϊστάμενος, θα σε έπαιρνε αμέσως.

Εννοείται θα "σε έπαιρνε" για δουλειά, έτσι;

Τι σημαίνει, τώρα, αυτό το ενδιαφέρον σχόλιο;
1-Ότι οι "καρακραγμένες αδερφάρες" είναι ψυχούλες, και παίρνουν ό,τι τους προκύψει (πάντα για δουλειά μιλάμε, εντάξει;).
2-Ότι στο βιογραφικό σου υπάρχει κάτι ιδιαίτερα ελκυστικό προς την κάστα των "καρακραγμένων αδερφάρων". Ή ότι οι "αδερφάρες" ξέρουν να ξεχωρίζουν το καλό λάδι.
3-Ότι η φίλη "ξεναγός" κάτι ξέρει.
4-Ότι η φίλη ξεναγός κάτι ξέρει, σε συνδυασμό με το ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι κάπως σαν τους μασόνους, και βοηθούν υπόγεια και μυστικά ο ένας τον άλλον με την πρώτη δοθείσα ευκαιρία, πάντα με γνώμονα την παγκόσμια κυριαρχία.
5-Ότι η φίλη "ξεναγός" κάτι ψάχνει.
6-None of the above - επρόκειτο για άσχετο σχόλιο, εντελώς ατάκτως/απρεπώς/τυχαίως ερριμένο.

Αλλαγές...

2009-06-30T19:37:00.000+03:00

(φίλος/γείτονας)-Όλοι οι πούστηδες, είναι κακοί άνθρωποι, γιατί το...
(Άλεξ)-Σε ευχαριστώ πολύ.
(φίλος/γείτονας)-Εντάξει, δεν εννούσα εσένα! Απλά...

Έχω την εντύπωση, ότι λίγο ως πολύ, όλοι εσείς εκεί έξω είχατε αντίστοιχες εμπειρίες. Και το κοινό θέμα εδώ; Πως αλλάζουν οι γύρω μας, όταν μαθαίνουν την "σκληρή αλήθεια";

Βέβαια, η αλλαγή αυτή συνήθως αφορά σχεδόν αποκλειστικά τις απόψεις για την γκέι κοινότητα, ή την ομοφυλοφιλία σαν φαινόμενο. Ή, ακόμα πιο σωστά, πως εκφράζονται οι απόψεις αυτές. Για παράδειγμα, εκφράσεις όπως "μου έκανε πουστιά", ή ακόμα και το "τρώει σαν πούστης" αρχίζουν να εκλείπουν (και αν είσαι πραγματικά τυχερός, με έναν πολύ κωμικό τρόπο!). Ακόμα και το πως εκφράζεται η (όποια) απέχθεια, αλλάζει. Εκεί που κάποιος φωνάζει "Θάνατος!", τον ακούς όλο μέλι και διαλλακτικότητα, μόλις τον ενημερώσεις με κάποιον τρόπο, ότι "Εντάξει, ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ότι θέλει". Ας πούμε, αυτό εδώ:

(κολλητός)-Θεωρώ ότι ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος χωρίς τους ομοφυλόφιλους.

Σε αυτό, βέβαια, δεν απάντησα - περισσότερο το αναφέρω για την ευγενική χρήση της λέξης "ομοφυλόφιλος", αντί της όποιας άλλης μπορεί να ήθελε πραγματικά να χρησιμοποιήσει.

Οι παράγοντες από τους οποίους εξαρτώνται όλα αυτά είναι πολλοί. Ποια η ακριβής σχέση σου με την παρέα/ομάδα αυτή, είναι ένας κύριος παράγοντας. Στην τελική, αν είσαι με έναν φίλο σου για χρόνια, ξέρεις πολύ καλά τι νομίζει για το θέμα σου, και η όποια αλλαγή από μέρους του, μόνο ψεύτικη είναι. Το πόσο γίνονται συζητήσεις για τέτοια θέματα στην συγκεκριμένη ομάδα, είναι ένας άλλος. Η φάση, της αλλαγής όμως, εμφανίζεται πάντα... Και, όπως διάβασα σε ένα t-shirt:

Be careful of who you hate... It could be someone you love.

Και ένα τελευταίο, θέμα επόμενου, είναι το "Σε ποιον το λέμε τώρα";

Εντελώς άσχετο Υ.Γ.: Τελικά, το ελληνικό MTV παίζει καθόλου μουσική στην διάρκεια της ημέρας, ή πρέπει να περιμένω μετά τις 1 την νύχτα;