Πάρτε μας κουίζ!

Ναι. Στις διαφημίσεις που εμφανίζονται υποχρεωτικά στις περισσότερες σελίδες του FaceBook, σήμερα αναδύθηκε (ως σκατό σε ήρεμη μετά από φουρτούνα θάλασσα) η εξής διαφήμιση:

Άλλο ένα δείγμα προχειρότητας μεταφοράς μιας διαφήμισης/υπηρεσίας στην ελληνική πραγματικότητα. Με λίγα αγγλικά, μπορείς να βγάλεις τι έλεγε η πρωτότυπη διαφήμιση, αλά να βγάλεις νόημα από αυτό εδώ, είναι μάλλον δύσκολο. Ούτε καν δοκίμασα να κάνω κλικ πάνω σε αυτό, αλλά φαντάζομαι πρόκειται για αυτά που είναι μέσω κινητού, και σε χρεώνουν για κάθε μύνημα που σου στέλνουν χωρίς να θέλεις (αλλά και για κάποια ακόμα που δεν σου στέλνουν, καθώς και γενικότερα). Και, επ 'ευκαιρία, να και μια larger-than-life (κυριολεκτικά) παρουσία στο FaceBook:

Έχει βάλει και φωτό!

(εντάξει, 'κλεμμένο' είναι αλλά δεν θυμάμαι από που)

Σχόλια...

Πως μας σχολιάζουν οι άνθρωποι; Και επειδή η ερώτηση είναι εντελώς λάθος, πάμε πάλι: Πως σχολιάζουμε ο ένας τον άλλον; Αν είσαι της εντελώς εκνευριστικής άποψης του να μην κρίνουμε για να μην μας κρίνουν, ή απλά αν βαριέσαι αφόρητα, πήδα στο τέλος, εκεί που έχει ένα υστερόγραφο. ΑΝ όχι, συνέχισε εδώ.

Γενικά, η άποψη που έχουμε για τον εαυτό μας, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Ένας από αυτούς, λόγω της ανάγκης μας για ένταξη σε κοινωνικά συνολα, είναι και η άποψη που διατηρούν οι γύρω μας για εμάς. Αυτή η συνομοταξία, τώρα, των "γύρω μας" μπορεί να χωριστεί, σε κανονικές συνθήκες, σε υποκατηγορίες.

Ας πούμε, γύρω μας είναι οι συγγενείς μας. Οι οποίοι συνήθως, είτε δείχνουν και αισθάνονται αδιαφορία, είτε έχουν μια καλή άποψη για εμάς, περισσότερο, όμως, λόγω του ελληνισμού που διαθέτουν, ο οποίος επιτάσσει το να 'αγαπάς' τους συγγενείς σου, ακόμα και αν σου έχουν κάνει κάποιου είδους μαλακία. Οπότε από αυτούς, και να ακούσεις κάτι καλό, δεν είσαι ποτέ σίγουρος αν όντως το πιστεύουν ή αν απλά το λένε, προκειμένου να σου ρίξουν στάχτη στα μάτια λίγοπριν σου φάνε ένα σπίτι (λέμε τώρα).

Γύρω μας, και μάλιστα με πολύ ιδιαίτερο τρόπο, είναι οι φίλοι μας. Αυτοί, μπορεί να προέρχονται από παντού: Σχολείο/σχολή, δουλειά, στρατός (αν είσαι αγοράκι ή η J.I. Jane), μπλογκ, καφετέρια, παρτούζα ή ασανσέρ, όπου και αν τους τσιμπήσεις οι φίλοι είναι οι πρώτοι εκτός οικογενείας που εκφέρουν άποψη και γνώμη για το ποιόν μας. Και, αν το καλοσκεφτείς, από τους φίλους περιμένεις μια απόλυτη ειλικρίνια επειδή η άποψη που εκφέρουν, δεν έχει κανένα προσωπικό κίνητρο. Πάντα σε κανονικές συνθήκες μιλάμε, και αν είσαι από αυτούς που πιστεύεις ότι δεν υπάρχουν φίλοι στον μάταιο τούτο κόσμο, πλανάσαι (ή απλά, δεν ξέρεις να ψάχνεις).

Μια άλλη κατηγορία "γύρω μας", και δεν είναι σπάνιο το να μην το καταλαβαίνουμε παρά μόνο εκ των (πολύ) υστέρων, είναι οι συνάδελφοι/συνεργάτες. Γενικά, έχω την εντύπωση ότι οι περισσότεροι από εμάς, δεν καταλαβαίνουμε το πόσο σημαντική είναι η καταξίωση στην δουλειά μας σε επίπεδο αυτοεκτίμησης. Και εδώ, παίζουν (μετρημένα) 1.002 πράγματα. Το πόσο σε αφήνουν να εκδηλώσεις το όποιο μεράκι έχεις για το αντικείμενο, το πόσο δέχονται το μεράκι σου για το αντικείμενο, το αν σου δίνουν να καταλάβεις ότι πας καλά (σε αντίθεση με το να σου επιβάλλουν συνεχώς, την άποψη του "Κοίτα, μπορείς και καλύτερα" όταν έχεις δώσει τα πάντα για μια δουλειά...) είναι λίγα μόνο... Είναι τόσο περίπλοκο το θέμα! Και πως να μην είναι; Αν το καλοσκεφτείς, η έννοια της σχέσης "εργαζόμενος"-"εργοδότης", είναι σχετικά ξένη προς την ανθρώπινη φύση - άλλο αν το δεχόμαστε ως δεδομένο εδώ και τόσα χρόνια. Και αν μπλέξεις μέσα και θεωρίες περί καπιταλισμού, τότε γίνεται χειρότερο. "Μα, δεν μπορείς να καταλάβεις αν είσαι καλός στην δουλειά σου;" μπορεί να ρωτήσεις. "Εξαρτάται από την θέση που έχεις στην δουλειά αυτή, και από το πόσο εμπιστεύεσαι τους ανώτερούς σου (από τους οποίους και περιμένεις και τα καλά μαντάτα)" σου απαντώ.

Έτσι είναι, σύντροφε. Δεν είναι εύκολο το να χτίσεις μια ειλικρινή αυτοπεποίθηση σε κάθε τομέα της ζωής σου. Όταν, όμως, το καταφέρεις, τότε...

Να και το υστερόγραφο: Είσαι σε μια άτυπη ξενάγηση σε κάποιον εργασιακό χώρο, ωραία; Και μάλιστα, υπάρχει μια χαζο-συζήτηση προκειμένου να πιάσεις δουλειά εκεί. Όχι τίποτα σπουδαία πράματα, μια σκέψη μόνο που συζητήθηκε, αλλά δεν είναι εντελώς τυχαία η ξενάγηση...
Φαντάσου, τώρα, λίγο πριν κλείσουν οι πόρτες του ασανσέρ, ότι βλέπετε, μαζί με την "ξεναγό" (οικογενειακή φίλη) έναν τύπο να ανεβαίνει τις σκάλες. Και, καθώς κλείνουν οι πόρτες του ασανσέρ, και αρχίζει η κατάβαση προς έναν άλλον όροφο, ακούς την "ξεναγό" να σου λέει με ύφος:

-Μμμ, τον είδες αυτόν; Είναι μια καρακραγμένη αδερφάρα! Αλλά, αν ήταν αυτός προϊστάμενος, θα σε έπαιρνε αμέσως.

Εννοείται θα "σε έπαιρνε" για δουλειά, έτσι;

Τι σημαίνει, τώρα, αυτό το ενδιαφέρον σχόλιο;
1-Ότι οι "καρακραγμένες αδερφάρες" είναι ψυχούλες, και παίρνουν ό,τι τους προκύψει (πάντα για δουλειά μιλάμε, εντάξει;).
2-Ότι στο βιογραφικό σου υπάρχει κάτι ιδιαίτερα ελκυστικό προς την κάστα των "καρακραγμένων αδερφάρων". Ή ότι οι "αδερφάρες" ξέρουν να ξεχωρίζουν το καλό λάδι.
3-Ότι η φίλη "ξεναγός" κάτι ξέρει.
4-Ότι η φίλη ξεναγός κάτι ξέρει, σε συνδυασμό με το ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι κάπως σαν τους μασόνους, και βοηθούν υπόγεια και μυστικά ο ένας τον άλλον με την πρώτη δοθείσα ευκαιρία, πάντα με γνώμονα την παγκόσμια κυριαρχία.
5-Ότι η φίλη "ξεναγός" κάτι ψάχνει.
6-None of the above - επρόκειτο για άσχετο σχόλιο, εντελώς ατάκτως/απρεπώς/τυχαίως ερριμένο.

Αλλαγές...

(φίλος/γείτονας)-Όλοι οι πούστηδες, είναι κακοί άνθρωποι, γιατί το...
(Άλεξ)-Σε ευχαριστώ πολύ.
(φίλος/γείτονας)-Εντάξει, δεν εννούσα εσένα! Απλά...

Έχω την εντύπωση, ότι λίγο ως πολύ, όλοι εσείς εκεί έξω είχατε αντίστοιχες εμπειρίες. Και το κοινό θέμα εδώ; Πως αλλάζουν οι γύρω μας, όταν μαθαίνουν την "σκληρή αλήθεια";

Βέβαια, η αλλαγή αυτή συνήθως αφορά σχεδόν αποκλειστικά τις απόψεις για την γκέι κοινότητα, ή την ομοφυλοφιλία σαν φαινόμενο. Ή, ακόμα πιο σωστά, πως εκφράζονται οι απόψεις αυτές. Για παράδειγμα, εκφράσεις όπως "μου έκανε πουστιά", ή ακόμα και το "τρώει σαν πούστης" αρχίζουν να εκλείπουν (και αν είσαι πραγματικά τυχερός, με έναν πολύ κωμικό τρόπο!). Ακόμα και το πως εκφράζεται η (όποια) απέχθεια, αλλάζει. Εκεί που κάποιος φωνάζει "Θάνατος!", τον ακούς όλο μέλι και διαλλακτικότητα, μόλις τον ενημερώσεις με κάποιον τρόπο, ότι "Εντάξει, ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ότι θέλει". Ας πούμε, αυτό εδώ:

(κολλητός)-Θεωρώ ότι ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος χωρίς τους ομοφυλόφιλους.

Σε αυτό, βέβαια, δεν απάντησα - περισσότερο το αναφέρω για την ευγενική χρήση της λέξης "ομοφυλόφιλος", αντί της όποιας άλλης μπορεί να ήθελε πραγματικά να χρησιμοποιήσει.

Οι παράγοντες από τους οποίους εξαρτώνται όλα αυτά είναι πολλοί. Ποια η ακριβής σχέση σου με την παρέα/ομάδα αυτή, είναι ένας κύριος παράγοντας. Στην τελική, αν είσαι με έναν φίλο σου για χρόνια, ξέρεις πολύ καλά τι νομίζει για το θέμα σου, και η όποια αλλαγή από μέρους του, μόνο ψεύτικη είναι. Το πόσο γίνονται συζητήσεις για τέτοια θέματα στην συγκεκριμένη ομάδα, είναι ένας άλλος. Η φάση, της αλλαγής όμως, εμφανίζεται πάντα... Και, όπως διάβασα σε ένα t-shirt:

Be careful of who you hate... It could be someone you love.

Και ένα τελευταίο, θέμα επόμενου, είναι το "Σε ποιον το λέμε τώρα";

Εντελώς άσχετο Υ.Γ.: Τελικά, το ελληνικό MTV παίζει καθόλου μουσική στην διάρκεια της ημέρας, ή πρέπει να περιμένω μετά τις 1 την νύχτα;

Εθισμός.

Άσχημο πράγμα ο εθισμός. Σε οτιδήποτε. Αν χωρίσουμε, για την κουβέντα μας, την έννοια του εθισμού σε "καλό" εθισμό (οπότε και μιλάμε για εθισμό σε κάτι γενικά 'καλό' και αποδεκτό), και σε κακό εθισμό (οπότε μιλάμε για εθισμό σε κάτι κοινά αποδεκτά 'κακό'). Και τα δύο είδη, μόνο κακό κάνουν (ακόμα και αν είναι σε βάθος χρόνου). Η βασική αιτία, είναι το ότι ο καλός εθισμός, καθιστά αργά ή γρήγορα το (πρότερα καλό) αντικείμενό του περιττό, άσκοπο, ανούσιο. Και ο κακός εθισμός... μόνο καταστροφή μπορεί να φέρει...

Κανένας εθισμός δεν σε αφήνει πλήρως. Τα σημάδια του, μένουν βαθιά χαραγμένα στην ψυχή σου. Μπορεί, επιφανειακά να είσαι εντάξει και μια χαρά, μέσα σου, όμως, βράζουν πολλά... Τύψεις, για όσους έτυχε να βλάψεις, αυτολύπηση για την βλάβη που προκάλεσες στον εαυτό σου, στεναχώρια για το ότι δεν μπορείς ποτέ πια να απολαύσεις κάτι σε νορμάλ καταστάσεις (με τον φόβο μην ξανακυλήσεις), 'αυτοθυμός' που επέτρεψες να σου συμβεί κάτι τέτοιο. Ναι, σύντροφε. Αν είσαι εθισμένος σε κάτι φταίς (σχεδόν) αποκλειστικά εσύ.

Υπάρχουν και οι άλλοι, εννοείται. Οι άλλοι που, κοιτάζοντάς σε, βλέπουν μόνο τον πρώην εθισμένο. Και αν δεν πρέπει να δίνουμε σημασία σε ότι μας λένε οι άλλοι, σε αυτή την περίπτωση μπορεί να έχουν δίκιο. Ένα πρώην πρεζόνι, ένας πρώην χοντρός, ένας πρώην αλκοολικός. Ποτέ νυν άνθρωπος. Πάντα πρώην 'κάτι'.

Και όλα αυτά μετά από ένα ελαφρύ γεύμα στα McDonald's... Τι βάζουν μέσα σε αυτά τα διαόλια πια;

Εμεσένι.

Περισσότερο παρακινημένος από κάτι που γράφει μια (πλέον μπλοκαρισμένη) επαφή στο περιβόητο MSN, έκατσα και έγραψατα ακόλουθα εντελώς ασυνάρτητα:

Ό,τι δίνεις, παίρνεις. Γενικά. Σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας, ό,τι δίνουμε παίρνουμε, ακόμα και αν είναι κεκαλυμένο το ληφθέν (ή μεταμορφωμένο σε κάτι άλλο). Και, τέτοιου είδους εκφράσεις, έχουν νόημα μόνο αν γενικεύεις τα πράματα.

Η (όποια) εμπειρία που (μπορεί να) έχω από την ζωή, μου έχει δείξει, μεταξύ άλλων, πως πάντα, η αυτοκριτική που (πρέπει να) κάνουμε, είναι αυτή που αποκαλύπτει το τι ακριβώς έχει παιχτεί. Μέσα από την σκληρή αυτοκριτική, κάνεις τα αποκαλυπτήρια του τι είναι ακριβώς αυτό που πήρες. Μέχρι τότε, μπορεί να αισθάνεσαι αδικημένος, ριγμένος και πολλά άλλα. ΑΝ καταφέρεις, όμως, και βγάλεις από την εξίσωση τον εαυτούλη σου, και δεις τα πράγματα σαν ένας έξωθεν παρατηρητής εντελώς αποστασιοποιημένα και αντικειμενικά, τότε θα δεις τι πραγματικά παίχτηκε. Και αν ακολουθήσεις την διαδικασία αυτή κανονικά και ακριβώς όπως αναφέρεται πιο πάνω, και ακόμα νομίζεις ότι έχεις δίκιο, τότε μπορώ να δεχτώ οποιαδήποτε κριτική έχεις να κάνεις, ή οποιοδήποτε παράπονό σου.

Λέμε τώρα...

Α! Και κάτι ακόμα! Η ακριβής έννοια της λέξης "αυτοκριτική". Είναι που είναι από μόνη της δύσκολη σαν έννοια (και σαν διαδικασία), την έχετε κάνει ακόμα χειρότερη με το να την εξασκείτε με εντελώς λάθος τρόπο. Ξέρεις, όσο και αν δεν είναι η υποτακτικότητα στην φύση σου, δεν είναι άσχημη ιδέα το να ξεκινάς την διαδικασία αυτοκριτικής σου με το σκεπτικό "Εγώ φταίω, εγώ έκανα μαλακία", και μετά να αναλύεις την κατάσταση λαμβάνοντας υπ' όψιν σου τις ακριβείς κινήσεις και/ή κουβέντες και των δυο σας. Το να ξεκινάς με το σκεπτικό "Φταίει ο άλλος" και να συνεχίζεις με το να βρίσκεις επιχειρήματα για αυτό, ποτέ αναφερόμενος στα λάθη που εσύ έκανες (σκεπτόμενος ότι δεν κάνεις ποτέ λάθη), δεν είναι φυσιολογικό. Μπορεί να τονώνει το τεράστιο ego σου, αλλά ποτέ δεν θα διορθωθείς...

Υ.Γ.: Κάτι που είναι διαφορετικό στους άντρες και τις γυναίκες, είναι η ανάλυση (ή η έλλειψή της). Σε γενικές γραμμές, οι άντρες προτιμούν το "λίγα λόγια και καλά". Οι γυναίκες, πάλι, έχουν μια τάση να αναλύουν αρκετά τα πράγματα που τους συμβαίνουν. Πολλές φορές, μάλιστα, περισσότερο από όσο χρειάζεται. Και, για να σε προλάβω, δεν νομίζω ότι αλλάζει κάτι αν μιλάμε για μη ετεροκανονικά άτομα. Ο κανόνας μάλλον είναι ο ίδιος.

Υ.Γ.(2): Τι υπέροχη εφεύρεση το ιστορικό συνομιλιών του MSN!

Uses for a guy... (και άλλο!)

Τελικά, όντως χρειάζεται ένας άντρας στο σπίτι... Συνέχεια, ανακαλύπτω όλο και περισσότερες χρήσεις.

Οι κουρτίνες, αποτελούν κατά κανόνα ένα μάλλον παραμελημένο κομμάτι της καθαριότητας στο σπίτι ενός εργένη. Και όμως, είναι πολύ σημαντικό. Πρόκειται για πανιά που επιτελούν πολλές λειτουργίες πέραν της διακοσμητικής:

-Αν καπνίζεις στο σπίτι, είναι υπεύθυνες στο να μαζεύουν κάθε ίχνος κάπνας που θα ξεφύγει από τα υπόλοιπα έπιπλα, και στο να αποδίδουν την μυρωδιά πίσω στον χώρο αλλοιωμένη με πολύ χειρότερο τρόπο.
-Επίσης, κρύβουν από τα φιλο-περίεργα μάτια της απέναντι σκατοκουτσομπόλας τις όποιες δραστηριότητες λαμβάνουν χώρα εντός του σπιτιού, είτε πρόκειται για τις προγραμματισμένες λειτουργίες του χώρου, είτε πρόκειται για πιο πονηρά θέματα, είτε απλά να κρύβουν την γύμνια του ενοίκου, ο οποίος την έχει δει εσωτερικός γυμνιστής.

Για αυτούς τουλάχιστον τους λόγους, πρέπει οι κουρτίνες να διατηρούνται σε καλή κατάσταση. Τακτικό πλύσιμο σημαίνει αυτό! Βέβαια, δεν έρχεται έτσι μόνο του αυτό... Χρειάζεται πρώτα το ξεκρέμασμα, βγάλσιμο των θηλακίων που κρεμούν την κουρτίνα στην ράγα, μετά το καθεαυτό πλύσιμο (το οποίο συνήθως δεν γίνεται στο πλυντήριο - σκάφη, λοιπόν!), μετά πάλι πέρασμα τα θηλάκια (ή ακόμα και αντικατάστασή των αν απαιτείται), και μετά σωστό και νορμάλ κρέμασμα. Μετά έλεγχος για το πως κρέμονται, και έτοιμο! Και που χρειάζεται ο άντρας;

Μα, για να έχεις κάποιον από πίσω να σου δίνει οπτικές οδηγίες, καθώς και να σου λέει το τι θα ακολουθήσει, κάνοντάς σε ακόμα πιο ανυπόμονο για το τελικό αποτέλεσμα. Ή, αν είσαι κάπως πιο mistress, για να έχεις κάτι να χαζεύεις (τον κώλο του, ας πούμε), καθώς τεντώνεται να φτάσει την ράγα (εντελώς συμπτωματικά, δεν έχεις σκάλα στο σπίτι, και οι καρέκλες του σαλονιού δεν είναι κατάλληλες για τέτοια ταλαιπωρία) και να περάσει τα θηλάκια. Μετά, τι καλύτερο τρόπο μπορείςνα σκεφτείς για να εγκαινιάσεις τις καθαρές και μυρωδάτες κουρτίνες, από απαλό σεξ στον καναπέ ακριβώς από κάτω τους;

Μια χάλια "ταινία"...

Ένα ιδιόμορφο (και σαφώς αποτυχημένο) μείγμα κωμωδίας και νουάρ κόμικ μετέπειτα μεταφερμένο σε γκράφικ νόβελ, ένα πράμα μπάσταρδο και (σε αντίθεση με κάποια άλλα πράγματα) καταδικασμένο να αποτύχει. Περισσότερο, λοιπόν, εξυπηρετεί το κόμπλεξ του δημιουργού της ταινίας (uber Φρανκ Μίλλερ) παρά κάτι άλλο.

Ένας κακός που μισεί τα αυγά, και με βοηθούς με ονόματα όπως pathos, rancheros, dialos, sos, ethos, huevos, dildos, matzos, fatsos, kosmos, nervos, thermos, bathos, mangos, bozos, logos, adios και amigos.

Αν είσαι λάτρης των νουάρ κόμικ, μην το δεις γιατί θα απογοητευτείς. Αν δεν είσαι, πάλι μην το δεις, γιατί μπορεί να χαλαστείς τόσο που να μην ενδιαφερθείς ποτέ για τα νουάρ κόμικ.

Και το όνομα αυτής; The Spirit.