(κακήν-κακώς μετάφραση αποσπασμάτων, από το σχετικό άρθρο της Wikipedia, καθώς και από άλλα άρθρα)

Το 31, είναι ο φυσικός αριθμός που έρχεται μετά το 30, και πριν το 32.

Στα μαθηματικά:

-Το 31, είναι ο τρίτος πρώτος του Μερσέν, και μαζί με το 29, συνιστούν έναν δίδυμο πρώτο.
Είναι τριγωνικός, πενταγωνικός και δεκαγωνικός με κέντρο αριθμός:

Το 31, είναι πενταγωνικός

με κέντρο αριθμός.

-Το 31, είναι repdigit [σ.τ.μ.:Σειρές από άσσους] στην βάση 2 (11111) και στην βάση 5 (111).

Στην Χημεία:

-Το 31, είναι ο ατομικός αριθμός του Γάλλιου.

Στην αστρονομία:

-Το αντικείμενο με αριθμό Μεσιέ Μ31, είναι ένας γαλαξίας μεγέθους 4,5 στον αστερισμό της Ανδρομέδας. Πιο γνωστός ως 'ο γαλαξίας Ανδρομέδα', είναι ορατός με γυμνό μάτι σε έναν σχετικά σκοτεινό ουρανό.
-Η σειρά Saros με αριθμό 31, διήρκησε 1316,2 χρόνια, και είχε 74 ηλιακές εκλείψεις. Η σειρά Saros για τις σεληνιακές εκλείψεις με τον ίδιο αριθμό, διήρκησε 1298,1 χρόνια, και περιελάμβανε 73 εκλείψεις.

Στον αθλητισμό:

-Ο οδηγός του NASCAR Jeff Burton, οδηγεί ένα αυτοκίνητο με το όνομα #31.

Σε άλλους τομείς, το 31 είναι επίσης:

-Οι μέρες των μηνών Ιανουάριος, Μάρτιος, Μάιος, Ιούλιος, Αύγουστος, Οκτώβριος και Δεκέμβριος.
-Ο κωδικός υπεραστικών κλήσεων για την Ολλανδία.
-Ένα παιχνίδι με χαρτιά.

-Το όνομα μια πιτσαρίας στην Αστόρια της Νέας Υόρκης.

-Ο ευρωπαϊκός αυτοκινητόδρομος με αριθμό Ε31, ενώνει το Ρότερνταμ της Ολλανδίας με το Λουντβιντσχάφεν (ή κάπως έτσι) της Γερμανίας.
-Τα χρόνια ενεργού παρουσίας και ανενεργού δράσης που ο συγγραφέας τούτου εδώ του μπλογκ, κλείνει σήμερα στον πλανήτη ετούτον.
-Ένα παιχνίδι που παίζεται στο ταμπλώ του Τάβλι.
-Οι διαφορετικές γεύσεις του παγωτού Baskin-Robbins. Τα μαγαζιά αυτά, στην Ιαπωνία, λέγονται '31 Ice Cream'.
-To ISO31, είναι το πρότυπο που περιγράφει ποσότητες και μονάδες μέτρησης.
-Ο τίτλος του άνιμε 'Ulysses 31'.
-Μέρος του τίτλου ενός βιβλίου του Nick Hornby ('31 Songs').
-Λέξη για τον αυνανισμό στην τούρκικη αργκώ ("otuzbir").

Μόνο ένα από τα παραπάνω δεν υπάρχει στα πρωτότυπα άρθρα...

Βουτιά.

Παράξενο πράγμα τα holiday blues... Κάθε χρόνο, εκφράζονται και με διαφορετικό τρόπο (το μόνο κοινό είναι η κάπως άσχημη διάθεση - ο λόγος αλλάζει). Φέτος, λοιπόν, ήρθε η ώρα του επί δεκαετίας θανόντος πατρός.

Ναι, σύντροφε, σκέφτομαι συχνά-πυκνά (και μελαγχολικά) τον πατέρα μου τις τελευταίες μέρες. Κάτι η απότομη αλλαγή δουλειάς ελάχιστο καιρό πριν, κάτι η σκατοδιάθεση των ημερών, ήρθε και έδεσε το γλυκό. Και σίγουρα, η φωτό που έχω κάπου στο σαλόνι, που τον δείχνει χαμογελαστό να με κρατάει στην αγκαλιά του όταν ήμουν 2-3 χρονών, δεν βοηθά. Την γύρισα ανάποδα (για λίγες μέρες μόνο - μέχρι να περάσει η "κρίση").

Θυμάμαι διάφορα σκηνικά. Για παράδειγμα, όπως τότε που με πήρε για "ψάρεμα" (κάθε Παρασκευή βράδυ εξαφανιζόταν για αρκετές ώρες, και γυρνούσε με μια καλή ψαριά), και μου αποκάλυψε το κόλπο του: καΐκια που, γεμάτα φρέσκο ψάρι, έδεναν και πουλούσαν κάποια καφάσια από την απογεμυατινή ψαριά. Ή τότε που έβαλα τα κλάμματα στο μετρό, όταν σκέφτηκα ότι δεν είχε προλάβει να το "δει" (θυμάσαι, τότε που ακόμα το μετρό ήταν ένα γοητευτικό παιχνιδάκι, ολοκαίνουργιο και αστραφτερό και βολικό;). Ή το πόσα είχε στερηθεί για να με μεγαλώσει. Ή την τελευταία φορά που τον είδα ζωντανό, εκείνο το μοιραίο απόγευμα ενός Αυγούστου, τόσα χρόνια πίσω, σετάκι με την τελευταία κουβέντα που του είπα. Ή το βράδυ που περίμενε να σχολάσω από τα Αγγλικά, και στην μικρή βόλτα που πήγαμε πριν με αφήσει σπίτι μου ζήτησε να πω στην μαμά να μην χωρίσουν (δυστυχώς, θυμάμαι και την απάντηση που του έδωσα σε αυτό, και πονάει ακόμα πιο πολύ η σκέψη). Και άλλα πολλά... Άσχημο πράγμα να μπορείς να θυμηθείς λεπτομέρειες τόσα χρόνια πίσω.

Τα blues, όμως, δεν σταματούν εκεί. "Αν δεν μπορείς να αποφύγεις τον βιασμό, χαλαρώνεις και τον απολαμβάνεις", λένε. Έτσι, το πρόγραμμα συνεχίστηκε για την μεσημεριανοαπογευματινή ξεκούραση με τα πιο μίζερα ακούσματα από Tiger Lillies στη διαπασών, καθώς και ταινίες, εδώ και καιρό κατεβασμένες. Και μιλάμε για πολύ κλάμα. "Καπνός" του Τζ. Τζάρμους, "Up" από την Pixar... Έχω σπαράξει στο κλάμα. Δάκρυσα ακόμα και όταν είδα πόσα πολλά production babies ανέφερε στους τίτλους τέλους το Ice Age 3!

Λες να είμαι έγκυος;

Όμως, μετά από όλο αυτό το κακό, ήρθε και το Σαββατόβραδο. Καλά να περάσουμε, όλοι και όλες! Και που θα πάει; Θα περάσουν και αυτά τα Χριστούγεννα!

Νέα δουλειά, blues και νοσταλγία...

Τα νέα περί νέας δουλειάς... Βρέθηκα στα 30 μου, μετά από σκάρτα 3000 ένσημα, να παίρνω και πάλι βασικό ανειδίκευτου. Αλλά, αυτό είναι το μικρότερο από τα προβλήματα εκεί. Πολλές ώρες έντονα κουραστικής δουλειάς. Εντελώς καινούργιο αντικείμενο, που εύκολα το λες και δουλειά για ηλίθιους. Όπως λέει και ένας συνάδελφος εκεί, η δουλειά αυτή (κεντρική αποθήκη αλυσίδας σούπερ μάρκετ) απαιτεί μόλις ένα μπιζέλι μυαλού. Και μάλιστα, μπορεί πολύ εύκολα να μείνεις μόνο με αυτό το μπιζέλι...

Highlight από εκεί; Παρ' τα:

-Η καθαρίστρια που παραπονιέται σε όποιον βλέπει μπροστά της ότι την ενοχλεί η "φωνή της κοντής". Τη πιάνει το κεφάλι από "την φωνή της κοντής". Πάει για διάλειμμα, και φτιάχνει τσάι για να ηρεμήσει λίγο από "την φωνή της κοντής". Τώρα, ποια είναι αυτή η κοντή, δεν ξέρω...

-Δύο νέες βρισιές που έμαθα εκεί μέσα:

• Άντε γαμήσου να μας φέρεις την είσπραξη.
• Άντε γαμήσου, και καλό Σαββατοκύριακο [ανεξάρτητα μέρας εκφέρεται αυτό].

Και μετά σου λέει ότι οι straight άντρες δεν έχουν φαντασία στο σεξ...

- Ο (πρώην) προϊστάμενος, που επαναλαμβάνει τα πάντα 2 φορές. Τα πάντα όμως! Και ιδιαίτερα, άνοστες ατάκες που του φαίνονται ιδιαίτερα κωμικές (ενώ, πίστεψέ με, δεν είναι).

-Είναι απίστευτο το πόσα είδη μακαρονιών υπάρχουν. Και δεν τα έχουμε όλα, έτσι;

-Μια πλειάδα συναισθημάτων μου έρχονται στον νου (από ιλαρότητα, μέχρι ένα αίσθημα poetic justice), όταν ακούω κάτι "άντρακλες" (που, εντελώς στερεοτυπικά, δεν θα περίμενες να ασχολούνται με ψώνια τροφίμων), να φωνάζουν στους ατέλειωτους διαδρόμους "Μήτσο! Σπαγγέτι εξάρι, τορτελίνι με τυρί και τοματάκι πασάτα!"

-Το ότι αδυνάτισα 12 κιλά σε 2 μηνες. (κακό-)Πληρωμένο γυμναστήριο!

-Η ατάκα: "'Πουμαρό για κοκκινιστά'. Τους μαλάκες! 'Για κοκκινιστά'! Γιατί, τα υπόλοιπα Πουμαρό για τι είναι, για λεμονάτα;"

Το βασικό, εννοείται, είναι το ότι έχω δουλειά. Και αυτό είναι το σημαντικότερο στους δύσκολους καιρούς μας. Όλα τα υπόλοιπα, κουτσά-στραβά κανονίζονται.

Στην υπόλοιπη επικαιρότητα, το γνωστό και άθλιο κωλο-μάγαζο δεν αρκέστηκε φέτος στις παραδοσιακά άθλιες ραδιοφωνικές διαφημίσεις του (έλα, τώρα, ξέρεις ποιο λέω...). Πλέον έχουμε και τακτικά μια τηλεοπτική αντίστροφη μέτρηση για την παράδοξα καταθλιπτική γιορτή των Χριστουγέννων (είδες τι κάνει ένα χαλασμένο κομπιούτερ; μπορεί να σε κάνει να στραφείς ακόμα και στην τηλεόραση για την μετα-εργασιακή ξεκούρασή σου, και ακριβώς πόσο fucked-up είναι αυτό;). Ένα παιδάκι, στέκεται μπροστά σε ένα Μπαρτονικού ρυθμού και σύλληψης μηχάνημα, που ρουφάει την σακούλα του εν λόγω μαγαζιού, δείχνει έναν αριθμό, και ξερνάει την σακούλα (;) χαρτοπόλεμο. Μετά, σε διαφορετικές κάθε μέρα καταστάσεις, εμφανίζεται με λέηζερ (ουάου!) το μήνημα "Τόσες μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα". Το είδα μόλις προχθές. Άραγε, πότε ξεκίνησε να μετράει αυτό το πράγμα; Τον Αύγουστο;


Και για ποιον λόγο να γίνεται αυτό; Για να ξέρουν τα παιδάκια πόσες μέρες ακόμα θα πρήζουν τους έρμους γονείς (που και αυτοί, παραδομένοι στην 'μαγεία' των γιορτών θα πάνε 'οικογενειακώς' να τους ψωνίσουν ό,τι σκατολοΐδι βρεθεί εμπρός τους με την δικαιολογία ότι 'είναι φτηνό') μέχρι να τους αναγκάσουν να τα πάνε στον παράδεισο της αναξιοπρεπούς εργασίας, της απαράδεκτης ποιότητας και των παιδικών ονειρόξεων;


Είναι που είναι σκατά η όλη κατάσταση με τα holiday blues, έχεις και το κάθε κωλο-μάγαζο να στο θυμίζει στεγνά. Λαμπάκια-εφιάλτης-για-επιληπτικούς στις προσόψεις των κτιρίων, χριστουγεννιάτικα δέντρα, φουσκωτές (πλην παραμορφωμένες) μασκότ της Κόκα-κόλα εν μέσω Νοέμβρη, και άλλα τέτοια εμπριμέ. Christmas is coming, and there's no-where to hide...

...στην οποία τηλεόραση είδα, μεταξύ άλλων, και διαφημίσεις για τα playmobil. Για στάσου, όμως... Τι πλέημομπίλ είναι αυτά; Παράξενα, με περίεργα σχέδια στα 'πρόσωπά' τους, και με κουκλόσπιτα, με μεγάλα κάστρα, που δεν αφήνουν τίποτα στην φαντασία. Παλιά, το 'μεγάλο' διαστημόπλοιο ήταν το όνειρο κάθε αγοριού (και μιλάμε για τότε, που τα χέρια τους, εκείνα τα διάσημα 'U', ήταν σταθερά και ίδιου χρώματος με την υπόλοιπη φιγούρα). Και αν δεν το θυμάσαι αυτό με τα χέρια, σημαίνει ότι είσαι μικρός - αν το θυμάσαι, είσαι είτε στο μεταίχμιο του να θεωρήσαι 'μεγάλος', είτε μπαμπάς...


Ακόμα και τα λατρεμένα playmobil, τα χάλασαν...

Mormons...

Και συνεχίζοντας το σερί των αποτυχημένων επιλογών στην ζωή μου ("30 χρόνια λάθος επιλογών - το λες και ειδήμων", να μια ωραία ιδέα για υπογραφή στα mail και στο msn!), έτσι ξαφνικά άλλαξα δουλειά! Και, μπορώ να πω με αρκετή δόση σιγουριάς και ασφάλειας (ακόμα και μετά από μόλις 3 μέρες εκεί), ότι με αυτή την κίνηση, απλά ξεπέρασα τον εαυτό μου σε λάθη.

Το μόνο που μπορεί να ακολουθήσει μετά από αυτό, είναι μια αφήγηση σε δεύτερο ενικό, γεμάτη γοητευτικές ασάφειες στυλ Πυθίας (ερμηνευόμενες με πολλούς τρόπους δηλαδή), έτσι για χάζι:

Τα λάθη σου, δεν πρέπει να τα ξεχνάς. Σε βοηθούν να συνεχίζεις, και να γίνεσαι πιο γνώστης, πιο ξεψάρωτος, πιο ψαγμένος. Αν, όμως, το μόνο που έχεις να θυμάσαι από την ζωή σου είναι μια σειρά από αλληλένδετα λάθη, τότε τι λέει αυτό για σένα;

Το μόνο που μπορεί αλληγορικά να σε σώσει, είναι το να προσπαθείς να κάνεις κάθε φορά και μεγαλύτερο λάθος. Έτσι, μπορείς κάθε φορά να λες στον εαυτό σου: "Ουάου! Χε-χε, μόλις ξεπέρασα τον εαυτό μου..." Και έχει κάτι το συναρπαστικό το να μπορείς να πεις ότι ξεπέρασες τον εαυτό σου, τις ίδιες σου τις δυνατότητες (ακόμα και στην μαλακία). Και αν έχει και κάποιο μπλέξιμο η όλη ιστορία (τέτοιο, ώστε να μην μπορείς με τίποτα να κάνεις κάτι για να διορθώσεις το λάθος αυτό, εκτός από το να υπομένεις ό,τι σου έρθει), τότε πραγματικά μπορείς να είσαι περήφανος για το κατόρθωμά σου!

Συγχαρητήρια!

Και αν αυτό σου φάνηκε μίζερο, ηλίθιο, άσκοπο, η απλά ασαφές, άκου και αυτό: Το σουρρεαλιστικό συμβάν της Παρασκευής, έλαβε χώρα κατά τις 9 παρά 10 το βραδάκι... Χτυπάει το τηλέφωνο - απόκρυψη. Το σηκώνω, και μια γυναικεία φωνή με καλησπερίζει. Ο διάλογος ακολουθεί:

Άγνωστη:-Καλησπέρα σας!

Άλεξ:-Καλησπέρα...

-Τηλεφωνώ από την Hellas on Line.

-Παρακαλώ!

-Εσείς εξυπηρετείστε από τον ΟΤΕ, ή από.... κάποια άλλη εταιρία;

-Όχι, όχι, από την Forthnet...

-Μάλιστα... Ικανοποιημένος;

-Ναι, απόλυτα.

[μικρή παύση, μάλλον απογοήτευσης]

Άγνωστη:-Καλώς, τότε, καλό σας βράδυ!

Άλεξ:-Καλό βράδυ...

-Και κάτι ακόμα, θα ήθελα να σας πω ότι έχετε πολύ ωραία φωνή.

-Ό-Κέι, σας ευχαριστώ.

-Καλό βράδυ και πάλι.

*ΚΛΙΚ*

Oh, surrealism! Αν και μου έκανε περισσότερο εντύπωση το ότι δεν επέμεινε να μου αλλάξει τηλεφωνικό πάροχο, παρά το περί φωνής σχόλιο...

Αν οδηγάς, μπορεί και να σου έχει συμβεί.

Να οδηγείς μόνος σε έναν σχετικά μεγάλο δρόμο, το ραδιόφωνο να παίζει κάτι, να έχει και λίγα αυτοκίνητα μπρος πίσω, να παρακολουθείς τις άσπρες διακεκομένες γραμμές να έρχονται και να φεύγουν, και να υπνωτίζεσαι (με την καλή την έννοια - δεν μιλάμε για ύπνο) τόσο, που να μην θέλεις να σταματήσουν ποτέ. Να οδηγάς, και να οδηγάς, μακριά, όλο και πιο μακριά. Να μην θέλεις να σταματήσεις ποτέ....

Πάντα όταν συμβαίνει, είναι ενοχλητικό. Ειδικά όταν στην επόμενη έξοδο (αν μιλάμε για κάτι σαν Εθνική) πρέπει να βγεις...

Άκου (straight) ανθρωπάκο...

Προσπάθησες να με πείσεις ότι δεν υπάρχω, (straight) ανθρωπάκο. Πάλεψες για αυτό. Και, όταν άρχισαν να έρχονται οι αποδείξεις για την ύπαρξή μου, άλλαξες το τροπάριο. Μίλησες για παράδοση, για την φύση, για λάθος πρότυπα... Δεν είχες καταλάβει τίποτε (straight) ανθρωπάκο... Παρά μόνο έμεινες με την πλήρως λανθασμένη αντίληψη του ότι, ό,τι δεν είναι ίδιο με εσένα δεν υπάρχει, είναι εκτός πραγματικότητας, εκτός φύσης. Απορρίπτεις ακόμα και τους φίλους μου, επειδή δεν πιστεύεις ότι μπορούν να είναι straight, (straight) ανθρωπάκο...

Κλείνεις τα αυτιά σου και τα μάτια σου στον ίδιο σου τον πούστη γιο, (straight) ανθρωπάκο, πολλές φορές διώχνωντάς τον από το σπίτι, ή αναγκάζοντάς τον να κρύβεται ακόμα και από τον εαυτό του. Αρνείσαι την λεσβία κόρη σου, ισχυριζόμενος ότι "δεν υπάρχει 'λεσβία', απλά δεν έχει γαμηθεί σωστά ακόμα".

Παρ' όλες τις φιλότιμες προσπάθειές σου, (straight) ανθρωπάκο, δεν με πείθεις. Ναι, υπάρχω. Και είμαι εδώ, και θα μείνω. Και όσο πιο γρήγορα μπορέσεις να καταλάβεις ότι αυτό δεν σε απειλεί με κανέναν τρόπο (εκτός από μέσα στο αρρωστημένα κομπλεξικό μυαλό σου), τόσο καλύτερα θα είναι τα πράγματα για όλους μας. Και το ξέρεις ότι υπάρχω. Μάλιστα, με την πρώτη ευκαιρία φροντίζεις να διατυμπανείς την διαφορετικότητα του γείτονά/γνωστού/συναδέλφου σου, μήπως και ξεχάσεις την δικιά σου, μίζερη μιζέρια.

Δυστυχώς, (straight) ανθρωπάκο, δεν μπορώ να σε αλλάξω. Και, πίστεψέ με, δοκίμασα. Και πριν αρχίσεις να φωνάζεις με την ψιλή και αδύναμη φωνούλα σου (ετοιμάζοντας, την ίδια στιγμή, τις γροθιές σου), δεν θέλω να σου αλλάξω τα μυαλά για να σε κάνω ίδιο με μένα. Αυτό το επιχείρημα, το αφήνω σε σένα που μόνο τόσο μικρά μπορείς να σκεφτείς. Όχι. Θέλω απλά να σε κάνω να δεις την αλήθεια, και να καταλάβεις τι παίζει εδώ. Και, αφού δεν μπορώ να σε "αλλάξω" (έβαλα και τα εισαγωγικά, έτσι για να μην διαμαρτύρεσαι και άλλο), μπορώ να σε κράξω (όπως, τόσο λανθασμένα εικάζεις ότι με κράζεις εσύ, εδώ και τόσα χρόνια). Ίσα-ίσα που εσύ,...

...προσπάθησες ακόμα και να με αλλάξεις, (straight) ανθρωπάκο. Και για αυτό πάλεψες. Ξέχασες (ή μήπως δεν σε ενημέρωσαν τα πιο σημαίνοντα μέλη της οικογένειάς σου) τα ηλεκτροσόκ; Τα χάπια; Την πλύση εγεκφάλου; Ο Σαίξπηρ το είχε πει πριν από χρόνια: "A rose is a rose by any other name", και ας σου ακούγεται αδερφίστικο αυτό... Και αντί να κατανοήσεις ότι δεν μπορείς να με αλλάξεις (και εσύ προσπάθησες να με αλλάξεις, με την κακή έννοια - να με αλλοτριώσεις, να με κάνεις όμοιό σου, ίσως γιατί ήταν ο μόνος τρόπος να μην με φοβάσαι όπως φοβάσαι κάθε τι διαφορετικό), επέμεινες. Και, αφού είδες και απόειδες, άρχισες τον πόλεμο. Με την βία. Λεκτική και φυσική. Και βέβαια, ούτε και αυτό δούλεψε. Μήπως σταμάτησες να προσπαθείς; Όχι, βέβαια! Άλλαξες τακτική, (straight) ανθρωπάκο, και πλέον δουλεύεις με πιο "νόμιμες" οδούς. Συντηρείς την ανισότητα με διατάγματα, με νόμους και πομπώδεις φράσεις που (κατά βάθος ξέρεις ότι) δεν ισχύουν καν... Συντηρείς την κακία, την υποδαυλίζεις, με εφαλτήριό σου την "παράδοση", μια παράδοση που ούτε καταλαβαίνεις, ούτε καν τηρείς. Εκτός, ίσως, από όταν θέλεις να φανείς καμπόσος στους υπόλοιπους (straight) ανθρωπάκους γύρω σου. Εκφέρεις βαθυστόχαστες εκτιμήσεις περί "ετοιμότητας της κοινωνίας", καθώς τρέμουν τα αδύναμά πόδια σου.

Λύσσα και μανία, (straight) ανθρωπάκο. Και δεν γίνομαι υπερβολικός. Και, ακόμα κα διαβάζοντας αυτά, η αλήθεια δεν σε ενδιαφέρει. Προτιμάς τα κόμπλεξ και την μικρότητα, τα λάθος παραδείγματα και τα λάθος συμπεράσματα. Δεν ρωτάς καν ποια μπορεί να είναι αυτή η περιβόητη αλήθεια, γιατί (νομίζεις ότι) ξέρεις ότι είναι λάθος, ότι δεν ισχύει. Και δεν βαριέσαι ποτέ, έτσι; ΣΥνεχίζεις,και συνεχίζεις τις ίδιες μικρές και ηλίθιες σκέψεις σου, στην απελπισμένη σου προσπάθεια να κρύψεις την δική σου ανασφάλεια. Η οποία ανασφάλεια, προκαλείται (μάλλον;) από το ότι φοβάσαι τα άτομα που έχουν έρθει σε συμβιβασμό με την διαφορετικότητά τους, άτομα που έχουν λύσει κάποια βασικά και θεμελιώδη θέματα που εσένα σε ταράζουν και σε ταλανίζουν ασταμάτητα. Πάνω στην τρελή σου προσπάθεια να ενταχθείς σε βολικά καλούπια, ασφαλή στερεότυπα και καλο-οργανωμένες νόρμες. Ναι, αισθάνεσαι ασφαλής μέσα στο κουτί σου, (straight) ανθρωπάκο, και ζηλεύεις θανάσιμα όταν βλέπεις κάποιον άλλον να μην έχει τέτοιου είδους θέματα στο κεφάλι του.

Αρνείσαι να καταλάβεις (σχεδόν πολεμάς το μυαλό σου, όταν αρχίζει εντελώς φυσιο-λογικά να αποδέχεται την ιδέα) ότι είμαστε ίδιοι, (straight) ανθρωπάκο. Ότι και εμένα, όπως και εσένα, μου αρέσει το να κάνω έρωτα, το να πηγαίνω σινεμά, το να ερωτεύομαι, το να περνάω καλά, το να έχω έναν σύντροφο, το να πηγαίνω στην δουλειά μου ήρεμα και όμορφα, το να ζω αρμονικά και σωστά.

Μόνο μία η διαφορά μας, (straight) ανθρωπάκο. Δεν σε πολεμώ όπως με πολεμάς εσύ. Και ξέρεις γιατί; Γιατί σε ξέρω, (straight) ανθρωπάκο. Σε έχω δει να σταυροκοπιέσαι και να ρίχνεις γαμοσταύριδα την αμέσως επόμενη στιγμή. Σε έχω ακούσει να υμνείς τον Θεό (σου), χωρίς να ακολουθείς έστω και ένα από τα διδάγματά του. Σε έχω δει να χτυπάς το παιδί σου (συνήθως αναίτια), και να μου φωνάζεις ότι δεν θα είμαι καλός γονιός. Σε έχω δει να αρρωσταίνεις και να σε γιατρεύει μια gay γιατρίνα (ναι, και όμως, έχουμε και γιατρούς ανάμεσά μας), έχω δει να διδάσκει ένας gay καθηγητής τα παιδιά σου και να τον συγχαίρεις για την εξαιρετική δουλειά που κάνει (αγνοώντας, εννοείται, ότι είναι gay όλοι αυτοί οι άνθρωποι), σε έχω δει να ασπάζεσαι έναν ιερέα που διδάσκει υστερικά σχετικά με το κουσούρι μου και την αμαρτία μου, λίγο πριν κλειστεί στην κρεββατοκάμαρά του και γαμήσει ένα-δυο παιδιά, σε έχω δει να κλέβεις και να το παίζεις αθώος, σε έχω δει να απατάς την γυναίκα σου και να μου αρνείσαι να παντρευτώ λόγω της ιερότητας του γάμου-φάρσας σου, σε έχω δει να βλαστημάς που ο γείτονάς σου έχει γάιδαρο αντί να προσπαθείς να αποκτήσεις και εσύ έναν (για να σου θυμήσω και λίγο την παράδοση που τόσο λατρεύεις, με μια παροιμία σου).

Δεν σε πολεμάω, (straight) ανθρωπάκο, γιατί πολύ απλά ξέρω ότι εσύ (όπως και εγώ) έχεις τις αδυναμίες σου. Τις ασπάζομαι, μάλιστα, επειδή είναι οι αδυναμίες μας που μας κάνουν "ανθρώπινους". Οι αδυναμίες μας μας κάνουν ανθρώπινους, και οι διαφορές μας μας κάνουν ενδιαφέροντες. Και αυτό το ξέρεις, (straight) ανθρωπάκο, αλλά δεν το εφαρμόζεις για όλους. Όταν μπαίνει εμπρός η λέξη "λεσβία"/"πούστης", τότε όλα αλλάζουν. Τότε, τα μέτρα και τα σταθμά σου για την κρίση σου αλλάζουν. Τότε είναι, που τα κόμπλεξ σου, σου λερώνουν τους φακούς και βλέπεις τα πάντα αλλιωμένα, και κρίνεις έναν άνθρωπο από το πως του αρέσει να κάνει έρωτα και μόνο από αυτό.

(straight) Ανθρωπάκο, με τα λάθος σου πρότυπα (που ούτε καν ξέρεις πως να τα εφαρμόσεις όσο και αν φωνάζεις ότι τα ασπάζεσαι), και με τις γενικεύσεις/άστοχα συμπεράσματα, μόνο άκρη δεν μπορείς να βρεις. Χάνεσαι, κάτω από το βάρος της φοβίας σου, και υποκύπτεις σε αυτήν αντί να δέχεσαι το διαφορετικό, να το εκτιμάς, και να προσπαθήσεις μαζί του να κάνεις τον κόσμο καλύτερο.

Αυτό το κείμενο, προέκυψε εντελώς ξαφνικά (αν και, τα αναφερόμενα μαγειρεύοταν εδώ και χρόνια). Είναι σαφώς πολύ υπερβολικό (;), αλλά ακολουθεί το φορμά ενός βιβλίου ("Άκου ανθρωπάκο" του Βίλχελμ Ράιτ, από διάφορες εκδόσεις). Σε αυτό, ο συγγραφέας ξεμπροστιάζει την ανθρώπινη αδυναμία με πολύ σκληρά λόγια και χωρίς να χαρίζεται σε κανέναν. Η εμπειρία του ως ψυχαναλυτής (εκεί κάπου στο 1900-λίγο) είναι που του έδωσε αυτού του είδους την προοπτική. Οι εμπειρίες μου (και οι δικές σου, gay ανθρωπάκο, αρκεί να ξέρεις να της ερμηνεύσεις), μπορούν να μου δείξουν την ανθρώπινη όψη σε ένα σαφώς ελάχιστα επαγελματικό -πλην χρήσιμο και αποκαλυπτικό- επίπεδο. Και ειλικρινά, ο (εφηβικός) φόβος έγινε (μετεφηβικός) αγώνας, μετά (αναγκαστικά ώριμη) αδιαφορία, και πλέον έχει καταλήξει σε μια αηδιαστική αγανάκτηση για όλες τις μαλακίες που ακούω σε καθημερινή βάση.

Τέλος, να αφιερώσω όλο αυτό το κείμενο στον Κ., το πιο ρατσιστικό, ομοφοβικό, γενικότερα -φοβικό και κομπλεξικό άτομο που έχω γνωρίσει. Πολύωρες νυχτερινές συζητήσεις, με ατάκες αδιανόητες για "νορμάλ" άνθρωπο να εκσφενδονίζονται με ρυθμούς πολυβόλου (πολλές από τις οποίες βρήκαν τον δρόμο τους σε αυτό που μόλις διάβασες). Και,το χειρότερο από όλα είναι το ότι, αν εξαιρέσεις αυτή την μικρή τεχνική λεπτομέρεια, είναι καλό και φιλότιμο παιδί. Και αρκετά hot (μην ξεχνιόμαστε)...

Αρκετές μέρες πίσω, η ώρα 3 παρά την νύχτα, βρέθηκα σε ένα τοπικό '24/7' τυροπιτάδικο για ένα γρήγορο σνακ. Καθώς έδινα τα λεφτά στην κοπελιά, είχε καρφώσει τα μάτια της στο wristband που φοράω τις μέρες που δεν δουλεύω.

Ο διάλογός μας, ακολουθεί:

Α.: -Τι είναι αυτό; Σημαίνει κάτι;

Άλεξ: -Ναι, τα χρώματα σημαίνουν κάτι.

-(το παρατηρεί επίμονα) Μπορώ να το δω;

-Φυσικά.

Το βγάζω και της το δίνω.

Α.: -Κάτι μου θυμίζει... Των γκέι είναι;

Άλεξ: -(λίγο σαστισμένος) Εεε, ναι.

-Γιατί, είσαι;

-Ναι.

-Και δεν σου φαίνεται... (επιστρέφει στο βραχιόλι) Αλλιώς το θυμόμουνα.

-Ναι, δεν είναι τα χρώματα της σημαίας, είναι των bears...

-Α, έτσι μπράβο! Από που το πήρες;

-Από το Λος Άντζελες. Το στείλανε, δεν έχω πάει...

-Α, κρίμα. Νόμιζα ότι υπήρχε κανένα μαγαζί εδώ.

-Γιατί, τι ψάχνεις;

-Να, είχα ένα από το Λονδίνο, αλλά κόπηκε. Με τα κανονικά χρώματα, όχι τέτοιο...

-(διψασμένος για εκδίκηση) Γιατί, είσαι;

-Ναι, δεν φαίνεται;

-Όχι, από που;

-(με ύφος, λες και είναι το πλέον αυταπόδεικτο) Από το στυλ, ίσως;

Που λες, δεν πρόσεξα κάποιο στυλ. Αλλά πάλι, το gaydar μου είναι εντελώς σπασμένο. Συμπτωματικά, πάντως, την πέτυχα ένα πρωινό λίγες μέρες αργότερα, καβάλα σε μια (τύπου) χάρλεϊ μηχανή, καθώς σχόλαγε...

-Θέλεις να σου παραγγείλω; Μιλάμε για τα χρώματα της pride, όχι τέτοιο. Θα κάνω μια παραγγελία δικιά μου.

-Αχ, μπορείς; Πω-πω, σε ευχαριστώ πολύ.

Anyway, αλλάξαμε ονόματα, και κανονίσαμε να της παραγγείλω 5 (ναι, 5 ζήτησε!) pride wristband. Δεν είχα δει ότι έχει και ο Πολύχρωμος Πλανήτης, αλλά του Rainbow Depot (στάνταρ επιλογή για διαφόρων ειδών ψώνια) μου αρέσει πιο πολύ. Δεν υπάρχει κάποιο ηθικό δίδαγμα από όλο αυτό, απλά μου έκανε εντύπωση η όλη στιχομυθία για κάποιο (άγνωστο) λόγο...

Αν και μπορεί να φαίνεται περίεργο ή και ύποπτο το κίνητρο πίσω από το να φοράς σε "καθημερινή" βάση ένα wristband (ή κάποιο άλλο αξεσουάρ) που σημαίνει κάτι για μια μερίδα των ανθρώπων γύρω σου (για την ακρίβεια, ένα 10% περίπου υποτίθεται ότι μπορεί να αναγνωρίσει την σημασία των εν λόγω χρωμάτων - μαζί με κάποιους gay-friendly τύπους), εντούτοις δεν το φοράω για να πιάσω γκόμενο.